Sjeng66

Door de gemeenteteller leerde ik opnieuw VeloViewer kennen. Ik had al eens de gratis upload gedaan, maar dan blijft de teller steken bij 25 ritten. Daar was niks aan; het gaat natuurlijk om het hele plaatje. Voor 12,50 euro krijg je toegang tot alle speeltjes die VeloViewer biedt. Ik las ergens deze treffende omschrijving: als Strava het ijsje is, is VeloViewer het chocoladesausje erover heen. Hiermee is meteen duidelijk dat VeloViewer bestaat van de data die Strava levert. Jaaroverzicht 2018 uit Veloviewer. De basis van VeloViewer is een soort luxe Excelblad waarbij je veel meer dan in Strava je eigen data kunt filteren en sorteren. Al die data kun je dan weer op een leuke manier grafisch zichtbaar maken. Nog leuker is de berekening van de Eddingtonscore. Deze score laat zich lastig beschrijven. De definitie staat gelukkig op dit blog heel goed uitgelegd. De Eddingtonscore nodigt uit om nog een paar kilometer bovenop je rondjes te leggen. Voor 2019 wil ik de score opvoeren v...

Nederland telt op dit moment 380 gemeenten - de Nederlandse gemeenten buiten Europa niet meegerekend. Tussen 2013 en 2018 blijk ik daarvan 97 stuks befietst te hebben. Dat is precies een kwart. Frank van Moorsel bedacht de Long Term NL Challenge . Op basis van de data van Strava maakt hij een rekensom. Daar komt dan een kaart en een score uit. Iedereen mag zijn data naar zijn site sturen en binnen enkele minuten komen de eigen cijfers via email binnen. Geniaal! Ik gaf mijn data aan Frank's rekenmachine. In de korte wachttijd maakte ik een schatting. Zouden het er al 100 zijn? Even later bleek ik dus een score van 97 gemeenten te hebben. Vóór 2013 gebruikte ik geen Strava maar bereed ik wel de racefiets. Uit mijn blote hoofd kan ik zo enkele gemeenten in Zeeland en Midden-Limburg opnoemen waar ik ook ben geweest. De score van 100 gemeenten ben ik dus zeker wel gepasseerd, maar ja, het staat niet op de kaart. Dat wringt. Schermafdruk van Long Term NL Challenge 15 december 201...

Strava heeft veel leuke functies. Eén daarvan is het stellen van een doel. Dat kan wekelijks of maandelijks, maar ik deed dat op 1 januari: laat ik in 2018 maar eens 12.000 km's fietsen. Met een groen balkje wordt de vordering bijgehouden en onder het balkje staat het saldo dat je vóór of achter loopt. Met de malheur die ik in het voorjaar had, dreigde ik mijn doel niet te halen. Even leek het zelfs helemaal anders te gaan met de fietserij. Pas nadat ik heen en weer naar mijn moeder was gefietst en op één dag 237 km kon bijschrijven, kreeg ik er weer vertrouwen in. Met de ideale zomer en herfst werd het plussaldo als maar groter. Afgelopen vrijdag al tikte ik de 12.000ste km aan. Dat was in de buurt van Beltrum. De fietser op de foto ben ik overigens niet. Foto   door Thomas Sommer, Beltrum 11 november 2012 op Flickr (CC-BY-NC-ND)

Oranje palen werden langs de kant van de weg gezet en de Wettervorhersage/Meteo had het al over sneeuwval aan het einde van oktober. Maar wij hadden die hele week warm weer in en rond Charmey. Veel zon en geen spat regen. Ideaal weer om eindelijk eens de Jaunpass te beklimmen. Die pas stond al enkele jaren op mijn wensenlijst. Dat komt omdat de broer van I. met zijn gezin in Fribourg woont. Vanuit die mooie Zwitserse stad is de Jaunpass heel goed te bereizen. Elke keer als ik mijn zwager zag, viel ik hem met deze uitdaging lastig. Aanvankelijk probeerde ik hem nog zover te krijgen om mee te gaan. Hij heeft tenslotte nog een oude Benotto in de schuur staan. De laatste jaren werd wel duidelijk dat ik in mijn eentje de pas moest beklimmen. De Jaunpass is een fijne pas om te beklimmen. Vooral vanuit de oostelijke kant - om precies te zijn vanuit het Duitstalige Boltigen - is hij best wel pittig. De cijfers zeggen 8,2% met 8,2 km. Er zitten erg fraaie haarspeldbochten bij. Op de top zi...

