Sjeng66

Ik heb een account aangemaakt bij Strava. Dat is lachen! Even een gpx-bestand uploaden en er gaat een wereld aan personal records en KOM's voor je open. Iemand bepaalt een segment (een route, een strook keien of een klim) en automatisch word ik dan in een klassement geplaatst. En zo blijkt er niet alleen bij mij een rondje Loo te bestaan, maar ook bij anderen! Snel even wat oude routes met markante stukken ge-upload. Ik ben in de klassieke klim van de Muur van Hoei nummer 99 van 328. Morgen zal ik wel 100e of nog lager staan, want het is een poepdrukke site. Strava is grafisch erg gelikt en heeft heel veel mogelijkheden tot interactie. Mijn hardloopcarrière zit weer in het slop. Op dezelfde plaats als in de vorige winter - rechterbovenbeen - heb ik weer last. Ga nu te rade bij een fysiotherapeut. Rust en oefeningen is haar devies. Op Eerste Kerstdag probeer ik na twee weken weer een stukje te lopen.

Na een week met veel wind, regen en sneeuw kon ik gisteren toch nog op de fiets. Volgens buienradar was het ergste leed geleden en zelfs de sneeuw op onze straat was zo goed als weggesmolten. Een rondje over Loo, Vorden en Baak zat in mijn hoofd. En zo zou het gebeuren ook al was ik bij Laren al nat en verkleumd. Voor me werd de lucht donker. Nog meer regen en wind stond me te wachten. Ik kon nog rechtsaf, snel naar Warnsveld, maar Baak zat in mijn hoofd. Door en doornat kwam ik thuis. Met koude vingers kreeg ik nauwelijks de sleutel van de voordeur omgedraaid. Het is weer zover: het is overwintertijd.  De kerk van Baak is een van de hogere kerken in de omgeving van Zutphen en daarom een echt baken tijdens mijn rondjes. Foto: Apdency op http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Sint-Martinuskerk_Baak.jpg Vorige winter bedacht ik me pas in februari dat hardlopen een aardig alternatief kan bieden. Na enkele weken was ik een illusie armer; ik liep te hard van stap...

Foto: Milka Bron: http://www.hetweer.nl/weerfoto/57910/wat-een-weertje.htm De eerste storm van dit najaar viel natuurlijk op een zondagochtend. Ik moest wel even moed verzamelen, maar om half negen zat ik toch weer op het zadel. Fietsen in het najaar is meestal fietsen met wind. Ik heb een vreselijke hekel aan die typische doorstaande wind. De bijna kale bomen vertellen je niet dat de wind stevig is. Eenmaal weer thuis, loerend door het raam, denk je "wat nou wind". Fietsen in een storm is wat anders. Iedereen weet en ziet dat het hard waait. De weg is bezaaid met dood hout, takjes en twijgen. Zonder probleem accepteer ik dat ik tegen de wind in niet boven de 20 km/u uur kom. Tussen Baak en Zutphen had ik eerst de wind van opzij en moest ik flink "hangen" om niet van de weg te geraken. Even later had ik de storm in de rug. Met 50 km/u was ik zo weer thuis.

Vandaag om even na twaalf uur in de middag was het raak: de 10.000 km. dit jaar bereikt! Het feestelijk moment vond plaats iets voorbij de mooie kerk van Kronenberg.  Een archieffoto van de kerk van Kronenberg. Het is echt een fraaie kerk. Bron: http://zoeken.nai.nl/CIS/project/26015 Ik had de auto geparkeerd bij station Vierlingsbeek. Van daaruit zou ik naar het Zuiden fietsen om even een bezoekje te brengen aan pa en ma. De weersvoorspellingen waren redelijk gunstig. In ieder geval geen regen en matige wind. Verder was het grijs en slechts heel af en toe liet een waterig zonnetje zich zien. Om half elf klikte ik in de trappers. Een plannetje dat al langer bij mij leefde, bracht ik vandaag ten uitvoer: een rondje Heimat over Griendtsveen en Helenaveen. Vroeger heb ik er veel gefietst omdat de Peeldorpjes op de route lagen naar mijn middelbare school in Deurne. In Griendtsveen kon ik extra lang genieten van de mooie omgeving. Recht tegenover de lage...

