Sjeng66

De jaarafsluiting vond dus niet plaats op mijn gloednieuwe Supersix, buiten in het Achterhoekse land, maar op mijn Wilier in de schuur. Met kerst had ik nog even geluk en dankzij mijn doorzettingsvermogen kon ik nog 80 km buiten fietsen. Nu, vrijdagochtend, werd het Oosten van het land gegijzeld door ijzel. En bij ijzel geldt onverbiddelijk: niet fietsen! Schuurfietsen is dan het alternatief. Deze week draait de Top2000 op de radio. Dat maakte het schuurfietsen wel weer wat aangenamer. Woensdagavond en vanmorgen ging de radio flink hard. Omdat je toch niks te doen hebt met schuurfietsen, let je op de gekste dingen. Zo viel mij woensdag op dat ik de fijnste candans ontwikkelde bij U2's "I will follow" en vandaag bij "Creep" van Radiohead. Met beide bands heb ik niets speciaals. Wel moet ik bij U2 altijd denken aan Th. die de gitarist afkraakt en Ch. die smelt bij deze band en vervolgens een verdediging opwerpt. En "Creep" is wel mooi door de zang en t...

De geplande wandeling op Eerste Kerstdag was mooi. Ruim anderhalf uur aan de zuidkant van de stad, tot aan de IJssel, en weer terug. Het was prachtig weer en het fietspad langs de grote weg leek goed genoeg om te fietsen. Stel nou voor dat het fietspad helemaal tot Deventer schoon was? Stel je toch eens voor... Een rationele "nee" en een hart dat "ja" zegt. Natuurlijk won het hart. Om half twee zat ik op de fiets. Stukken goed fietspad wisselden af met stukken vol vieze sneeuwpap. In anderhalf uur trapte ik bijna 35 km weg. Onderweg was het schitterend, kijk maar naar de foto. Mijn fiets zal me niet dankbaar zijn voor deze eigenlijk onbezonnen aktie, maar ik heb weer even contact met het asfalt gehad. Ik had het nodig en ik ben blij dat ik het gedaan heb.

Om half vier vanmiddag passeerde ik de 10.000 km voor dit jaar. Passeren is een beetje raar uitgedrukt want ik zat op de tacx. In de woonkamer. Met deze kou verplaats ik - als het even kan - het schuurfietsen naar de woonkamer. Heel raar. Ik fiets 10.000 km per jaar. Ruim 800 daarvan leg ik af op de tacx. Maar als ik dan die magische grens op de tacx bereik, vind ik dat ineens nep. Een mijlpaal met een kleine kater. Balen doe ik al twee weken. Genieten van de sneeuw doe ik niet. Het is vooral lastig spul dat mijn fietsvreugde ondermijnt. Een echte overwinning zou het zijn als ik me verzoen met de omstandigheden - een paar weken niet buiten fietsen - en weer geniet van de mooie, besneeuwde wereld om heen. Morgen is het Eerste Kerstdag. Op het programma staat een stevige wandeling.

Wat een grap! Klein filmpje gemaakt in Animoto. Vergeet niet de speakers aan te zetten of een koptelefoon op te doen. Create your own video slideshow at animoto.com.

Nog nooit had ik zo'n witte wereld om me heen. Overal sneeuw. Buiten fietsen zit er de komende dagen niet in. Tijd genoeg dus om foto's te nemen van mijn Cannondale Supersix. Zelfs dat viel niet mee, want het fototoestel heeft erg kleine knopjes en de vingers waren na een paar minuten al stijf van de kou.

De supersix is binnen! En binnen blijft hij met dit weer! Hier zie je de eerste foto, van de week volgen er meer. Wat is ie mooi hè!

Komende week wordt het weer kwakkelweer. Beetje vorst, beetje dooi en een beetje sneeuw. Over drie dagen haal ik mijn supersix op, maar of ik er dit jaar nog op kan fietsen is zeer de vraag. Vandaag hád het gekund. Het afgelopen weekend had een dooiaanval in petto. Alle sneeuw was weggesmolten. En wat een verademing is het dan om zonder op een glad wegdek te hoeven letten te remmen en de bochten te nemen. Vandaag had ik een snippermiddag genomen. Geen slechte keuze want het was koud maar verder behoorlijk weer. Lekker strak, koud windje trouwens. Na het douchen lag er alweer sneeuw op de straat... Met dit rondje van 60 km. is de jaarstand 9.900 km. Nog 100 km te gaan en dan heb ik mijn doel weer bereikt. Geen probleem. Ik heb daar nog ruim twee weken voor. In het slechtste geval bereik ik het doel met vier keer schuurfietsen. In het beste geval passeer ik de magische grens zittend op de supersix!