Wat jammer nou. Wat een mooie afsluiting van het fietszomerseizoen had moeten worden, viel vandaag helemaal in het water. De hele dag viel er regen. Vriend F. zou vandaag zijn debuut maken, maar liet gisteren al weten geen zin te hebben in al die nattigheid. Daarentegen maakte ik kennis met J., zoon van M. waarmee ik al zo vaak heb gefietst. J. is 15 jaar en gaat als een speer de bultjes bij Nijmegen op. Wij, mannen van begin 50, hielden hem echt niet bij. De Oersoep Klimclassic rond Nijmegen telde voor ons 75 km. Vanaf het huis van C. in Ooij kwam er ruim 90 op de teller. Verrassend is de tocht niet; het zijn wegen met de geijkte heuveltjes rond Groesbeek. Bijzonder is wel de start- en finishlocatie STOOM beer & food in het hippe uitgaanscentrum in Nijmegen-West. Die locatie had alles in zich voor een geweldige sfeer...maar dan wel bij goed weer. Nu zaten in de brouwerij-café enkele tientallen fietsers te koukleumen en na te druppelen. Heeft natuurlijk ook wel wat!

Met buurman fiets ik elk jaar wel een knap tochtje. Dit jaar bedachten we een rondje om Flevoland. Ik had ook nog de wens om dan ook nog even Schokland aan te doen. Daar was ik nog nooit geweest. Buurman begreep de opdracht en componeerde dus een flinke ronde om het polderland. Vertrekken in Harderwijk en dan over Spakenburg en Naarden de polder in, hup naar de Noordoostpolder, door Schokland en dan via Kampen weer terug naar Harderwijk: 200 km. Die route moest te volgen zijn met enkele tientallen knooppunten. Knooppunten. Niet mijn favoriete navigatiemiddel. Ik vind de routes met knooppunten vaak te kronkelig en toeristisch. Voor je het weet zit je op een zandpad of midden in de stad. Nou, dat viel vandaag reuze mee. We hadden maar een paar keer een ongelukkig strookje en vindproblemen. Enig eerherstel voor het knooppuntensysteem is na vandaag wel op zijn plaats. Fietsen met buurman ging goed. Hij was in supervorm en het weer was geweldig. Voor volgend jaar staat de Houtribdijk al...

Wat de aanleiding precies was, weet ik niet meer, maar tijdens de pauze op mijn werk ging het gesprek ineens over de betrouwbaarheid van de fietscomputers. Ik stak de loftrompet over mijn Garmin Edge 500 die al jarenlang trouw mijn kilometers registreert. Donderdag tijdens het fietsen bedacht ik me dat ik er misschien al 100.000 km mee had gefietst. Ik zat er maar een 237 km naast. Schermafdruk van Garmin Connect 30 augustus 2018 De Edge 500 schafte ik in december 2009 aan. Hij was net op de markt en duur. Gps was nog niet in mijn wereldje. Ik herinner me nog dat ik de eerste twee tochtjes twee tellertjes had: de nieuwe Edge en de oude magneetteller. Ik vertrouwde het zaakje nog niet zo. Acht jaar verder en bijna iedere fietser bedient zich van een gps-fietscomputertje. Toen ik in 2003 begon met fietsen, was een magneettellertje heel gewoon. En dat die dingen je af en toe flink in de steel lieten, hoorde er blijkbaar bij. Magneetje verschoven, batterij op: wat een gedoe. De E...

"Als ik een keer flink wat geld heb, koop ik snelle wielen." Belofte maakt schuld. Mijn 25-jarig ambtsjubileum leverde een aardige smak geld op. Genoeg om én de Van Nicholas weer helemaal op orde te krijgen én er ook nog eens brute wielen in te steken. En wat zijn dan snelle wielen ? Moeten ze lichter van gewicht zijn? Of met hogere velgen of betere naven? Bij mijn vaste fietsenmaker kreeg ik een spoedcursus Wielkennis. Of ik wel eens aan carbon had gedacht? Nou nee. Maar een kwartiertje later was de bestelling geplaatst. De keuze viel op wielen met carbonvelgen van 9thWave en naven van Hope . Vandaag mocht ik het setje ophalen. Om 11.00 uur zat ik op de gepimpte Van Nicholas. De wielen rijden als een tierelier, maar of het verschil uitmaakt met mijn andere wielen? Geen idee. Wel hoor je een heerlijke ratel en zien ze er erg strak uit. Eindelijk...snelle wielen!