Het was vanochtend prachtig weer en daarom zal het zo druk zijn geweest op de weg. Mijn tochtje voerde langs de IJssel, tot Terwolde en dan weer terug richting Zutphen. Ik zag racefietsers en mtb-ers, ik fietste langs wandelaars, hardlopers en kerkgangers. En juist waar al die verkeersstromen elkaar tegenkomen, bij het tunneltje bij Posterenk, kreeg ik een lekke band. Nadat eerst enkele mensen mij begripvol groetend passeerden, stopte een hardloper. Hij bood zijn hulp aan. "O, ik zie dat je gereedschap bij je hebt. Ik hoef je echt niet te helpen?" Nee, hij hoefde niet te helpen, want met een volle novemberzon was het verwisselen van de band geen straf. Even later stopte een oudere heer. Hij bood niet direct zijn hulp aan maar zorgde wel voor een aangenaam gesprek. Hij bleek 74 jaar en fietste alleen in de zomer, 7.000 km. dit jaar. Banden pompen moest je volgens hem doen met een langeslag pomp en af en toe de voor- en achterband omwisselen was o...

Na acht jaar trouwe dienst moest mijn geel winterjack maar eens worden weggegooid. Door het vele wassen werd het stof wat dun en de achterzakken lubberden uit.Vrijdagavond dus naar De Pedaleur op zoek naar een geschikte vervanger. Bij de aanbiedingen vond ik een mooi jack van Cannondale. Het zit als gegoten.  Kleur past goed bij de blogkleuren Het miezerige en koude weer van vandaag was ideaal om het ding te testen. Na een aantal km. had ik al een opgeblazen gevoel. Wat een warmte op mijn bovenlichaam! Snel een aantal ontluchtingsgaten open gezet om de stoom af te voeren. Vorig jaar had ik via marktplaats ook al een wintervest gekocht. Dat jack is zo warm dat het alleen bij de meest barre omstandigheden uit de kast komt. Gaandeweg de rit kreeg ik het gevoel opnieuw een miskoop te hebben gedaan: het jack is té dik! Bij thuiskomst bleek het zweethemd toch opmerkelijk droog. Misschien te snel een conclusie getrokken? Wat een gedoe, een nieuw wintervest....

BIG 31 was een fraaie rit door het Teutoburgerwald met als finale de klim naar het Hermannsdenkmal . Samen met J.P. bouw ik aan een jaarlijkse traditie om in het najaar een erg plezierig fietsweekend te houden. Vorig jaar Sauerland, het jaar daarvoor Zuid-Limburg en nu dus 250 km. oostwaarts in het gebied tussen Dortmund en Hannover. Teutoburgerwald is een laaggebergte, eerder vergelijkbaar met Zuid-Limburg dan met de Ardennen of Sauerland. De toppen die je kunt fietsen schommelen rond de 400 m. en eenmaal weer aan de voet begeef je je meestal rond de 200 meter. Met klimmen van maximaal 4 km. ben je vaak wel klaar. Het gebied is niet spectaculair, niet erg toeristisch en de "baden-dorpen" doen wat verlopen aan. Het begrip vergane glorie komt in me op.  Dat in het gebied best wel wat hoogte te overwinnen is, bewijst dit viaduct wel. Bron: Wikimedia/Altenbekener Viadukt/Uah  Erg typisch landschap in het Teutoburgerwald. De klim naar de Gausek...

