Sjeng66

Schermafdruk uit jaarfilmpje 2017 Strava Strava is er snel bij dit jaar met het jaaroverzicht. Te snel want er wordt nog gewoon gefietst in 2017. Het weer leent zich er prima voor. Twee weken geleden was er nog sneeuw en kou, nu is het vooral de straffe wind die vervelend is. Toch maakte ik net voor kerst nog een 100 km-rit over de dijken langs IJssel en Rijn. Die rit is dit jaar wel een van mijn favorieten geworden. Ik verwacht in 2017 nog twee keer een rit te maken. Tel dus nog maar 120 km bij de jaarcijfers van dit filmpje op.

Al vaker meende ik een echt fietsersparadijs ontdekt te hebben. Nu, afgelopen week, alweer een: Luxemburg. Wat denken we in Nederland wel? Dat wij het fietswalhalla zijn? Eindeloos fietsen door dit landschap. Op de goede asfaltwegen van Luxemburg blijf je op en af gaan tussen de 150 en 550 meter hoogte. Steeds een klim (en afdaling) van hooguit 5 km, niet heel steil en met gemiddeld 5, 6 of 7% toch zeker uitdagend genoegd. Bijvoorbeeld de klimmen naar Eschdorf of naar Bourscheid; ik was blij dat ik op de top was, maar "leeg" was ik zeker nog niet. De wegen in Luxemburg zijn subliem aangegeven. Je hebt de keuze tussen enkele grotere N-wegen en de regionale CR-wegen. De geel-zwarte bordjes vermelden bestemming, wegnummer en afstand naar volgende dorp of grote plaats. Bij verlaten van de bebouwde kom staat de naam van het eerstkomende dorp nog eens aangegeven. Het beginpunt van de CR331 bij Ferme de Masseler  was het eindpunt van de BIG-klim bij deze boerderij op ...

De Eifel is een fijn fietsgebied. Althans, zeker Landkreis Vulkaneifel waar ik afgelopen weekend verbleef. Dat is de omgeving van Daun en Gerolstein. Helemaal precies gezegd zaten we in het gehucht Duppach in het pension naast de kerk. Elke dag beieren de klokken de kamers binnen: om 06.00 uur, 12.00 uur en 18.00 uur. Telkens drie minuten lang. Ik was een weekendje weg met Chris, Mark en Frank. Het gebied is dun bevolkt. Toch ligt het landschap bezaaid met tientallen dorpen en gehuchten, allemaal aan elkaar geknoopt met lokale wegen. De wegen zijn goed geasfalteerd, goed bewegwijzerd en niet druk. Klimmen kun je er genoeg. Het lijkt wat dat betreft wel op Zuid-Limburg, al zit je steeds wel op een hoogte tussen de 400 en bijna 700 m. Op de top tussen Olzheim en Kleinlangenfeld. Foto: Frank. De Eifel heeft enkele toppen die tellen voor het BIG-register. Helaas lag er maar eentje binnen handbereik. De Schwarzer Mann (nr. 156) kon ik op zaterdag als mijn 48e BIG noteren. Zwaar is ...

Twee heuvels voor het BIG-register had ik voor deze vakantie op het oog: ééntje in de North York Moors en ééntje op de grens van Schotland met Engeland. Beide kon ik - als nummer 46 en 47 - toevoegen aan mijn lijst. Grensgebied Engeland-Schotland. In de North York Moors is het geweldig fietsen. Ik vergeet dan even de regen en de wind die in deze regio vaak aanwezig zijn. Mijn eerste tocht ging meteen van Castleton, over de Rosedale Head , naar Rosedale Abbey. Wat stijgingspercentage betreft geen lastige klim, maar de elementen speelden die dag al aardig op. In juli! De weg naar de top moest met stevige tegenwind worden afgelegd en de top zelf was in nevel gehuld. Hoe zou het hier zijn in de herfst of winter? De top is trouwens nauwelijks te missen, want die is gemarkeerd met een stenen kruis van zo'n twee of drie meter hoog: Ralph's Cross . Via wat surfen op Strava kwam ik op de site Grand DépArt. Natuurlijk bestelde ik deze poster: http://granddepart.eu/posters/ros...

