Sjeng66

De coronamaatregelen van dit jaar beperkten mij nauwelijks in mijn fietsactiviteiten. Ik maakte zelfs meer kilometers dan ooit en ik zag de mooiste streken van Nederland. Maar in het buitenland kwam ik dit jaar niet. Ik beklom dus ook geen BIG. Dat overkwam mij de laatste vijftien jaren maar een paar keer. Ook Zuid-Limburg liet ik dit jaar links liggen. Ik trok juist naar het noorden en westen. Alleen de heuvels van de Veluwe, het Rijk van Nijmegen en Salland bleven daarom als klauterwerk over. Vandaag - de laatste dag van het jaar en dus terugblikdag - boog ik mij over de vraag wat dit jaar dan mijn hoogst beklommen top was. Als je een BIG fietst, vind je hoogte op de BIG-site en als het een bekende top is, vind je op internet nog genoeg aanvullende informatie. Heel bekende toppen hebben zelfs een finishbordje met vermelding van de hoogte en vaak een hele serie stikkers die als een soort ex voto’s door fietsgekken uit heel de wereld op het bordje zijn geplakt. Iedereen weet wel waar d...

Jarenlang was de jaarlijkse 10.000 kilometer een doel. Dat magische getal werd enkele jaren geleden al ingewisseld voor 12.000; elke maand 1.000 km. Maar toen ook die kilometrage in het najaar al was bereikt, kon ik gaan nadenken over een ander markant getal. De 10.000 mijl kwam in mij op. Zou dat echt kunnen? Dat is 16.000 km en een ritje van nog zo’n 94 kilometer daar bovenop. Vandaag kreeg ik die 10.000 mijl op mijn tellertje. Hoe krijgt een mens dat voor elkaar? Natuurlijk, de coronabeperkingen golden niet voor fietsers en sterker nog, heel veel andere verzetjes dan fietsen waren er dit jaar niet. Tijd zat dus. Het was een mooi voorjaar en een behoorlijke zomer. Toch denk ik dat de vele kilometers vooral te maken hebben met de vele doelen die ik mij heb gesteld. Een Eddingtonnummer van 92 (gehaald), veel tegeltjes in Gelderland (zeker gelukt) en uitbreiden van het aantal gemeenten op de Long Term NL Challenge (ik voegde er dit jaar 69 toe aan het geheel). Doelen stellen, ja dat lig...

Met mijn plan om heel Gelderland te betegelen, wist ik dat het Rivierengebied een lastige horde zou worden. Het gebied ligt net te ver weg om vanaf thuis te verkennen. Ik moest dit westelijke deel van de provincie dus op andere manieren benaderen. Afgelopen week maakte ik grote vorderingen; veel tegeltjes zijn inmiddels ingekleurd. Het Rivierengebied beslaat de Betuwe, het Land van Maas en Waal en de Bommelerwaard. De Betuwe ligt ingeklemd tussen de Nederrijn (later Lek genoemd) aan de noordkant en de Waal aan de zuidkant. De grenzen van het Land van Maas en Waal spreken voor zich en de Bommelerwaard ligt daar westelijk van. De provinciegrenzen met Noord-Brabant en Zuid-Holland vormen de westelijke rand en de Afgedamde Maas en de Linge spelen daarbij een bepalende rol. Aan de oostkant is de lijn tussen Arnhem en Nijmegen min of meer de grens. Aan de Waal bij Tiel, juli 2009. Bron: https://beeldbank.rws.nl, Rijkswaterstaat, Ruimte voor de Rivier/Ruben Smit . Het Rivierengebied is vrijwe...

Geen alpenweiden maar kleipolders, geen BIGgen tellen maar gemeenten. Schliersee in Beieren werd ingeruild voor Steenbergen in Brabant. Coronamaatregelen verplichten het fietsplezier in Nederland te zoeken. Nema problema. Ik stak deze herfstvakantie bovendien een hoop kennis van het Nederlandse landschap op. Het stadje Steenbergen ligt in het westen van Noord-Brabant, niet ver van Bergen op Zoom en dus ook niet ver van Zeeland. Aan de Zeeuwse kant van de stad fietste ik door polders met vette zeeklei. In deze oogstmaanden liggen de landwegen vol met drek. Gelukkig hield ik de boel redelijk droog. Mooi was de tocht rond het eiland Tholen; met de brug over het Schelde-Rijnkanaal en dan via de dijk naar Stavenisse. Het leverde mijn eerste gemeente in Zeeland op. De dag ervoor had ik al een ronde gemaakt over acht Brabantse gemeenten. Ik kwam terecht in een heel gevarieerd landschap. Polders bij Dinteloord, zware industrie bij Moerdijk, uitgestrekte nieuwbouw in Etten-Leur, bossen bij Rucp...