Ik moest vandaag tijdens het fietsen denken aan Dominic's uitspraak: "Breite Reifen, schmal denken". Het was in de buurt van de Holterberg dat ik mij deze woorden herinnerde. Het wemelde er namelijk van de mountainbikers. Gaat het aantal mtb-ers het aantal racefietsers overstijgen, dan weet je dat de herfst in aantocht is. Je merkt het niet alleen daaraan maar natuurlijk ook aan de frisse ochtenden. Om 8.00 uur trok ik erop uit en de temperatuur was nog onder de 10 graden Celsius. De beenstukken en lange mouwen bleken geen overbodige luxe. Pas twee uur later waren deze onderdelen eindelijk overbodig, maar toen was ik al bijna thuis. De fietsers die ik tegenkwam droegen een korte broek en korte mouwen; zij hadden iets meer geduld, deze dag. Nu het zomerseizoen voorbij lijkt - de avondtraining heb ik al afgesloten - heb ik weer het gevoel dat ik niet het maximale eruit heb gehaald dit jaar. Oké, de Muur van Hoei was een heuse prestatie en het aantal afgelegde kilometers...

Het zou bar en boos worden dit weekend: buien, kans op onweer en een venijnige wind. Op zaterdag viel het allemaal reuze mee en toen ik in die ochtend op de KNMI-site keek, bleek er in Oost-Nederland weinig aan de hand. Zou ik...? Screendump van www.knmi.nl op 26 augustus om een uur of 11.00. Nee dus, want ik fiets niet op zaterdag- maar op zondagochtend. En die ochtend zag het plaatje er heel anders uit. Uitstel leek ook niet echt een optie, dus stapte ik om 8.00 uur toch maar op de racer. Na 100 meter had ik al "de natte kont". De natte schoenen volgden enkele minuten later. Natter dan nat kan niet, dus het ergste had ik binnen enkele minuten achter de kiezen. Omdat het niet koud was viel het allemaal best mee en op het einde van de rit werd het zelfs droog. Iets van onweer heb ik niet gehoord en de zon heb ik niet gezien. Andere racefietsers zag ik ook niet.

Het was tijdens de Peter Winnen Classic dat ik de kat met negen levens heb gezien. Ik maakte deze tocht samen met vriend M, met wie ik al lang niet meer samen had gefietst. Ik was zijn fietsstijl vergeten. In dit blog leg ik zijn karakter beter maar even vast opdat ik 'm nooit meer vergeet. M. had in het voorjaar de Ronde van Vlaanderen gereden en ook Limburgs Mooiste. In de zomervakantie had hij zelfs de Monte Carpegna, de trainingsberg van wijlen Marco Pantani, bedwongen. Het zat wel goed met zijn vorm, zo werd door hem en mij gedacht. Aanvankelijk was er enige twijfel of M. de 115 of 140 zou doen. Bij splitsing tussen die twee afstanden - dat was na zo'n 50 km. - koos hij resoluut voor de langste afstand. Waarom met minder genoegen nemen? Het was ongelofelijk warm maar het tempo lag behoorlijk hoog en van vermoeidheid was nog geen sprake. Nog geen kwartier later stokte zijn tempo; de heuveltjes van Sonsbeck bleken ineens echte bergreuzen. Een li...

Op de warmste dag van het jaar - althans, tot nu toe - besloot ik naar Nijmegen te fietsen. We gingen op bezoek bij F&J en ik zag bovendien de kans schoon om bij oud-huisgenoot A. langs te gaan. Niet bellen van tevoren, maar gewoon op goed geluk aanbellen was het plan. Als je van Zutphen naar Nijmegen fietst, moet je een keer de Rijn over. Dat kan op legio plaatsen per brug of per veer. Over stad Arnhem is het kortste. Toch is dat niet mijn favoriete route want in de stad raak ik vaak de weg kwijt en het "heilige tempo" daalt dramatisch met al die stoplichten. Een langere maar betere optie is over Emmerik. Die route is wel geliefd bij mij. Ik moet dan wel één hindernis zien te overwinnen: 's-Heerenberg! Als fietser word je daar vreselijk mis- en omgeleid. Gisteren had ik een list verzonnen. Ik reed van Beek naar Elten en dan vrijwel parallel aan de Rijn tien km oostwaarts naar Emmerik. Het fietsnetwerk in Duitsland lijk...