Een chagrijn is een knorrig mens. Een knorrig mens, dat was ik wel de afgelopen dagen. Kou en sneeuw dreigde voor een ernstig tekort aan fietskilometers. Tacxen lost wel iets op (voornamelijk kilometers en conditie) maar veel ook niet. De buitenlucht, de geur van hooi en mest, het asfalt, de wind in de rug, de wind op de kop, de regen, de zon, vitaminen, tegenliggers, koeien in de wei, vogels in de lucht en het praatje met je fietsmaat. Fietsen is zó veel en biedt zó veel. Een paar dagen niet fietsen en het chagrijn slaat toe. Tot in het onredelijke. Of is onredelijkheid inherent aan chagrijn? Vrijdag dus de tacx. Lekker in de woonkamer en niet in de schuur. Enige afleiding dus. Zaterdag veel gekeken naar de KNMI-site en op basis daarvan mijn werkagenda voor maandagmiddag alvast geblokkeerd. Aanvankelijk leek het hele weekend verpest, maar de ijzel die voor zondag werd voorspeld, kwam zaterdagnacht al. De kansen keerden ten gunste van een tocht op zondagmiddag. Zondagmiddag om kwart ov...

Eind november en het sneeuwt al. Dat is vroeg. Het vriest en de wind trekt aan. Belabberd weer om te fietsen. Gisteren heb ik vóór de sneeuwbui uit nog een rondje van 60 km. gedaan. Ik was blij dat ik thuis was. Ik had het koud. Op kou kun je je kleden. Het lichaam is het makkelijkste: dik thermoshirt en windvest, soms nog een wielershirt als tweede laag. Aan de benen een gevoerde broek. Ook het hoofd warm houden is nauwelijks een probleem. Een helmmuts houdt hoofd en oren voldoende warm. Het moeilijkste zijn voeten en handen. Met koude voeten kan ik inmiddels wel leven. Na een uur beginnen ze echt koud te worden en na twee uur fietsen in de vrieskou zijn ze dood. Het duurt wel drie kwartier voordat ik ze thuis heb ontdooid. Dikke sokken en overschoenen helpen slechts in beperkte mate. Koude handen zijn het vervelendst. Na tien minuten worden mijn handen koud. Na veertig minuten begint de rechterhand weer iets warmer te worden. De linkerhand volgt ruim tien minuten later. Na anderhalf ...

Dinsdag leek mijn Tacx kapot. Een stuk rubber zat de rem op het achterwiel in de weg. Zonder rem geen weerstand en dus geen schuurfietsen. Wist ik veel dat dat stuk rubber daar helemaal niet thuishoorde! Het was uit de stuurklem uitgerekend in dat gat bij de rem gevallen. Nou ja! Vrijdag naar De Pedaleur getogen met het idee dat ik weer een hoop centen kwijt zou raken voor een reparatie. Eén blik van fietsenmaker P., een kneep met een tang a la de tandarts en het technisch én financieel probleem was opgelost. Service! En fietsenmaker P. had nog een mooie verrassing in petto. Mijn Cannondale was binnen! Ik mocht met hem mee naar het magazijn waar de racer in een kartonnen doos stond ingepakt. Toen P. de doos open maakte, schitterde het wit-rood gelakte carbon me tegemoet. Even aanraken en kwijlen en de doos ging weer dicht. Half december kan ik 'm echt afhalen! Nog even in de showroom gekeken naar al dat fraais. Werd verliefd op een stuurlint van Fizik, onder zwart en boven wit. Moo...

