Chagrijn
Een chagrijn is een knorrig mens. Een knorrig mens, dat was ik wel de afgelopen dagen. Kou en sneeuw dreigde voor een ernstig tekort aan fietskilometers. Tacxen lost wel iets op (voornamelijk kilometers en conditie) maar veel ook niet. De buitenlucht, de geur van hooi en mest, het asfalt, de wind in de rug, de wind op de kop, de regen, de zon, vitaminen, tegenliggers, koeien in de wei, vogels in de lucht en het praatje met je fietsmaat. Fietsen is zó veel en biedt zó veel. Een paar dagen niet fietsen en het chagrijn slaat toe. Tot in het onredelijke. Of is onredelijkheid inherent aan chagrijn?
Vrijdag dus de tacx. Lekker in de woonkamer en niet in de schuur. Enige afleiding dus. Zaterdag veel gekeken naar de KNMI-site en op basis daarvan mijn werkagenda voor maandagmiddag alvast geblokkeerd. Aanvankelijk leek het hele weekend verpest, maar de ijzel die voor zondag werd voorspeld, kwam zaterdagnacht al. De kansen keerden ten gunste van een tocht op zondagmiddag.
Zondagmiddag om kwart over een slipte ik van huis weg, want de eerste moeilijke meters zijn vanaf huis; in een woonwijk wordt immers nauwelijks gereden en gestrooid. Verderop ging het fietsen een stuk makkelijker. Wel veel smeltwater op de weg met als gevolg een natte broek voor de rest van de tocht. Met de wind in de rug werd een gemiddelde van 30-31 nog gemakkelijk gehaald. In Stokkum en Diepenheim was niet gestrooid. Met de billen dichtgeknepen toch verder. Een feëriek mooi licht aan de westerhorizon leidde me terug naar huis. Bijna 70 km. gefietst en het chagrijn voorbij. Voor hoelang?
Vrijdag dus de tacx. Lekker in de woonkamer en niet in de schuur. Enige afleiding dus. Zaterdag veel gekeken naar de KNMI-site en op basis daarvan mijn werkagenda voor maandagmiddag alvast geblokkeerd. Aanvankelijk leek het hele weekend verpest, maar de ijzel die voor zondag werd voorspeld, kwam zaterdagnacht al. De kansen keerden ten gunste van een tocht op zondagmiddag.
Zondagmiddag om kwart over een slipte ik van huis weg, want de eerste moeilijke meters zijn vanaf huis; in een woonwijk wordt immers nauwelijks gereden en gestrooid. Verderop ging het fietsen een stuk makkelijker. Wel veel smeltwater op de weg met als gevolg een natte broek voor de rest van de tocht. Met de wind in de rug werd een gemiddelde van 30-31 nog gemakkelijk gehaald. In Stokkum en Diepenheim was niet gestrooid. Met de billen dichtgeknepen toch verder. Een feëriek mooi licht aan de westerhorizon leidde me terug naar huis. Bijna 70 km. gefietst en het chagrijn voorbij. Voor hoelang?