Je wordt bijna voor gek verklaard als je zegt dat je op vakantie gaat naar de Ardennen. "Het regent er altijd en dan is het zooo mistroostig, echt waar." Ja, het is echt waar. We hadden regen en het was koud. De Ardennen toonde zich vooral de eerste dagen van de vakantie van haar slechtste kant. Haar charmes bleven verborgen tot die enkele uren met zon en in de avondschemer. En natuurlijk kon ik - de fietser - mijn hart ophalen in het Belgische fietswalhalla. Weer of geen weer: er stonden vier BIG-en op het menu.  Muur van Hoei of Mur de Huy. Op het einde kun je geen Huy meer zien. Foto: Jacco van Boven op   http://www.geolocation.ws/v/P/12767180/huy-mur/en Vier biggen dus met als mega-BIG de Muur van Hoei . Als ik die had beklommen, zo meende ik, kon ik me eindelijk meten met de fietsers die de Stockeu en de Redoute hadden bedwongen. Snoeven over enorme stijgingspercentages, met elk blikje bier een percentage erbij... Omdat de meeste aandacht uitging naar die v...

Zoon J. is klaar met de basisschool en dat wordt gevierd met feest na feest. Op mijn vaste fietsavond was het pizzaparty en op woensdagavond dreigde onweer roet in het eten te gooien. Zodoende zocht ik mijn toevlucht in een vroege-ochtend-etappe. Om vijf uur uit bed en met alleen een banaan en twee koppen koffie als ontbijt fietste ik om half zes de opkomende zon tegemoet. In Harfsen rook ik de bakker en iets verderop bij Loo draaide een aantal auto's de A1 op. Om half acht sloot ik mijn rondje Harfsen in alle stilte af.

Met mijn goede collega R. fietste ik de Vael Ouwe. Dat is volgens de Nederlandse Fiets Toer Unie (NFTU) een klassieker. Nou ja, dat lijkt wat overdreven, maar de NFTU bedoelt met een klassieker een tocht waarbij alles tot in de puntjes is verzorgd en daarmee drie sterren verdient. Zo bezien heb ik dus een klassieker op mijn naam.  Foto: www.staikopdefoto.nl De tocht zelf voert over de mij bekende wegen op De Veluwe. Slechts een drietal wegen waren mij nog niet bekend. Fietsen met R. ging erg goed. We hielden beiden goed tempo en net als ik heeft R. ook geen behoefte aan (lange) pauzes. Af en toe viel er wat regen en de wegen waren nat van de buien in de nacht. Nadat de medaille was opgehaald kwam eigenlijk nog het mooiste gedeelte van de tocht. Met het pontje gingen we over de IJssel. Daar wist R. een fijn fietspad dat helemaal naar de Bontekoeweg tussen Baak en Zutphen gaat. Met de wind in de rug was dat een prachtige thuiskomer. Nee, dit is n...

Ineens bleek eerste pinksterdag een gapend gat te zijn op de familiekalender. De weersvooruitzichten waren super en de honger naar een flink aantal km's was groot. Zo kwam ik op het idee om de Sallandse Heuveltocht, met start en finish in Deventer, te gaan fietsen. Dat idee was een echte voltreffer. Wat een mooi weer en wat een mooie tocht. Heel veel deelnemers waren er niet zodat ik voortdurend in een echt relaxte sfeer fietste. Ik had de 120 km-versie op het oog. Samen met de heen- en terugreis naar Deventer kreeg ik 160 km op de teller met een prachtig gemiddelde snelheid van meer dan 31 km/u. Tussen km 40 en 100 had ik aansluiting bij een snel groepje.  Bron: www.tvdezwaluwendeventer.nl Een paar opmerkelijkheden. Volgens mij zag ik ter hoogte van Epse een wit uiltje. Dat was tegen 8.00 uur. Verder mag ik de fameuze Lemerberg aan de hardfietsensite toevoegen. Omdat ik zo genoten heb van deze tocht ben ik meteen maar Facebookvriendje geworden met de organisatie.