Ik ben nu halverwege de eerste van de vier zware maanden. November, december, januari en februari zijn de maanden om dóór te komen. Is het geen ijzel of sneeuw in de winter, dan is het wel regen en wind in november. Dit weekend was zo'n dieptepunt. Stevige wind op vrijdag en regen, heel veel regen op zondag. Dat ik toch nog bijna 150 km bij elkaar fietste mag gezien worden als een puike prestatie. Veel fietsers hebben hun racer vanaf dit weekend een lange rust gegund in de schuur. Toen ik vandaag thuis kwam, maakte H. deze (onscherpe) foto vanuit de keuken. Als een verzopen kat kwam ik om 11.00 uur terug van een rondje Markelo. Ik had iets nieuws bedacht om de regen op mijn bril te weren: een zomerpetje onder de helm. Best effectief middel bleek, maar het zicht is wel een stuk minder. Zaterdag nog even racefietsen wezen kijken bij de fietsenmaker in Eerbeek. Gewoon, omdat ik verder toch niet veel om handen had. Weinig bijzonders gezien. De Pedaleur biedt heel wat meer.

Het is een feit dat ik op vrijdagochtend fiets. Alleen heel bijzondere dingen houden me tegen. Regen en wind horen daar niet bij, dat is misschien vervelend maar niet bijzonder. Ik wil wel graag weten wat ik op mijn fietsochtend aan weerselementen kan verwachten. Daarom kijk ik al vanaf dinsdag naar de weersvoorspelling voor vrijdag. De ervaring heeft me inmiddels geleerd me vooral niet druk te maken over de lange termijnverwachting. Die is waardeloos en zou verboden moeten worden. Is er op dinsdag nog mooi weer voorspeld voor de vrijdag, dan valt het op de bewuste ochtend meestal tegen. Tegen beter weten in kijk ik toch. Pas op de donderdag zijn de voorspellingen betrouwbaar. De weersvoorspelling van TV Gelderland is het best. Gisteravond belde J.P. af voor de vrijdagtocht. Hij had ook de voorspellingen gezien en had geen zin in waterfietsen. Oké, J. is een watje als het op regen aankomt, maar hij heeft natuurlijk wel gelijk. Ik kreeg wat de weerberichten voorspelden: bakken met regen...

"Nee hoor, niet met pijn in hart" was het antwoord op de vraag van J.P. over het afscheid van de Ridley Triton. Sinds ik deze racer kocht in februari 2005 heb ik er 634 ritjes mee gefietst. In de 1327 uur dat ik op het zadel zat en de schoenen ingeklikt, trapte ik precies 38.000 km weg. Van de fiets zijn in die vijf en half jaar nog maar een paar onderdelen "origineel". Natuurlijk het frame en ook het stuur, de stuur- en zadelpen, de derailleurs en de shifters. Verder is alles wel eens of vaker vervangen. Wel is hij altijd op middenklasniveau gehouden. Veel, heel veel kilometers legde ik af in de Achterhoek. Het rondje Harfsen, het rondje Varssel (vaak met J.P.) en het rondje Markelo, hoe vaak heb ik ze niet gereden met de Ridley? Maar ook naar de Posbank, de Holterberg en de Zuidlimburgse heuvels. De hoogtepunten lagen natuurlijk in het buitenland. Mijn eerste grote klim, de Mont Ventoux, en daarna nog ruiger over de Stelviopas (foto). De mooiste herinneringen heb ...

Omdat de Cannondale zo mooi is, toch een foto. Vergeet even de hendels van Shimano en de wielen van Mavic en denk in Campa. ...ja? Dan heb je de juiste voorstelling!

Dit is 'm geworden: een Cannondale SuperSix 2011. Jawel! Een topframe in wit met rood. Ik laat 'm afmonteren met Campa Centaur en Campa Scirocco wielen. De andere onderdelen laat ik "af fabriek", bijvoorbeeld het FSA crankstel (niet slecht...), het Fizik Arione zadel (heel mooi...) en de Schwalbe banden (moet toch worden vervangen...). De pedalen worden witte Keo Max. Een goede foto heb ik nog niet, want de pr-foto's zijn altijd met Shimano. En dat halve werk ga ik niet uploaden. Foto's volgen pas als hij is zoals besteld. In volle glorie dus. Oei oei, wat zal die fiets rijden! Onder de acht kilo? Moet lukken! Leveringsdatum is ongeveer half december. Vóór 15 december kan ik 'm toch niet betalen. Mag ie mooi in de showroom pronken als ie eerder klaar is.