Een lekker lange vakantie in een lekker verwegland zit er dit jaar niet in. Enkele weekendjes weg in eigen land zorgen voor een beetje compensatie. Dit weekend trok ik naar Schiermonnikoog. Daar was een familiebijeenkomst van de familie van I. Op donderdag fietste ik naar Heeg en de dag erna van Heeg naar Lauwersoog. De routes waren zorgvuldig en met flinke slingers getekend. Zo hoopte ik zoveel mogelijk nieuwe Friese gemeenten aan te tikken. Met het befietsen van de gemeente Schiermonnikoog op zaterdag, blijven er nog maar twee maagdelijke gemeenten in deze provincie over. Vlieland en Ameland bewaar ik voor volgend jaar. Op de dijk op Schiermonnikoog Maandag om half twaalf meerde de veerboot aan in het haventje van Lauwersoog. Om twee uur zou I. mij oppikken in Grijpskerk, het geboortedorp van haar moeder. Ik had dus ruim twee uur de tijd om het noordwestelijke deel van Groningen te verkennen. Het was grijs en vochtig, maar regenen deed het niet en er stond weinig wind. Ik hoefde nauw...

Het zijn bizarre tijden: wereldwijd heerst nog steeds het coronavirus en Nederland gaat gebukt onder een lange hittegolf. Heel ernstige zaken maar desondanks fietste ik zaterdag 130 km naar mijn moeder. De Rijn over bij Rees en de Maas over bij Venlo. Met de Garmin stippel ik piekfijn nieuwe routes uit. Kilometers en tegeltjes rijgen zich moeiteloos aaneen. Mijn beide fietsen gedragen zich geweldig. Alles onder controle. En zo gebeurde het dat ik gisteren al mijn 10.000e km van het jaar kon bijschrijven. Misschien zit er dit jaar een record in van 10.000 mijl, bijna 16.100 km? Als ik mijn vakantieplannen daarop aanpas zou het net moeten lukken. Bekt wel lekker: ten thousand miles. De weg terug van Sevenum naar Warnsveld ging met de trein. Nog eens 100 km fietsen met 36 graden Celsius was mij teveel. Wel jammer dat ik die 62 kostbare mijlen liet schieten. Het verlaten perron van station Venray. In de trein is een mondkapje verplicht.

In mijn jacht naar kilometers, tegeltjes en gemeenten deed ik deze week best wel wat steden aan. Zo ging ik dwars door Nieuwegein, Tiel, Utrecht en Venlo. Maar de meeste indruk maakte Bocholt op mij. Ik zal niet de enige fietser zijn die steden meestal links laten liggen om op tempo te blijven en het gemiddelde op toonbaar niveau te houden. Daarom was het gebied rond deze Duitse stad de afgelopen jaren wel verkend, maar de stad zelf niet. Ik zag er ook een beetje tegenop, zo dwars door een Duitse stad. Meestal is het daar prutsen met fietsstroken en verkeerslichten. En zo klein is Bocholt nou ook weer niet. Met ruim 70.000 inwoners is het best wel een echte stad te noemen en in ieder geval groter dan welke Achterhoekse stad dan ook. Het viel me reuze mee vandaag. Ik was wel zo slim op een zondagochtend te gaan. Het uitgebreide industriegebied met werkverkeer zal morgen ongetwijfeld voor veel meer gedoe zorgen. Ik verkeerde vandaag alleen maar tussen wat recreanten en een handvol stadsb...

De geplande vakantie in het Beierse Schliersee ging niet door. Mijn vakantie moest in eigen land worden gehouden. Geen enkel probleem want ik heb plannen zat en het weer was ideaal voor de fietsende recreant. Ik besloot werk te maken om de Betuwe eens te verkennen. In dat deel van Gelderland was ik in GPS-tijd nog nooit geweest. I. herinnerde zich een fietstocht van Zeist, over de Waaldijk naar Nijmegen. Dat is lang geleden want ik had mijn grijze Koga en I. haar groene Batavus. Al zoekend naar een hotelletje in de buurt van Tiel of Zaltbommel, stuitte ik op de site van Stayokay. De sfeer en eenvoudige voorzieningen van deze voormalige jeugdhotels spreekt mij erg aan. En aan het einde van de Betuwe, daar waar de provincies Gelderland, Noord-Brabant en Zuid-Holland elkaar ontmoeten, ligt de Stayokay Dordrecht. Zo fietste ik van Warnsveld langs de IJssel, Nederrijn en Lek naar Culemborg, vervolgens langs de Linge naar Gorinchem om daar de Beneden Merwede naar Dordrecht te volgen. Op de...

