Sjeng66

Veel bijzonders valt er in deze maanden niet te beleven op de fiets. Hopen op goed weer en kilometers maken. Gelukkig zijn er dan nog de cijfertjes. Ik heb die op Strava, Garmin en in Excel. En alle drie bevestigen dat ik dit jaar de 11.000 weer ruim heb gepasseerd. Voor het zesde jaar op rij. Wat is nu 11.000 km? Heel veel rondjes in Achterhoek en op de Veluwe en wat uitstapjes in Duitsland, Engeland/Wales en België. Maar had ik die kilometers in één trip gedaan, dan was ik zo ter hoogte van Vladivostok de Japanse Zee in gefietst. Het is maar voor het idee... Schermafdruk uit Google Maps op 5 december 2016

In het grensgebied van België en Frankrijk ligt het Heuvelland. Daar ligt een aantal bergen - zo worden ze daar genoemd. Het zijn er een stuk of wat, maar de bekendste zijn de Kemmelberg, de Katsberg, de Zwarteberg en Rodeberg en de Kasselberg. En omdat er over de grens in Frankrijk Frans wordt gesproken, zijn ze ook bekend onder de naam Mont Noir, Mont des Cats en Mont Cassel. Vier van deze zogenaamde getuigenheuvels zijn opgenomen in het BIG-register. Dat was natuurlijk de reden om naar deze streek af te reizen. Een week lang verbleef ik met familie in Poperinge. Een klein stadje, zelf gelegen in een vlakte, maar met het heuvelgebied op zo'n 10 km afstand. Iets noordelijker ligt Ieper. Een fraaie stad met een indrukwekkende geschiedenis. In de streek rond Poperinge en Ieper vind je de begraafplaatsen van de tienduizenden gesneuvelden tijdens de Eerste Wereldoorlog. Deze getuigenissen van één van de meeste bizarre oorlogen ooit gevoerd, worden gecombineerd met initiatieven om...

Als ik vanaf huis een heuveltje op wil fietsen, kan ik kiezen tussen die van het Montferland, Salland en de Veluwe. Eerstgenoemde gebied is het minst geliefd bij mij. Niet vanwege de mooie klim vanaf het Peeske, maar vanwege de route er naar toe en weer terug. Tot gisteren kende ik eigenlijk maar één geschikte weg, die over Hummelo naar Wehl gaat en daarna naar Beek. De terugweg voerde mij, hoe ik het ook probeerde, altijd door of rond het stoplichtendorp Zevenaar. Zoekend op fietskaarten en Maps naar een betere passage, werd ik vooral afgeschrikt door een front van woonwijken en industriezones van Westervoort tot Zevenaar, liggend tegen de drukke A12. Onlangs kreeg ik de gouden tip: "fiets dwars door Duiven en pak daar de afslag naar Giesbeek". Vorige week miste ik nog die bepalende afslag maar vrijdag vond ik 'm wel. En jawel, eenmaal door het tunneltje ligt de weg naar Giesbeek helemaal open! Screenshot Google Streetview 11-09-2016. Niet gek dat ik vorige week...

Lief I. is op wandelvakantie in Noorwegen en ik had twee weken vakantie aan huis. Tijd genoeg dus om elke dag een rondje te maken. Het kost een klein vermogen aan daglenzen en wasmiddel, maar 14 achtereenvolgende dagen fietsen levert ook wel leuke cijfers op: week 1 was goed voor 577 km en in week 2 kreeg ik 517 km op de teller. Eén keer ging mijn rit niet door de Achterhoek maar door het achterland van Venlo. Dat was zeker ook de leukste tocht van de vakantie. Samen met broer G. verkende ik het land van mijn voorouders. Na een dikke 90 km was de finish bij het huis van ons moeder. Een heel gewone naam in Duitsland...