Het is toch al weer twee weken geleden, maar ik moet het toch even in mijn blog vermelden: de Mergellandtocht in Zuid Limburg, samen met R. op een geweldige mooie zondagochtend in de eerste dagen van oktober. Lekker fietsen volgens een met bordjes uitgezette route. Ik heb 'm al vaker gefietst en enkele lastige punten in het parcours herken ik. De route heeft daarom weinig verrassingen meer voor mij. Maar omdat hij zo erg mooi is en uniek in Nederland, blijf ik elke keer weer genieten. Op deze gewone zondagochtend in oktober is er geen groot fietsevenement en dus is het helemaal niet druk. Natuurlijk zie je in dit gebied wel veel meer racefietsers dan in de Achterhoek. Er zijn meer liefhebbers die deze Zuidelijke achterhoek kennen. Het fietsen met R. gaat goed. Op het vlakke houdt hij nauwelijks enige maat en is het voor mij flink aanpoten. Tegen de heuvels op moet hij mij laten gaan. Op de top wacht ik 'm op en daarna fietsen we stevig verder. Halverwege de tocht is er koffie e...

Het is oktober. Het winterseizoen is begonnen en dat houdt onder andere in dat ik op de dinsdagavonden schuurfiets. Schuurfietsen is fietsen op een fietstrainer. Die van mij is van het merk Tacx. Sommigen noemen deze vorm van trainen daarom ook wel Tacxen. Maar ik noem het dus schuurfietsen. Tegen achten trek ik me terug in de schuur met een fles water en een handdoek. De radio zet ik op het sympathieke programma Het theater van het sentiment . Dat geeft tenminste nog enige afleiding. Verder is het schuurfietsen één groot drama. Een uur lang in die kleine ruimte. In hartje winter is het daar ook nog eens berekoud. Voor me op de muur hangt een klok met een duidelijke secondewijzer. Om de vijf minuten verander ik de weerstand op het achterwiel en schakel ik naar een betere versnelling. Meestal doe ik een piramide: vijf keer weerstand verhogen van 1 tot 6, daarna terug van 6 naar 1. Na tien minuten trappen vormen zich de eerste zweetdruppels. Nog tien minuten later kletsen de eerste drupp...

Een heerlijk vooruitzicht: het kopen van een nieuwe racefiets. Het is niet de eerste keer dat ik het heb, maar toch blijft het een bijzonder gevoel. Een bedrag vaststellen en dan de "boodschappen" er precies op afstemmen. Dat ik mijn fiets koop bij mijn vaste fietsenzaak staat wel vast. Ik ben dus wel gebonden aan het aanbod dat deze winkel heeft. Niet echt een probleem al had ik graag wat Bianchi's gezien want dat merk heeft wel een bijzondere plaats in mijn hart. Sinds een paar maanden valt mijn oog op een Cannondale. Een van de fabrikanten die nog redelijk klassieke frames levert. Een frame met een rechte bovenbuis en geen gekke kronkels in de voor- of achtervork. Het kleurenschema is eveneens in orde. Uiteraard moet die Cannondale wel worden afgemonteerd met Campagnolo. Standaard doet Cannondale dat niet en dus moet de fietsenmaker in touw komen. Gisteren heb ik een prijsopgave laten maken. Die is dermate gunstig dat ik over 10 weken een bestelling kan doen. Met mijn ...

Einde van de zomer en de heide staat in bloei. Dan is de Holterberg op z'n mooist. Sowieso blijft de aanfietsroute over Harfsen en Laren fraai. Je komt nauwelijks een hond tegen en de enkele boer(in) in zondagse kledij die zijn of haar goedkeurende blik over het aangeharkte erf laat gaan en die eenzame fietser voorbij ziet komen, knikt altijd wel "goei'ndag". In Holten is het op zondagmorgen druk. Dan zie je de kerkgangers keurig gekleed hun zondagse plicht doen. Als je geluk hebt, hoor je de kerkklokken roepen. Rondje Holterberg: het is een lange rit, maar wel een van de mooiste uit mijn repertoire. De Peter Winnen Classic van twee weken geleden heb ik nu wel verwerkt. Het was mijn dag niet. Misschien ligt mijn grens wel bij de 120 km of zo? Volgende keer beter letten op drinken en eten. Heel goed voor mijn ego daarentegen was de leuke rit die ik vrijdag maakte, samen met mijn gouwe ouwe fietsmaat J. en de vader van H.'s nieuwe vriendje. M. is zijn naam en hij is...