Zaterdag fietste ik de Ronde van de Achterhoek . Een toertocht die ik niet kende en die ook niet stond aangevinkt in mijn agenda. Heel vreemd is dat niet want hij werd pas voor de tweede keer verreden. Tenminste, in de moderne tijd van carbonfietsen en snelle tricots. In de jaren 1970 en 1980 moet de ronde een begrip zijn geweest. Pas een paar dagen geleden zag ik de aankondiging van de recreantentocht. Ik vond het een erg leuke tocht en dus een berichtje waard! Bij Miste kwam ik het bordje Vivaldi tegen. Wanneer was het dat ik daar "voetbalkamp" had? De Ronde van de Achterhoek wordt georganiseerd door de Achterhoekse gemeenten. De organisatie heeft er denk ik daarom voor gekozen om verspreid over de regio enkele startplaatsen aan te wijzen. Dat is de sterke maar tegelijk ook de zwakkere kant van de ronde. Voor mij was het aantrekkelijk om in Vorden te starten. Maar zowel bij start als bij finish was daar nauwelijks sfeer. De 450 deelnemers zaten na afloop verspreid ove...

Eindelijk weer naar het diepe zuiden. Hitte, camping en klimmen: ik had er na een paar jaar weer zin in. Het vakantiedoel deze zomer was Umbrië. Alleen I. en ik, de jongens bleven thuis. Aardbevingsschade in Montegallo. Drie BIG-gen waren er te beklimmen. Twee heb ik er gehaald. De derde sloeg ik over. Niet omdat die te zwaar was of omdat ik geen zin had maar omdat het gebied rond Norcia en Arquata del Tronto veel wegafsluitingen kent. De gevolgen van de aardebeving van twee jaar geleden zijn nog overal zichtbaar. In Arquata del Tronto zag ik verwoeste huizen met de huisraad half uit het raam hangen. In ons vakantiedorp Montegallo zijn veel huizen gestut en huist het bank- en gemeentepersoneel nog steeds in noodgebouwen. Een barretje, apotheker en winkeltje zijn op de hetzelfde tijdelijke terrein gevestigd. Een bizar tafereel voor de verwende Nederlander. Op basis van welk kaartmateriaal en welke informatie kon ik een geschikte route plannen? Al snel nam ik genoegen met één B...

De conditie is helemaal terug. Is hij eigenlijk wel weg geweest vanwege de operaties? Het lijkt dus van niet en daarom volgden de afgelopen dagen de 100-plusrondjes elkaar weer snel op. Ik krijg zelfs zin om weer wat speciale tochten te doen. Daarom maakte ik gisteren eindelijk eens werk van mijn oude plan om heen en weer naar mijn moeder te fietsen. Dat moest zeker een rit van zo'n 200 km opleveren. Vroeg vertrekken dus! De heenweg ging over Duitsland. Alleen bij Goch is het altijd zoeken, ook dit keer. Ik moet eens onthouden dat ik bij Uedem richting Weeze of Kevelaer aanhou. Door het "verkeerd fietsen" zie je wel weer wat bijzonders. Precies op de landsgrens, even voorbij Goch en bijna in Siebengewald, ligt Collegium Augustinianum Gaesdonck . Het markante gebouw was mij nog nooit eerder zo opgevallen. Koffie met vlaai en broodjes bij mijn moeder en hup de fiets weer op. En nu met de wind in de rug naar Nijmegen. Eén lang fietspad langs de oude rijksweg is blijkbaar...

Het was al vóór Parijs-Roubaix dat er knobbeltjes zaten in mijn liezen en ik wat buikpijn had. Zelf dacht ik nog aan een liesbreuk maar de huisarts stuurde me meteen naar specialist. En toen ging het snel. Onderzoeken volgden elkaar snel op. Aan de hand van een scan werd als "bijvangst" een tumor in de blaas ontdekt. Die is inmiddels verwijderd. Over drie maanden volgt controle. De opgezwollen lymfeklieren leidden naar een kankersoort die weliswaar niet agressief is maar wel hardnekkig. Non Hodgkinlymfoom heet ie, met de variant folliculair. Verdere onderzoeken moeten uitwijzen welke behandelingen volgen. Dit is een fietsblog. Medisch nieuws zul je hier niet vaak aantreffen. Maar ja, wat ik hierboven allemaal aan slecht nieuws vertel, heeft natuurlijk wel zijn weerslag op het fietsen. Na de blaasoperatie mocht ik een week niet fietsen en door het weghalen van een klier in de lies zat daar ook een lastige wond. Niet mogen fietsen in de mooiste maand van het jaar! Dat is ex...