De zondagochtend is vaak weggelegd voor het rondje Markelo. Zo ook vanochtend. En ook vanochtend werd ik weer getroffen door het aanblik van de televisietoren tussen Laren en Verwolde. Het ding schijnt inclusief mast 132 meter hoog te zijn en is dus alom aanwezig. Het is een baken in het licht heuvelachtige en groene land op de grens van de Achterhoek en Twente. In de herfst duikt hij soms heel voorzichtig en flink geamputeerd op uit de mist en in de vroege lente weerkaatst het glaswerk de stralen van de laagstaande zon de fietser tegemoet. Bron: http://commons.wikimedia.org/wiki/File:Televisietoren_van_Markelo.jpg De lange weg tussen Laren en Markelo begint in de bossen van Verwolde. Eenmaal uit de bossen zie je de toren. Bij de toren buigt de weg iets naar rechts. Meteen na de toren volgt als volgende hoogtepunt het schooltje van Markelosebroek, een gehucht van een paar huizen en wat boerderijen. Nog even straf doorfietsen en je ziet de Markelose Berg die 40 meter ...

In mijn oude huis aan de Groesbeekseweg had ik een huisgenoot Frank. Frank - lange haren en een brilletje - kwam uit Luttenberg en sprak geen Brabants of Limburgs. Af en toe fietste hij van zijn ouderlijk huis in Luttenberg naar Nijmegen. Of omgekeerd. Vaak doe ik het rondje Salland. Dat heeft bij mij dan altijd als meest noordelijke punt Nijverdal want dan gaat de reis weer terug. Meestal kom ik zo aan 100 km. Tot vandaag. Vandaag maakte ik een extra lusje via Luttenberg en beklom ik de gevreesde Hellendoornse Berg . Op de kaart had ik al vaak Luttenberg in het vizier. Het ligt maar een eindje van de Holterberg. Het is licht heuvelachtig en bebost en je kunt er prachtig fietsen. Het dorp heeft wel een verrassende entree. Ik verwachtte een erg pittoreske vlek maar het eerste dat je ziet is een grote, witte loods. Frank heb ik niet gezien. Heel correct: de witte loods neemt een centrale plaats in in Luttenberg. Bron: Plaatselijke Belang Luttenberg.

Ooit reed ik meer dan 6.000 km zonder lekke band. Het weekend van de Omloop van de Voerstreek telde maar liefst drie lekke banden op 130 km. En ook het weer had beter gekund; zaterdagochtend was het grijs en 3 graden. Op Paasmaandag trapte ik, vóór vertrek naar huis, nog een uurtje in de druilregen en over smerige betonwegen. Ook nog positief nieuws? Jazeker, de Voerstreek is een erg fijn fietsgebied: mooie uitzichten, niet druk en aardige klimmetjes. Op zaterdagochtend meldde ik me in Vlijtingen voor de start van de Omloop van de Voerstreek. Er waren meer deelnemers dan ik had verwacht. Ik twijfelde 's ochtends nog over de 120 of de 80 km versie. Het was erg koud en grijs dus koos ik voor een tussenvariant: de tocht van 80 km door De Voerstreek en via een omweg weer naar huis voor een dikke 100 op de teller. De tocht liep voorspoedig en in het eerste deel sloot ik me aan bij een snelle groep. Bij splitsing van de afstanden moest ik het alleen doen en toen bleek het deelneme...

Eind maart en alles is onder controle: conditie, gewicht, kilometers, fiets en kledij. Het avondseizoen begon al vorige week. Om in de schemertijd veilig thuis te komen heb ik erg geinige lampjes gekocht. Ze laten zich onder in de stuurbocht monteren en schijnen dan vooruit met wit licht en achteruit met rood licht. Je kunt zelfs nog een knipperlichtfunctie gebruiken. Geweldige oplossing. De Tacx Lumos. Ook al heb ik nu de ervaring van ruim 80.000 racefietskilometers, toch maak ik zo nu en dan de foute kledingkeuze (en dan heb ik het niet over kleurtjes...). Afgelopen zondag had ik me helemaal ingesteld op een zonnige ochtend en ik dacht eerst zelfs nog aan een korte broek en een zomershirt met mouwstukken. Maar zelfs in mijn beenstukken en vest met lange mouwen had ik het al aardig koud want de zon bleef verborgen achter de wolken. De temperatuur bleef lang steken op 3 tot 4 graden Celsius. Ik had het erg koud. Eén geluk: ik had op de laatste nipper ...