Naar de vaantjes, uitgewoond en uitgepierd. Een onvergetelijk moment in de tuin bij pa en ma in Sevenum aan het eind van de Peter Winnen Classic 2010. Alleen met de hulp van I. kon ik van de fiets komen. De spieren waren compleet verzuurd. Was 't misschien de afstand die ik heb onderschat? Had ik te weinig gegeten, te weinig vocht ingenomen of lag 't aan 't benauwde weer? In ieder geval was 't straffe tempo van R. te hoog gegrepen en kwam ik nooit in mijn eigen, vertrouwde ritme. Zeker is ook dat na 130 km. de pijp uit ging. Wat een rustige afsluiting van het zomerseizoen had moeten worden, werd zo een pittige tocht. Weer een waardevolle ervaring rijker. Mijn eigen, vertrouwde ritme. Dat is heel veel fietsen in een vrijwel constant tempo. Dat constante tempo is alleen onderhevig aan wind en zwaartekracht, mijn benen malen altijd met dezelfde kracht. Zonder hartslagmeter weet ik wat ik kan en waar mijn grenzen liggen. Bij de PWC heb ik nieuwe grenzen verkend, met verzuri...

Inmiddels twee weken terug van vakantie. Mijn conditie is helemaal op peil en de kilometercijfers zijn op orde. Ik loop zelfs iets voor op schema. Maar mocht de komende winter net zo bizar verlopen als de afgelopen, dan lever ik die meters zó weer in. Over twee weken doe ik de Peter Winnen Classic. Of J. dan ook top is, is maar de vraag. Ik zal hem binnenkort eens bellen. Mijn spaarloontegoed komt in september in één keer vrij. Dat betekent dat mijn fietsfonds een enorme geldinjectie krijgt. Mijn droom om een kekke fiets te kopen, wordt werkelijkheid. Ik heb mijn ogen laten vallen op de Cannondale six carbon. Die moet dan wel worden afgemonteerd met Campagnolo Centaur. Ik richt me op half januari voor een bestelling om de prachtfiets op 4 februari op te kunnen ophalen... Mooi vooruitzicht.

Geen meter vlak, maar voortdurend op en af ga je in de Dordogne. Ik ben terug van twee en een halve week vakantie in de Dordogne. Beter gezegd: de Lot en de Dordogne. Want zo heten deze departementen officieel. In de Lot zaten we op een prachtige camping nabij het dorp Montfaucon dicht bij het mooie stadje Gourdon. De camping lag 600 meter en bijna 60 meter hoger van de weg zodat ik elke keer mijn tochtjes moest eindigen met een soort Keutenberg. Een heel gemeen stukje was zelfs wel 20%! Zes keer heb ik vanaf deze camping een tochtje gemaakt, niet minder dan 40 km en niet meer dan 65 km met een gemiddelde van rond de 28-29 km/u en 500 tot wel bijna 1.000 hoogtemeters. Absoluut hoogtepunt was mijn zondagse tocht naar Rocamadour. Een bedevaartsstadje strak tegen de rotswand aangebouwd. Precies om 10.00 uur 's-ochtends, onder het luid gebeier van de klokken, reed ik met het fabuleuze uitzicht op kerk en kasteel naar het stadje toe. Ook heel leuk was het rijden door het chaotische cent...

Een bijzondere dag vandaag. Het is de laatste dag van Huub op de basisschool, het is extreem warm, het Nederlands elftal speelt en morgen gaan we op vakantie. 's-Morgens vroeg al op de fiets. Bij thuiskomst om kwart voor elf al 30 graden op het schermpje. Dan naar school om afscheid te nemen van juffen en meesters, alhoewel, Jan gaat er nog twee jaar naar toe. Vervolgens nog wat spullen pakken en de fietsen prepareren en dan om strak vier uur voor de buis om de kraker van het Nederlands elftal tegen Brazilië te kijken. Inmiddels is buiten de temperatuur opgelopen tot wel meer dan 34 graden. Nederland wint en het land raakt oververhit. Morgenvroeg vertrek ik naar de Dordogne. Lekker fietsen en uitrusten en lezen bij de tent. Dinsdag naar de halve finale kijken en ook nog naar de tour die morgen begint!. Hoho, het is vakantie!

