Sjeng66

Zelf ploeteren met spreadsheets hoeft al lang niet meer om aan de jaarcijfers te komen. De boel synchroniseren tussen Garmin, Strava, VeloViewer, Wandrer en Long Term NL Challenge en werkelijk alles staat op een rijtje. Wat heet, Strava levert een filmpje en VeloViewer een dia. De anderen houden het op droge cijfers. Schermafdruk uit VeloViewer, 29 december 2019. 2019 stond vooral in het teken van tegeltjes rijden. Bovenstaand plaatje laat dat goed zien. Ruim 1300 tegeltjes erbij en het cluster uitgebreid met bijna 1300. Daarnaast had ik het doel om het Eddingtonnummer op 85 te krijgen. Dat lukte dik. Terloops reed ik nog 77 keer meer dan 100 km. Hier heet dat heel stoer  centuries rides . Zo'n honderdje is vooral voor de Britten met hun mijlen een episch gebeuren omdat het dan om een rit van 161 km gaat. Van die echte, stoere, Britse ritten deed ik er 5. Dankzij Wandrer weet ik dat van de 14.524 gereden km's er 3.078 nieuw voor mij waren. Logisch omdat ik voor het e...

De verkennerfunctie van VeloViewer brengt mij naar de vreemdste plaatsen. Ergens tussen Kleef en Nijmegen moest ik nog wat lege vakjes vullen. Ik had ze opgespaard want een paar keer per jaar ga ik toch wel naar familie of vrienden in Nijmegen. Bijvoorbeeld op deze eerste kerstdag. Iets ten westen van Kleef moest ik de binnenlanden in. Slingerend via de (Alter) Grüner Weg - half verhard en die dag meer bedoeld voor veldcross - en nog wat miniweggetjes moest ik dan uitkomen bij een weg met de naam Dingdung. Zo'n straatnaam hoef ik niet op een spiekbriefje te schrijven; zo'n naam blijft wel in mijn hoofd rondzingen. Door de Dingdung kwam ik in het prachtige gebied van de Duffelt. De Wiki-pagina spreekt van "een laaggelegen streek, een vroegere rivieroverstromingsvlakte gekenmerkt door weidse uitzichten met een boerderijen op hoge wierden". Geen speld tussen te krijgen. Eerste kerstdag 2019, rond 14.00 uur. Op de hoek Zyfflicher Strasse en Dingdung. Ook na mi...

Een Nederlandse  definitie van het Eddington-nummer luidt : "Het hoogste aantal kilometer waarvan je een gelijkwaardig aantal ritten hebt gereden". In het Engels klinkt het misschien nog indrukwekkender: "The maximum number E such that the cyclist has cycled E miles (km) on E days". Naamgever Arthur Eddington was astronoom en overleed in 1944. Fietsen was zijn hobby. In Engeland heeft de bedenker van dit nummer een uitgebreide Wiki-pagina , in Nederland maar een slap uittreksel daarvan. In Engeland is Eddington en zijn getal een fenomeen.  Bron: https://eddington-cambridge.co.uk. Vorig jaar kwam ik op het spoor van het Eddington-nummer. Ik dacht dat een score van 85 wel te halen zou zijn. Voorgaande jaren zat ik rond de 80. Het is slim om aan het begin van het jaar meteen een streefnummer vast te stellen, want aan ritjes onder de 85 km heb je voor het Eddington-nummer later niets meer. Al op 31 oktober haalde in mijn streefgetal. Zou de 90 dan ook mogelijk zi...

In mijn blog over de afgelopen zomervakantie in Frankrijk sprak ik nog de wens uit voor een app die telt in hoeveel departementen ik inmiddels heb gefietst. Met Wandrer heb ik die app bijna gevonden. Wandrer is een site die het aantal unieke kilometers telt en in kaart brengt. Het haalt de data op van Strava en kijkt per nieuwe rit of er wegen of gedeelten daarvan voor het eerst door mij zijn bereden. Dat zijn dus unieke meters. Elke mijl is een punt. En met punten doe je wedstrijdjes. Die wedstrijdjes vind ik niet boeiend. Winnen doe ik sowieso niet want er zijn fietsers die het wel heel bont maken. Zij fietsen vrijwel elke dag en zoeken dan bewust naar nieuwe wegen. Of wat te denken van de wereldfietser, die in één streep naar Laos of Kaapstad trekt. Daarbij vergeleken stellen mijn tochtjes naar Bourtange of Oene natuurlijk helemaal niks voor. Een vakantierondje levert natuurlijk meteen heel veel nieuwe kilometers op. In blauw de nieuwe kilometers. Schermafdruk van Wandre...