Helemaal  ûnferwachts boekte I. een huisje op Terschelling. Voor haarzelf, maar ik mocht ook wel een dagje komen. Vanwege de coronamaatregelen in combinatie met het Hemelvaartsweekend waren de veerdiensten beperkt en de boten nagenoeg volgeboekt. Ik kon ternauwernood een plaatsje reserveren voor de laatste boot. Ik stippelde een tocht uit over Kampen en Lemmer om vervolgens verder Friesland in te duiken. Minstens 200 km wilde ik fietsen en daarbij moest ik ook nog een paar Friese gemeenten aantikken voor de Long Term NL Challenge . Het weer was geweldig en de wind stond gunstig. Mijn Garmin Edge 530 was een voortreffelijke gids. Tegen half vijf was ik in Harlingen. Eerste pauzeplaats, niet ver van Nijemirdum, na 110 km fietsen. Bij thuiskomst bekeek ik de afgelegde route nog eens goed. Ik bleek de grotere helft van de elf Friese steden befietst te hebben: Stavoren, Hindeloopen, Workum, Bolsward, Franeker en Harlingen. Al prakkiserend over dit fijne feit realiseerde ik mij...

Ik ben Gelders, ik fiets tegeltjes en verdien mijn brood met geschiedenis. Alle reden om alle Explorer-tegeltjes in het historische Gelre te fietsen. De materialen heb ik allemaal, nu alleen nog maar fietsen en data uploaden. Vorig jaar verscheen van de hand van Iris Dracht en Dolly Verhoeven het boek De grenzen van Gelre. Fietsen door historisch landschap . Een fris en informatief boek met daarbij ingesloten een fietsroute van 900 km over fietsknooppunten. De route raakt de buitengrenzen van het oude hertogdom aan. Over die buitengrenzen is natuurlijk heel veel te bepraten want ze waren in de loop van de eeuwen nogal grillig. Was Karel van Gelre niet ooit baas in het verre Friesland? Je zou zo een paar honderd km meer of minder hoeven te fietsen. De auteurs kiezen voor een veilige weg. Voor de drie kwartieren die na 1543 overbleven, kozen zij de grenzen van de huidige provincie Gelderland. Voor het oude Overkwartier is er een lijn getrokken langs enkele steden in noordelijk Limburg ...

Het is coronatijd. Fietsen mag nog, maar wel solo en met een ruimte bocht om de andere weggebruiker. Alleen fietsen doe ik altijd al. Voor het inhalen van andere fietsers of het waarschuwen van honduitlaters heb ik een welluidende bel op het stuur. Een paar jaar geleden kocht ik voor mijn Van Nicholas een prachtige Knog Oi . Helaas leed dit belletje al snel aan kwaliteitsverlies. Het veertje roest en heeft steeds minder spanning. Het resultaat is een slap signaal: "mag ik er misschien, heel misschien, even langs, sorry?" Nee, dat moet krachtiger. Mensen moeten meteen weten dat er een snelle maar vriendelijke fietser aankomt met aandacht voor de verplichte anderhalve meter afstand. Tegelijkertijd moet zo'n belletje ook goed passen op de modern-klassieke Chinook. Na wat surfen viel mijn oog op de Spurcycle Original Bell . Volgens kenners moet dit de allerbeste bel aller tijden zijn. Het geluid zou gelijk staan aan een Tibetaanse klankschaal. In ieder geval heeft hij...

Tussen Ruurlo en Zieuwent ligt een lange weg. Officieel heet hij de Batsdijk en al bijna in Zieuwent heet hij de Ruurloseweg. Hij maakt onderdeel uit van de N312 die de 35 kilometer van Lochem naar Winterswijk overbrugt. De weg heeft een noordoostelijke richting en als je hem van Zieuwent naar Ruurlo fietst logischerwijs een zuidwestelijke. Die richtingen zijn belangrijk om goed in je op te slaan, want weet waar je aan begint als je de Batsdijk befietst. Die weg is namelijk heel erg kaal; er is nauwelijks beschutting voor de eenzame fietser. De verkaveling van enkele decennia geleden heeft er flink huisgehouden. Wat nou Achterhoek met zijn bossen en coulisselandschap? De Batsdijk ten voeten uit. Schermafdruk van Google Maps, opname van augustus 2017. Precies 10 kilometer wind in de rug of tegen de neus. Vaak staat er in ons land westenwind en daarom is mijn start meestal bij de parkeerplaats van het museum MORE in het kasteel Ruurlo. Het eindpunt is dan hartje Zieuwent. Staat de...