Er was een korte periode dat met vaderdag gefietst werd, met de vrienden. In de buurt van Nijmegen met een koffiepauze in Kleef of Kranenburg bij de Konditorei. Die fase lijkt jammer genoeg voorbij. Zou ik de enige van de club zijn die vanmorgen op de fiets is gestapt? Om 8.30 uur klikte ik in de trappers voor het vrijwel volmaakte "rondje" Markelo-Borculo-Hengelo (80 km). Om iets over 11 wachtten de kinderen me op met een kop koffie, een heerlijke lunch, een mooie tekening en een foto in een zelfgemaakt lijstje. Geen geouwehoer over Shimano of Campa, geen torte, geen vlootschouw van mooie nieuwe shirtjes (ik mis het) maar wel een heel mooie ochtend...toch.

Ik leid momenteel een rustig bestaan. Het enige rumoer komt uit de school van H. en J. Tussen die bedrijven door fiets ik gewoon weer op het schema van 10.000 km per jaar. Het zijn routinerondjes met een mooie gemiddelde rond de 30-31. Daarnaast blijft "mooi fietsen" het doel. Nog twee weken en ik verkas naar de Dordogne. Misschien nog een keer de benen scheren?

Het jaar is nog niet halverwege en mijn grootste doelen zijn al gehaald. Trots op het feit dat ik de tocht van vorige week zo goed heb gedaan. Ook het rondje om Fjord Ringkobing was wel een bijzondere ervaring. Maar...wat nu? De afgelopen dagen het internet afgestruind. Grote evenementen als Limburgs Mooiste of de Marmotte spreken me niet echt aan. Veel te massaal en een hoop gedoe. Eerst wil ik genieten van de komende vakantie in de Dordogne. Geen hoge toppen, geen extreem steile beklimmingen. Gewoon relaxed fietsen in een mooie omgeving en met de zon hoog aan de hemel, zo stel ik me dat voor. In augustus nog de Peter Winnen Classic en wie weet, nog een keer de Mergellandroute op eigen initiatief met Jan of Ronald. Alle cijfers zijn op orde: zit op schema voor 10.000 km dit jaar. Maar toch, het knaagt. Echt geen BERG VAN NAAM EN FAAM dit jaar? Mmm.

Met de bliep van de 200 km even een kruisteken gemaakt a la Carlos Sastre. Een mijlpaal is gehaald. Ik ben erg voldaan. De voorbereiding op de tocht was nagenoeg perfect, maar even leek een griepje van Jan roet in het eten te gooien. Gelukkig was de griep op vrijdag bezworen zodat ik 's ochtends de geplande trip van 70 km. kon doen. In de namiddag nog goed gekeken naar Basso en Nibali op de Mortirolo: "zó doe je dat dus". Iets voor half acht op een mooie zaterdagochtend startte ik vanaf het sportpark in Dalfsen. De Vechtdaltoertocht is een geweldige mooie tocht, op de Overijsselse grensstreek met Duitsland. Als je al twee minpunten mag noemen, zijn het wel het voortdurend draaien en keren ter hoogte van Uelsen en de smalle fietspaden in de bossen. Ach, laat maar: het was gewoon helemaal top! Heel bewust fietste ik bij voortduring in een relaxed tempo, vrijwel nooit boven mijn macht, wetende dat 200 km toch wel erg veel is. Een ander voornemen was om niet uitgebreid te pau...

Op zondag vóór DE tocht fiets ik met Jan. Na bijna drie weken weer eindelijk op mijn Wilier die met een nieuwe ketting en afgestelde naven nu in een goede conditie is. Met zijn baasje - dat ben ik dus - zit het ook wel goed. Als er geen gekke dingen gebeuren, kan er zaterdag weinig mis gaan en hoef ik me eigenlijk alleen maar om bijzaken zenuwachtig te maken. 's-Middags uitgebreid naar de beklimming van de Zoncolan gekeken. Basso was magistraal!

Mijn eerste blog op een dag dat ik eigenlijk had moeten fietsen maar waar ik zo aardig was om een dag te ruilen met een collega. Gewerkt dus. Leef nu erg toe naar volgende week zaterdag. Dan hoop ik voor de eerste keer 200 km aan één stuk te fietsen. Doet me meer dan gedacht. Hou ik het wel vol? Trap ik een gemiddelde van 29/30? Hoeveel repen mee?