Mijn 40e BIG-berg is De Brocken. Het is een berg van 1142 meter hoog met heel wat verhalen. Die verhalen kun je het best maar lezen op Wikipedia . Dit blog gaat over de vriendschap van vier mannen die drie dagen bij elkaar in een groene auto en in een huisje in Elend zaten. Ons huisje lag net aan de DDR-kant ter hoogte van Braunlage. Bron: http://www.grenzerinnerungen.de/landkarten. De groene koets was goud waard. De Brocken stond al lang op mijn wensenlijst. Bijna had ik al een hotelletje voor mijzelf geboekt toen ik mij bedacht dat dit misschien wel de meest geschikte berg is om samen met mijn vrienden te fietsen: een redelijk uitdagende klim in een inspirerende omgeving. Drie vrienden wist ik te strikken. En ja, ze hadden zelfs wat getraind en verhalen over deze mythische berg gelezen: "Wist je dat Goethe hier ook over heeft geschreven?" Heel fijn, maar wie van ons heeft ooit Goethe gelezen? Ik niet. Op zaterdagmiddag tussen vijf uur en half zes bereikten w...

Heel leuk: fietsen met buurman in Zuid Limburg. Vorig jaar deden we lus 2 van de Amstel Gold Race, dit jaar lus 3. Minder leuk: anders dan de weermannen en -vrouwen voorspelden was er vooral veel regen en weinig zon. Opnieuw prima service bij Amstel Gold Xperience! Alleen moet #lus2 dus #lus3 zijn... #buurmanenbuurman uit #Zutphen komen #lus2 fietsen #GoedBezig ! ❤️🚴 pic.twitter.com/oStLQYWzbm — Amstel Gold Race Xp (@AmstelGoldXp) 21 juni 2016

Heen naar Dieren, dan de 160-km versie van de jubileumuitgave van de Vael Ouwe en dan weer terug naar Warnsveld. Dat moest eindelijk weer eens tocht van 200 km opleveren. Fietsmaat R. had hetzelfde plan gemaakt maar dan vanuit zijn eigen woonplaats. In de ochtend was er licht gespetter, pas in de middag kwam de zon goed door. Aan de finish van de tocht in Dieren konden we op het terras ons traditioneel flesje oud bruin drinken. Toen moest er nog zeker 25 km worden gefietst om ons plan te doen slagen. Ik maakte nog een ommetje via Wichmond en hoe fietsmaat R. zijn kilometers aaneen reeg weet ik niet maar een appje leerde mij dat ook hij meer dan 200 km op de teller wist te krijgen. Uit de oude doos: vermelding van de eerste Vael Ouwe. Bron: Nederlands dagblad : gereformeerd gezinsblad 27-07-1977. De Vael Ouwe is ontzettend goed georganiseerd. Er zijn veel uitdeelposten met drankjes, reepjes, gelletjes, bananen en een krentenbol. Toch vind ik de route niet fijn. Er zijn teveel ...

Nog even over Engeland en Shrewsbury. Daar moest natuurlijk weer een wielershirt worden gehaald. Thuis had ik al twee serieuze kandidaatwinkels op internet gevonden. Mijn eerste keus viel tegen, maar de tweede winkel had meteen mijn sympathie. Aan een drukke rotonde aan de rand van het historisch centrum van de stad ligt Dave Mellor Cycles. Een rommelige winkel waar je over de mooie spulletjes struikelt en de waar de werkplaats centraal staat. Achter in het magazijn had men nog een shirtje voor mij. De buit voor 2016 is binnen. Tijdens de doortocht van de Giro-karavaan.

De zwaarte van de Muur van Hoei is mij wel bekend en ook de Keutenberg boezemt nog steeds angst in. Tijdens mijn vakantie in Engeland is er een legendarische klim bijgekomen: de weg van Clun naar Knighton. Wat een ellendig ding was me dat! Ruim een week verbleef ik in Shropshire. Dat is een mooi, heuvelachtig gebied op de grens van Engeland en Wales. De eerste dagen verbleef ik in de buurt van Pontesbury en daarna in Knighton. Waren de eerste dagen nog winderig en viel er regen en zelfs natte sneeuw, later werd het droog en zonnig. Mijn laatste ritje kon ik fietsen in korte broek. Prima aanduiding van de wegen, ook in het Wels. Vooraf had ik me lichte zorgen gemaakt over twee dingen: links rijden en het wegennet. Het links rijden stelt helemaal niks voor. Ook de systematiek van het Engelse wegennet kreeg ik snel onder de knie. Lokale wegen, zonder nummer, zijn af te raden. De smalle wegen, de heggen en het vaak slechte wegdek belemmeren het lekker doorfietsen. De A-...