Zondag had ik de vroegste trein van Zutphen naar het zuiden. De Van Nicholas ging mee en het plan was om van Blerick, via mijn moeder in Sevenum, naar huis te fietsen. Ik had het vooruitzicht dat de stevige wind straks in mijn voordeel zou blazen. De fiets-trein-combinatie doe ik niet vaak, meestal pak ik de auto. Dat lijkt een stuk gemakkelijk. Maar is dat wel zo? Tickets regelen is zo gebeurd en een fietsplaats lijkt altijd wel gegarandeerd. Een dagkaartje voor de fiets kost 7,50 euro en je kunt er overal mee naar toe. Al een paar keer is mij nu overkomen dat ik al treinend een fietsgenoot tegenkwam. Helemaal vreemd is dat niet, want je zit tenslotte in de fietscoupé met een wakend oog op je trouwe vriend. Die ontmoetingen leidden tot aangename praatjes. Over fietsen natuurlijk. Gisteren, tijdens mijn vroege reis naar het zuiden, stapte in Elst een wielerfanaat de coupé binnen. Het bleek de eigenaar te zijn van Pro Cycling Stats, een site met waanzinnig veel wielrennersdata. He...

Een paar jaar geleden stond ik even op het punt om mijn Wilier te verkopen. Er was belangstelling zullen we maar zeggen. Het gebeurde niet, ik kon mijn Italiaan niet wegdoen. Hij was te mooi en wij hadden samen zoveel meegemaakt. Ik hing hem terug aan de muur met het idee om hem ooit weer eens op te knappen voor een relaxed rondje op een mooie zomerdag. Met het onverwachte overlijden van de SuperSix waren de diensten van de Wilier sneller nodig dan gedacht. Vorig jaar reed ik een dikke 5.000 km met hem. En wat deed hij het goed en wat reed hij fijn. Ik was weer helemaal verliefd op de oude Wilier Lavaredo en besloot hem daarom helemaal op te knappen. Aan mij is een nieuwe fiets met schijfremmen en elektronica niet besteed. Bovendien is het anno 2020 uiterst hip om materialen te hergebruiken. Graag! Deze Italiaan is een mooie verschijning, juist nu hij wat ouder is. Toch, de vakanties in de Alpen, op Corsica, aan de Côte d'Azur en de chainsuck bij Saint-Étienne hadden hun spore...

Ik ben om. En dat bevalt mij prima. Sinds vorige week fiets ik met een heuse navigatiemachine: een Garmin Edge 530. Het navigeerkunstje leerde ik de afgelopen weken op de fijne maar beperkte 130. Met de 530 heb ik nu een echte kaart op het stuur. Sterker nog: met de verlengde voorsteun ( front mount ) hou ik goed zicht voor mij. Koers maken, uploaden, rijden. Zo simpel is het. Vandaag was ik wat overmoedig want na einddoel Liederholthuisweg maakte ik op de kaart met één muisklik een te grote sprong naar Deventer. Hoewel ik de wielrenmodus had ingesteld, glipte er toch een modderweg in de rit. Als echte asfaltrijder haal ik mijn neus op voor die zandpaden en dus draaide ik mij weer om. In Diepenveen vond de computer - blieb - het traject weer terug. Beter is om met klein klikjes op de kaart een route te maken en de automatische functies goed te controleren. De Boxbergerweg is genoemd naar huis en landgoed Boxbergen. Niet ver van dit huis leidde de nieuwe Garmin mij het modderpad i...

Heel veel miljoenen mensen doen het, maar voor mij was het vandaag voor de eerste keer: fietsen op GPS. Precies tien jaar na de aanschaf van mijn Garmin Edge 500 durfde ik het vandaag aan om een "koers" te fietsen. Zo noemt Garmin dat. Je maakt een route op een groot beeldscherm en stuurt hem als koers naar het fietscomputertje. Ik heb met mijn Edge 130 een van de kleinste fietsnavigatieapparaten die er op de markt zijn. Hij rekent vliegensvlug, is stabiel en ultralicht. Een topding. Voor navigatie is ie niet echt bedoeld want er zijn geen kaarten beschikbaar. Toch kán het wel. De route laat hij namelijk zien als kruimelpad. Zo'n 50 meter voor een afslag geeft het ding een piepje. En op het scherm zie je dan een pijl naar links of rechts met het aantal meters nog te gaan voor je het stuur moet draaien. Dat is het, daar moet ik het mee doen. Schermafdruk Google Maps, 9 januari 2020. Kruispunt Ruurloseweg-Zelledijk. Wat is rechts? De eerste vandaagse kilometers ging...