Afscheid van de Ridley
"Nee hoor, niet met pijn in hart" was het antwoord op de vraag van J.P. over het afscheid van de Ridley Triton. Sinds ik deze racer kocht in februari 2005 heb ik er 634 ritjes mee gefietst. In de 1327 uur dat ik op het zadel zat en de schoenen ingeklikt, trapte ik precies 38.000 km weg. Van de fiets zijn in die vijf en half jaar nog maar een paar onderdelen "origineel". Natuurlijk het frame en ook het stuur, de stuur- en zadelpen, de derailleurs en de shifters. Verder is alles wel eens of vaker vervangen. Wel is hij altijd op middenklasniveau gehouden.
Veel, heel veel kilometers legde ik af in de Achterhoek. Het rondje Harfsen, het rondje Varssel (vaak met J.P.) en het rondje Markelo, hoe vaak heb ik ze niet gereden met de Ridley? Maar ook naar de Posbank, de Holterberg en de Zuidlimburgse heuvels.
De hoogtepunten lagen natuurlijk in het buitenland. Mijn eerste grote klim, de Mont Ventoux, en daarna nog ruiger over de Stelviopas (foto). De mooiste herinneringen heb ik wel aan die zomervakantie toen we op een camping in de Apennijen belandden, niet ver van Piacenza. Op en af door kleine stadjes en over pittige heuvels. Niet te vergeten Zwitserland en - heel anders - Denemarken waar ik nog dit jaar een rondje om Fjord Ringkobing deed. De fiets heeft me nooit in de steek gelaten, een enkele lekke band niet meegerekend.
Met de Ridley beleefde ik ook een dieptepunt. Tijdens het aanzetten in een bocht bij Lochem brak de crank en maakte ik een vuile smak tegen het asfalt. Afgevoerd in een ambulance werden op die zondagochtend in het ziekenhuis een paar hechtingen in mijn hoofd gezet. I. was dat weekend in Portugal en de kinderen alleen thuis. Ai.
De Ridley is weg. Hij heeft nieuwe bazen in Apeldoorn. Ik heb 'm daar vanmiddag fris gewassen en nog eens lekker geolied afgeleverd. Nee, niet met pijn in mijn hart, wel met een hele tas vol herinneringen. Dag Ridley.
Veel, heel veel kilometers legde ik af in de Achterhoek. Het rondje Harfsen, het rondje Varssel (vaak met J.P.) en het rondje Markelo, hoe vaak heb ik ze niet gereden met de Ridley? Maar ook naar de Posbank, de Holterberg en de Zuidlimburgse heuvels.
De hoogtepunten lagen natuurlijk in het buitenland. Mijn eerste grote klim, de Mont Ventoux, en daarna nog ruiger over de Stelviopas (foto). De mooiste herinneringen heb ik wel aan die zomervakantie toen we op een camping in de Apennijen belandden, niet ver van Piacenza. Op en af door kleine stadjes en over pittige heuvels. Niet te vergeten Zwitserland en - heel anders - Denemarken waar ik nog dit jaar een rondje om Fjord Ringkobing deed. De fiets heeft me nooit in de steek gelaten, een enkele lekke band niet meegerekend.
Met de Ridley beleefde ik ook een dieptepunt. Tijdens het aanzetten in een bocht bij Lochem brak de crank en maakte ik een vuile smak tegen het asfalt. Afgevoerd in een ambulance werden op die zondagochtend in het ziekenhuis een paar hechtingen in mijn hoofd gezet. I. was dat weekend in Portugal en de kinderen alleen thuis. Ai.
De Ridley is weg. Hij heeft nieuwe bazen in Apeldoorn. Ik heb 'm daar vanmiddag fris gewassen en nog eens lekker geolied afgeleverd. Nee, niet met pijn in mijn hart, wel met een hele tas vol herinneringen. Dag Ridley.