Vijf dagen bracht ik door in Aken. Met I. had ik een erg leuk appartement in hartje stad. Aken is een fijne stad waar best wel veel te doen en te zien is. Dat is maar goed ook want het weer was bar en boos. Zaterdag en zondag regende het vrijwel onafgebroken. En net die twee dagen had ik bestemd voor een flinke fietstocht. Uiteraard uit eten bij café Kittel... Op zaterdag pakte ik toch maar de Wilier; twee BIGgen moesten er immers beklommen worden. Allebei met start in het Belgische Eupen. Nog redelijk droog begon ik aan de makkelijke klim naar het hoogste punt van België: Signal de Botrange  (nr. 126 op de lijst). Gaandeweg begon de aangekondigde regen. Eerst in de vorm van wat licht gespetter en eenmaal op de 694 meter hoge top kwam het met bakken naar beneden. Iets met stijgingsregen? Hoe dan ook telde ik daar mijn 68e BIG. Op de top van Signal de Botrange Was het terug in Eupen weer droog? Ik weet het niet meer. Ik was toch al zeiknat en omdat ik donkere wolken bove...

Het zou deze vakantie Bretagne worden, maar we keken naar de weersvoorspellingen en besloten de zon op te zoeken en het westelijke gedeelte van Frankrijk links te laten liggen. Zo belandden we op verschillende en totaal onverwachte streken in Frankrijk. De mini-Tour de France begon in de Morvan, een heuvelachtige, zelfs bergachtige streek iets ten oosten van de Bourgondische steden Beaune en Dijon. Om te fietsen is de streek wel geschikt: veel D-wegen en toch weinig verkeer. Uitdagend en uitgesproken is het gebied niet. Wel lagen er twee BIG-gen op mij te wachten. De weg naar de Mont Beuvray (BIG 227, mijn 64e) is niet lang en ook niet steil, maar eenmaal op de top, bij archeologisch centrum Bibracte, vond de BIG-redactie nog een uiterst gemeen steil weggetje naar de top op 821 meter hoogte. Mont Beuvray. Geen BIG maar toch een aardig klimmetje naar het grote kruis dat over Autun waakt. Nogmaals een blik op Autun. Signal d'Uchon (BIG 229, 65) was wat lastiger ...

Ik moest nog een keer terug naar Flevoland. Vorig jaar deed ik met buurman een rondje om het Nieuwe Land met een uitstapje naar Schokland. Toen wist ik nog niet van de Long Term NL Challenge  waarbij je gemeenten en provincies verzamelt. Bij het rondje van vorig jaar deden we vier van de zes Flevolandse gemeenten aan. Zeewolde en Urk bleven over. Via fietsknooppunten reed ik gisteren een vrijwel volmaakte ronde over de dijken van Flevoland, steeds de voormalige Zuiderzee aan mijn linkerhand. In de zuidoosthoek had ik een noodgedwongen korte omleiding en bij Almere Haven was de bewegwijzering in de war. Zeewolde was toen al in de knip. Tegen de wind in naar Lelystad - stoer! - en toen langs de Maxima-centrale en over de Ketelbrug naar Urk. Dat voormalige eiland was een deceptie. Het was er uitgestorven. Ik kreeg een paar druppels regen terwijl ik na 110 km juist trek had in koffie en appeltaart. Ketelbrug. Foto door Jan Willem Schoonhoven op Wikipedia (3 maart 2017; CC-B...

Dat de VAM-berg in Wijster werd opengesteld voor fietsers was afgelopen najaar landelijk nieuws . Ik had dit bericht goed onthouden. Even rekenen: heen 100 km, beetje zoeken nog eens 10 km en weer terug naar huis ook 100 km. Met wat geluk moest een tocht naar deze befaamde afvalberg net iets langer dan 200 km zijn. Zeker niet minder maar ook niet veel meer. Met vaderdag zag ik mijn kans schoon; mijn kinderen gunden mij graag een heel dagje zelf fietsen. Om half acht stapte ik op de Chinook en om vijf uur was ik thuis. Ik had er toch 236 km over gedaan. Problemen om de weg te vinden had ik vooral bij de VAM-berg zelf. Ik zag de col liggen maar de weg naar het fietspark vond ik slecht aangegeven. Dat vond ook een Groningse fietser die ik de weg vroeg. Samen vonden we na wat zoeken de entree en samen bereikten we de top van 4800 cm boven NAP. De klim stelt helemaal niks voor, maar het is wel een belevenis om met veel andere fietsers op zo'n legendarisch punt even stil te staan en...

Met Pinksteren fietste ik in twee dagen naar Bourtange en weer terug. Op zondag over Tubbergen, Duitsland, Klazienaveen en Ter Apel. Op maandag ging de route over - opnieuw - Klazienaveen maar vervolgens via Coevorden, Ommen en Haarle terug naar Warnsveld. De heenweg was met 170 km net wat langer dan de terugweg (160 km). Waarom naar Bourtange? Nou gewoon, I. met haar Groningse wortels wilde daar wandelen en ik wilde fietsen. In Bourtange. Fietsen naar het Hoge Noorden vind ik nog steeds bijzonder. Ik kom dan door plaatsen als Coevorden en Klazienaveen. Als kind kende ik die plaatsen alleen vanwege televisieprogramma's als Stedenspel met het legendarische presentatieduo Dick Passchier en Judith Bosch (tjongejonge, over andere tijden gesproken) en uit de schoolatlas met ingetekende jaknikkers en aardolievelden bij Schoonebeek. Ik kwam door Barger- en Emmer-Compascuum: het echte veengebied met lange kanalen om het gewonnen spul af te voeren. Boven Salland is Nederland nog echt...