Maandenlang had ik toegeleefd naar deze tocht en afgelopen zaterdag was het dan zo ver. Om een uur of acht in de morgen vertrok ik met Frank vanuit Busigny voor 172 km naar het Velodrome in Roubaix. Volgens het kaartje moesten er 52 km kasseien in 29 secties worden overwonnen. Net zoveel als de profs vandaag. Maar nooit heb ik de afstand tussen een prof en mij - de wielertoerist - zo groot ervaren als tijdens PR. Ik kan wel zeggen: die kasseien zijn helemaal niks voor mij. Links en rechts werd ik voorbij gestoven door amateurs die het kunstje van het rijden op deze stenen wél beheersen. Laat staan wat de profs presteren! Foto: Maindru Photo Tijdens deze uitvoering van de 8e challenge waren de omstandigheden vrijwel volmaakt. Er was zon, de temperatuur liep al snel op richting de 20 graden en de kasseistroken lagen droog. De wind kwam uit het zuiden. Hoeveel geluk kan een mens dus hebben? Het verhaal is nog sterker. Uitgerekend donderdag, toen ik nog een voorbereidingstochtje va...

"Paasweekend op Schiermonnikoog, met de hele familie". Toen dat plan rond kerst werd bedacht, wist ik meteen dat dat voor mij een mooie lange tocht zou betekenen. Op de laatste zaterdag van maart stapte ik om kwart over zeven op de fiets. Om half vier moest ik de veerboot van Lauwersoog naar het eiland halen. Google Maps rekende voor mij uit dat de fietsafstand ruim 180 km is. Wat Maps niet uitrekent zijn de extra kilometers vanwege lokale wegafsluitingen en vergissingen. Daarom gaf ik mijzelf acht uur de tijd om het traject af te leggen: 8 uur met 25 km/u. Op Maps is de weg naar Lauwersoog één rechte streep naar boven. Omdat ik afgelopen zomer al naar Veenhuizen was gefietst leverde het eerste stuk geen weg-vind-problemen op. Goed en snel door Meppel komen was de belangrijkste opdracht. Toen dat was gelukt mocht ik na 100 km de eerste energierepen eten. Korte pauze bij het beeld van brugwachter Jan van Luuks bij Uffelte. Pas na Norg kwam ik in onbekend gebied. Alhoe...

Vandaag ben ik jarig. Mijn cadeau had ik zelf bedacht: een tocht van twee keer mijn leeftijd in kilometers. Dan is het natuurlijk wel spannend welk weer het wordt. Dat viel niet tegen vandaag. Maar ook niet mee. Het was guur weer zoals we dat noemen: koud met een straffe noordoostelijke wind. Vooral tussen Zieuwent en Eibergen was het buffelen. Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken. En een zelfgegeven paard? Dit soort gedachten spookten door mijn hoofd tijdens mijn fietstocht. Het dieptepunt werd wel bereikt toen ik ter hoogte van de Witte Smid, en niet ver van huis, Samson (van Gert) in mijn hoofd hoorde. "Awel, Etienne, ge hebt 't weer gehaald, bravo jongen." Gelukkig werd ik thuis onthaald met een stevig hersteldrankje in de vorm van een blik Guinness. Het gaat alweer wat beter met me. Ter voorbereiding op Parijs-Roubaix lekker veel rubber cadeau.

Wat brengt het jaar 2018? Dat weet ik natuurlijk pas over 364 dagen. Maar een beetje planning helpt natuurlijk wel. Nog een keer 13.000 km fietsen? Nog meer BIG-en halen dan in 2017? Eens een keertje een tocht van dik over de 200 km? Weer eens een col hoger dan 2000 meter beklimmen? Hopelijk kan ik aan het einde van het jaar wel de toerversie van Parijs-Roubaix aan mijn erelijst toevoegen. Onder subtiele druk van Frank, de broer van Mark, heb ik mij laten verleiden om voor deze tocht in te schrijven. En ik heb nota bene een hekel aan die rotkasseien! Ik moest even wennen aan het idee, maar ik krijg er steeds meer zin. Nog drie maanden heb ik om mij druk te maken over de bandenkeuze en een dubbel stuurlint. Om precies te zijn nog 94 dagen, 15 uur en 33 minuten... Schermafdruk http://www.parisroubaixchallenge.com/nl/