Ik hou niet van fietsen met wind. Maar als het dan moet, is het maar beter om er een spelletje van te maken. Opdracht: zoek een route met vooral zijwind en door de bossen. Met een wind van 5 tot 6 Beaufort uit het zuiden koos ik vandaag voor de route over Ruurlo, Borculo en Vorden. En eigenlijk ging het best wel lekker. Bij Vorden kreeg ik het idee om over Baak te gaan, want daarna zou ik de wind nog vol in de rug krijgen. Een heuse kans om mijn pr op het Stravasegment Baak-Zutphen eens flink te updaten. Vandaag ben ik in het bezit van de 11e plaats aller tijden. Wat een beetje wind wel niet kan doen. Ter hoogte van huis Baak maak je een bocht naar rechts om naar Zutphen te gaan. Vaak heb je dan de wind op de rug. Bron: commons.wikimedia Huis-Baak

Je ziet op KNMI: het is wind uit het noorden. Je merkt: het is zuidenwind. Je bent bijna thuis en vermoedt dat het draaiende wind moet zijn geweest. Het loopt werkelijk voor geen meter. Je bent thuis, draait aan de crank, tilt de ketting op en weet dat het weer mis is met de lagers. Vanochtend beukte ik voor niks. Tegen vastlopende lagers is geen mallemoer te beginnen. Nauwelijks 1.000 km gefietst sinds er met kerst nieuwe lagers in mijn BB30 bottom bracket werden geplaatst. Een fraaie naam en een mooi gezicht die lagers, maar het is één brok ellende. Je kunt er gif op innemen dat om de 3.000 of 4.000 km het spul droog staat, of nog erger: is versleten. Nu zelfs na 1.000 km. Wat doe ik verkeerd? Fietsen in drek en pekel met lagers die niet goed zijn afgedicht? Te vaak de fiets afspuiten? Of is het gewoonweg rommel? Ben er wel klaar mee maar weet geen uitweg.

Waar moet ik beginnen na zo'n fijn feest? Ik werd 50 en vierde dat in Hall. Mijn uitnodiging voor dit feest stond in het teken van fietsen en bevatte een oproep om bij te dragen aan het Fietsfonds. Die boodschap werd goed begrepen. Bijna leek ik wel een profwielrenner, zoveel aandacht kreeg dit aspect uit een halve eeuw leefervaring. Toch is niks minder waar: ik verdien een mooie boterham op een kantoor en ik heb nauwelijks aantoonbaar talent voor het berijden van de wielrenfiets. Maar wel ben ik gedreven en in staat om jaar in, jaar uit meer dan 10.000 km op het smalle zadel te zitten. Met dit kader voor ogen, beleefde ik dus een bijzondere dag in een vreemd huis tussen bos en het Apeldoorns Kanaal. Van familie kreeg ik een blits shirt van Davanti, wielersokken, een setje fietsertjes van Cyclistes Leon en een geinig T-shirt uit de Queldichwinkel. Vrienden gaven geld voor het Fietsfonds. Ik heb dit cash geld meteen omgezet in een puur titanium zadelpen met een dito klem om die pe...

Weer een leuk filmpje van Strava met mijn prestaties van 2015. Een tegenvaller is natuurlijk een "hoogste berg" die nog geen 300 meter haalt. Dat is nauwelijks een heuvel te noemen. Nieuwjaarsdag begon erg goed met een rondje van 102 km. Zo'n lang rondje als start van het nieuwe jaar had ik me al een paar maanden geleden voorgenomen. Het weer was rustig maar wel hing er een dikke nevel over het Achterhoekse land. En dat kwam niet van het carbidschieten.