...heel snel over in geluk. De pech was niet groot en het geluk was klein en het gebeurde zondag bij de brug over de Oude IJssel bij Laag Keppel. Een boot uit de richting van Doesburg trok oostwaarts naar Doetinchem. Daarvoor moesten de brugdelen omhoog en dat proces duurt altijd lang. Als je pech hebt ben je zo vijf tot tien minuten verder. De spoorwegovergang in Elten is ook zo'n treuzelaar. Minutenlang is er geen trein te horen of te zien, toch blijft de slagboom omlaag. Het geluk was klein en bestond uit een koppeltje koekoeken. Eerst hoorde ik hun onmiskenbare roep. Even later vlogen ze uit een boom enkele tientallen meters verderop en toen ze weer terugkeerden kon ik ze goed zien. Vast en zeker waren dat de vogels die koekoek riepen. Het was mijn eerste echte koekoekwaarneming. Nog voor de brug weer neer was, waren de vogels gevlogen en kon ik mijn rit vervolgen. Bij het bruggetje over de Oude IJssel staat deze kleine molen. Foto december 2012 door  H.J. van der Kl...

Een weekend lang zat ik in het plaatsje Morbach. Morbach ligt centraal in de Hunsrück, niet heel ver van Trier en de Moezel. Ik had meer van het stadje verwacht, maar in deze tijd van het jaar maakte het een weinig energieke, bijna troosteloze indruk. Ik was ook nog zo dom geweest om een suf appartementje te huren in een woonwijkje aan de rand van het dorp. Tot overmaat van ramp was het weer ook niet best. Wat sfeer betreft viel mijn weekend dus tegen. En het fietsen dan? Vier BIG-bergen had ik uitgezocht, allemaal te befietsen vanuit Morbach. Ik heb ze allemaal bezocht en moeilijk waren ze geen van alle. De mooiste was zonder twijfel de klim vanuit het plaatsje Bremm, gelegen aan de oevers van de Moezel naar het dorpje Beuren dat 5 km verderop ligt en 330 meter hoger gelegen. Erbeskopf (BIG 161; mijn 61e) Fiets tegen de Stumpfer Turm (BIG 160; mijn 60e) Aan de Moezel, niet ver van de Steigung von Bremm (BIG 159; mijn 62e) Schaumberg (BIG 163; mijn 63e) De Duits...

Maandagavond, tussen Keijenborg en Velswijk, legde na 52.066 km dienst mijn Cannondale Supersix het loodje. Wat er precies gebeurde weet ik niet, maar het gevolg van dat iets was in ieder geval dat de derailleurhanger afknapte, een spaak brak en een derailleurkabel in het rond vloog. Het leverde een flink geratel op, toch kon ik gewoon op de fiets blijven. I. haalde mij op met de Swift, de fiets in achterin. Eenmaal thuis bleek het frame erger beschadigd dan ik aanvankelijk dacht. En nu? De fiets weer op niveau laten maken, zou me veel geld kosten. In de schuur hing nog de Wilier Lavaredo. Een fijne en mooie fiets waar ik nooit afstand van kon doen. Die laten opknappen zou mij veel geld besparen. Twijfel twijfel, want een carbon SuperSix is natuurlijk wel wat anders dan een aluminium Lavaredo. Vandaag hakte ik de knoop door. De Wilier is naar de fietsenmaker en krijgt daar een degelijke opknapbeurt zodat ik er nog een paar seizoenen de weg mee op kan. Van de Cannondale haalde ik n...

Met het tegeltjestikken van VeloViewer kwam ik januari goed door. Wat een schik had ik met dit speeltje! Met VeloViewer tik je dus denkbeeldige tegeltjes aan. En met die tegeltjes kun je spelletjes doen. VeloViewer noemt dat Explorer. In mijn vorig blogbericht legde ik dat allemaal al uit. De mooiste toepassing van Explorer vind ik het clusteren: plak zoveel mogelijk tegeltjes aan elkaar vast. Dat doe je door het vakje zelf te verkennen - één meter in een vakje is genoeg! - maar ook alle omliggende vakjes. Toen ik half december begon met Explorer was mijn Achterhoekkaart nog één  gatenkaas. Inmiddels zijn de meeste gaten gevuld; als een tube Alabastine ben ik tekeer gegaan. Gisteren, in de natte sneeuw, tikte ik de Nicolaasweg tussen Mariënvelde en Harreveld aan. En omdat ik toch in de buurt was ook nog de Nijkampsweg tussen Lichtenvoorde en Groenlo. Nou ja, helemaal in de buurt was ik niet, maar het verlangen om een tegeltje te vullen was groot. Dat maakt "afstand" en ...