Heel wielerminnend Nederland keek dit weekend naar de prestaties van Dumoulin in de 100e Giro d'Italia en ik reed zaterdag een eigen tocht in Duitsland. Nou ja, een wedstrijd is de Teckelenburg Rundfahrt zeker niet, hoogstens met jezelf en voor sommigen ook met Strava. En zwaar was het eigenlijk ook niet. Omdat fietsmaat R. niet in goede doen was, werd ons tempo namelijk flink gedrukt. R. was enkele weken gevallen en van trainen was daarom niets gekomen. De geplande 130 km ruilden we al snel in voor de 100 km. Elke klim duidelijk aangegeven. Bron: http://www.sportvoedingwebshop-tecklenburgrundfahrt.com/cms/ De TBR is te zwaar om ongetraind te fietsen. De heuvels - de route van 100 km telde er 16 - zijn kort maar pittig, zeg maar niveau Zuid-Limburg. Aan het einde stonden er ruim 1.400 hoogtemeters op de teller. De route slingert zich door de aantrekkelijke landschap van het Teutoburger Wald. De organisatie had vrijwel uitsluitend autoluwe straten gevonden en lange, rechte stu...

Veel bijzonders was er in deze maand april niet te beleven. Wel maakte ik héél veel kilometers. Dus moest het vertier uit een heel andere hoek komen; ik kocht een prachtige zilverkleurige fietsbel voor mijn titanium fiets. Ik had de bel al vaker gezien, links en rechts op het internet. Toen hij bij mijn vaste fietsenmaker op de toonbank lag te glinsteren, kon ik 'm niet langer weerstaan. Vanmorgen, na ongeveer 33 km, deed ik mijn eerste belletje. Niet als waarschuwing voor andere weggebruikers, maar in een gelukzalige bui toen de kerkklokken van de Lourdeskerk in Mariënvelde luidden, de zon volop scheen en vooral ook omdat ik bijna de tegenwind achter mij kon laten. Er klonk vanmorgen een fijn belletje in Mariënvelde. De echte Knog Oi

Meer dan 1.000 km op de teller in maart en de maand is nog niet eens om. Uitzonderlijk goed weer was het niet, maar steeds op mijn fietsdagen waren de omstandigheden goed genoeg voor een lange tocht. Winter was ver te zoeken. Afgelopen zondag fietste ik mijn eerste toertocht van het jaar: de Lentetocht in Vorden. Voor fietsmetgezel tevens buurman R. verliep de tocht niet goed. En hij had er zo veel zin in. Droog zand op een nieuw fietspad in Cortenoever deed hem wegschuiven. Gescheurde schouderpezen houden hem nu vijf weken aan de kant. Op de eerste dinsdagavond in de zomertijd kon ik ook nog eens in zomertricot gekleed. Met bijna 20 graden was het een echte lenteavond. Natuurlijk koos ik op de eerste lentedag van het jaar voor mijn eerlijk gewonnen Milramshirt.

Vandaag werd mijn Cannondale SuperSix 40.000 km oud. Hij is inmiddels gedegradeerd tot mijn winter- en vakantiefiets. Nu is "40.000 km oud" een betrekkelijk begrip want eigenlijk zijn alleen het frame en een paar andere onderdelen nog origineel. Wielen, zadel, crankstel, stuur, pedalen, achterderailleur en natuurlijk alle bewegende onderdelen zijn eens of vaker vervangen. Laat ik het dus anders zeggen: nooit reed ik meer kilometers met één frame dan met dit rood-witte exemplaar. De SuperSix is nog steeds een goede fiets, maar dan moet ie wel in topconditie zijn. Vooral de trapaslagers zijn erg kwetsbaar en (te) vaak vervangen. Nu heb ik eindelijk lagers laten monteren die langer dan 5.000 meegaan! De SuperSix hagelnieuw in de winter van 2010/2011.

Noem het een alternatief voor een nieuwjaarsduik of knallend vuurwerk. Ik wilde per se het nieuwe jaar inluiden met een 100-plus rondje. Het is me gelukt. De omstandigheden waren dit jaar een stuk slechter dan een jaar geleden. De temperatuur bleef hangen rond het vriespunt en soms ging de nevel over in heel lichte motregen. Het ergste waren echter de stevige wind en het vuile wegdek. Het gemiddelde bleef daarom zwaar onder de maat. Niet echt knallend dus. Van Strava kreeg ik vanwege het behalen van de 100 km een prijsje in de vorm van een badge. Eerder vandaag kreeg ik al een mooi jaaroverzicht 2016 van ze.