Nee, de talenten van Lance heb ik niet en zal ik ook nooit krijgen. Mijn hardloopcarriere lijkt in de knop gebroken. Na drie weken euforie - een outfit was al aangeschaft en bijna had ik me ingeschreven voor een loopje - zit ik met een pijnlijke heup- en liesstreek opgescheept. Ik ben te hard van stapel gelopen, terwijl ik beter volgens een schema te werk was gegaan. Een halfuur lopen leek even geen probleem, nu lijkt een halfuur lopen erg ver weg. Gelukkig is het bijna zomertijd (op de klok dan). Dan kan ik weer drie keer per week fietsen en heb ik de winter overleefd. Het gaat nu weer iets beter met mijn lies en ik twijfel of ik over twee weken de draad van het lopen oppak of dat ik mijn ambities doorschuif naar september. Met de fietserij gaat het gelukkig goed. Ik heb dan geen last van het pijnlijk rechterbeen. De fietsen zijn materieel op orde en ik heb geen gebrek aan kledij. De kilometers worden gemaakt: alweer twee keer een honderd-plus. Voor de komende maanden staan tw...

Op 4 februari zat ik misschien wel voor de laatste keer op de Tacx. Het martelwerktuig heb ik ingewisseld voor hardloopschoenen. Met die schoenen ben ik buiten en met het ding ben ik binnen. Dat is voor mij toch wel een erg belangrijk verschil. Ik ben veel liever buiten. Ik heb een paar uur onderzoek gedaan of het wel zo slim is om te gaan lopen. Je bouwt geen specifieke fietssouplesse op en je blesseert misschien wel je knie of enkel. Laat ik nu toch maar eens een voorbeeld nemen aan Lance Armstrong. Hij combineert ook beide disciplines. Als hij het kan... Bron: http://ownitemc.files.wordpress.com/2011/12/lance.jpg .

Gisteren zag ik zwarte sneeuw en zoals dat hoort: op een totaal onverwacht moment. Na bijna twee weken kon ik weer buiten fietsen. Eerst vrijdagmiddag. Met een fijne zon maar straffe oostenwind kwam ik nauwelijks vooruit. Gezien de weersverwachtingen voor zondag besloot ik zaterdagmiddag te fietsen. De wind leek nu minder en met onder mij de SupserSix in plaats van de Lavaredo leek een snellere tocht een zekerheidje. Even weer die bevestiging zoeken dat ik snel kan fietsen. Ik zou toch fors de wind in de rug moeten hebben na Markelo? Nee! Na Borculo dan? Ook niet. Het water in de bidon was inmiddels bevroren en ik kreeg vreselijk veel zin in chocola. Geld had ik niet bijgestoken. Bij Lochem ging het pijpje helemaal uit. Het is niet snel dat ik de kortste route naar huis zoek, maar nu wel. Ik had het steenkoud en mijn vingers waren bevroren.  Suikerspiegel niet in orde? Te weinig gegeten? Te weinig gedronken? Wat doet de kou met mijn lichaam? Te weinig herstel na vrijdag? Tot...

Mijn verjaardagsweekend begon met een dieptepunt: knetterkoud en 5 cm sneeuw. Racefietsen is nu voorbehouden aan de allergekste onder ons. Daar hoor ik niet bij. Ter compensatie ben ik twee keer de Tacx opgekropen. Zaterdag was ik jarig en van I. en de jongens kreeg ik erg mooie fietskadootjes. Kijk maar op de plaatjes: een prachtshirt van de Wonderful Pistachios Cyclingploeg en wat fietsertjes van Belgische makelij . Get Crackin'! Eerder deze week was ik al verwend door de familie uit Limburg. Met broer G. had ik een erg leuk dagje  Rose in Bocholt, dé snoepwinkel voor fietsers. Links en rechts kwam wat geld binnen, zodat ik meteen de tweede SKS bidonhouder kon kopen. Vandaag moest ik naar buiten. Al enige tijd liep ik met het idee om te gaan hardlopen. Ik vond nog een paar oude indoorvoetbalschoenen en sportkleding heb ik genoeg. Om elf uur heb ik samen met I. een dikke 6 km hard gelopen. Dat beviel erg goed. Voor dit soort weekenden lijkt hardlopen e...

De zon schijnt weliswaar, maar het is loeikoud in Nederland. Een sneeuwfront bereikt over een dik uur ook Warnsveld. Vandaag klim ik op de Tacx. Een schrale troost is dat ik dat ding in woonkamer opstel en niet in de koude schuur. Misschien dat ik morgen of overmorgen nog even de weg op kan? Langer dan 30 of 40 km zullen de ritjes niet worden. Het valt me zwaar. Nog een paar weken volhouden. bron: www.knmi.nl .

Het is nu pas dat ik hersteld ben van mijn helletocht van gisteren. Vrijdagochtend 20 januari 2012 zal mij nog wel even heugen. Ik twijfelde zelfs nog even of ik de zomerfiets zou pakken, maar koos toch voor de Wilier. Een eerste voorbode voor het slechte weer kreeg ik na aantal kilometer toen bleek dat er erg lokaal hagel en natte sneeuw was gevallen. Uitkijken geblazen, niet slippen! Uitgerekend bij de brug over de IJssel tussen Doesburg en Dieren kreeg een bui mij vol te pakken. "De hagelstenen striemden mijn gezicht", zo heet dat dan. Tussen Dieren en Eerbeek, langs het kanaal, volgde een tweede erg heftige en langdurige bui. Met doorweekte handschoenen kreeg ik de handen niet meer warm. De angst voor een lekke band nam met de minuut toe. Een band verwisselen met dode handen gaat niet, zeker niet op de oude Campa's die ik had gestoken. Bij Klein Amsterdam kreeg ik de wind op de rug. Voor me lag Zutphen en een enorm donkere lucht. Hagel kreeg ik niet meer, maar wel e...

Januari is goed begonnen: de kilometers worden gemaakt, het gewicht is op orde en het plezier is er nog volop. Niemand houdt me tegen! Met de standaardrondjes "Varssel" en "Markelo" is er weinig bijzonders te melden. Misschien dat ik moet vertellen dat ik erg snel trap met de nieuwe wielen. Vandaag - met wind en enige voorzichtigheid in de bochten - haalde ik nog een gemiddelde van 30,5 km/u. Dat is een zomertijd! Veel plannen voor het komende jaar heb ik nog niet. Op 7 april fiets ik de Omloop van de Voerstreek . Een huisje is al geregeld. Jammer genoeg is er geen BIG te halen in deze omloop. Daarom speelt de gedachte op om ergens in het voorjaar nog een weekendje Duitsland te doen, bijvoorbeeld naar het Hermannsdenkmal . De plannen in de zomervakantie zijn nog ongewis. Alles staat nog open: Duitsland, Oostenrijk, Polen of Slovenië? Goeie vriend Th. doet de Alpe d'HuZes . Dat is nog eens iets om voor te trainen! Op nieuwjaarsdag met een graad of 10 van...

Hoogtepunten lagen op het mooie Corsica. Het aantal gemaakte kilometers was ver boven verwachting (11.367). Het fietsweekendje Sauerland met J.P. vond ik erg leuk. De Erwin Nijboer Charity Classic op vaderdag door het Twentse land was een tegenvaller. Triomf was er op de Muur van Geraardsbergen. Het was de eerste van de vier BIG-gen die ik dit jaar aan mijn totaal toevoegde. Het soloritje met een 33 km/u gemiddeld gaf me een enorme kick. De SuperSix was al top, maar met de nieuwe wielen zijn de verwachtingen voor 2012 hoog. Ik had twee keer een lekke band.    Twee keer vergat ik het tellertje aan te zetten. Nota bene boven op de Col de Bavalla.