Sjeng66

Zelf een jaarverslagje schrijven hoeft ook al niet meer. "De techniek" verzorgt alles. Dit filmpje is van Strava.

Op het eind van het jaar was er toch nog een buitenlands avontuurtje. Net over de grens, bij Emmerik over de Rijn, even naar rechts, had ik een huisje met mijn vrienden, de mannen van '84. Liefst was ik er met de fiets naar toe gegaan, maar het erg slechte weer nodigde niet uit. Bovendien moest ook de nodige bagage mee. Ik besloot ter plaatse een rondje te fietsen. Op het parkeerplaatsje bij Schenkenschanz liet ik mijn auto achter en stapte op de fiets voor een rondje van twee uur. Het regende en waaide. KNMI gaf code geel en donkere luchten hingen boven een grijsblauw landschap. Het werd een barre tocht met als hoogtepunt - en tevens keerpunt - de klim naar Berg en Dal via de Van Randwijckweg. Bij Millingen werd het donker en het laatste stuk van Duffelward via Griethausen naar het huisje verliep in complete duisternis. Daarna volgde een droog en erg leuk weekend in Schenkenschanz. Zonder fiets. De oude spoorbrug bij Griethausen. Een markant industrieel object in een er...

Voor het achtste jaar op rij haalde ik dit weekend de 10.000 km. Het was ter hoogte van zalencentrum 't Heuveltje bij Loerbeek dat de armen de lucht in konden. Door Loerbeek ga ik als ik naar de Eltenberg ga. Dat doe ik niet zo vaak want de route er naar toe vind ik niet zo geweldig. Je moet Doetinchem ontwijken en liefst ook het toeristische 's-Heerenberg. Eenmaal bij Beek kun je klimmen over de Peeskesweg en Beekseweg. Maar je kunt dus ook naar Hoch Elten  dat gelegen is op de Eltenberg. Die heuvel is 82 m. boven zeeniveau en dat is net zo hoog als de topjes op de Veluwe en Salland. Met wat fantasie is de klim wel te vergelijken met de Muur van Geraardsbergen. Oké, hij is lang niet zo steil maar de klinkers zijn bijna net zo vervelend en op de top is van alles te beleven. Er staat een kerk en een parkje waar altijd wel een fietser staat te genieten van het mooie uitzicht over de Rijn. Bron: https://flic.kr/p/eixXBt Oorlogsschade aan de Sint Vituskerk in Hoch Elte...

De zon zagen we alleen met aankomst en vertrek, verder was het vooral nat en guur in Sauerland afgelopen week. Toch nog fijn gefietst? Ja hoor, redelijk. In drie ritjes bij elkaar zo'n 175 km. Het was overigens randje Sauerland waar ons huisje stond. Lokaal noemen ze het de Märkischer Kreis. Attendorn, Herscheid en Meinerzhagen waren steeds de richtpunten. Mooie, rustige wegen werden moeiteloos afgewisseld met brede jakkerwegen waar Audi's zich beter thuis voelen dan fietsrecreanten. De Listertalsperre iets ten zuiden van Attendorn. Kijkje op de Biggesee , vanaf dezelfde brug gefotografeerd. Het stuwmeer Versetalsperre tussen Herscheid en Lüdenscheid. Hoogtepunt was de Nordhelle tussen Valbert en Herscheid. Dat punt bevindt zich 662 meter boven de zeespiegel. Volgens Strava een klim van bijna 3 km met een gemiddelde van 7%. Prachtig bordje voor de wandelaars. Het ontzettend fijne van Sauerland is dat het maar 2,5 uur rijden van Zutphen is en da...

Ik deed mee aan de  Campagnolo Grande Giro Challenge. Wat? Dat is een digitale wedstrijd georganiseerd door Campa en Strava.  De opdracht was: fiets 1.000 km of meer tussen 15 augustus en 14 september. Nema problema. Hier is mij eerste digitale medaille:

Vorige week overleed pa en daarom deed ik op weg naar mijn ouderlijk huis een Homberghrondje. De auto parkeerde ik bij station Vierlingsbeek en van daaruit volgde ik op de Titafiets de Maas naar Lottum. In het centrum nam ik de afslag rechts naar de Hombergerweg en na een kilometer kwam ik bij het stamhuis van de familie. Klein Homberg in Lottum. Is te koop. Na de fotoshoot keerde ik de Maas de rug toe en ging richting Peel om uit te komen op de Achterste Steeg. Daar werd pa geboren en groot gebracht. De finale ging over de de mooiste weg van mijn geboortedorp, de Frankrijkweg, en tien minuten later zat ik met ma aan tafel voor een tas koffie om heel veel herinneringen op te halen. Ik had een mooie, waardevolle dag.

De Hamalandroute is bedoeld voor auto's en niet voor fietsers. Toch dacht ik hem goed te kunnen fietsen, want over een snelweg gaat een toeristische tocht immers niet en over smalle zandpaden ook niet. Inderdaad viel de route goed te befietsen. Maar als het fietspad niet direct naast de weg ligt, is het zicht op de bordjes natuurlijk weg. Dat overkwam mij een stuk of vier keer. Gelukkig kon ik de route in het volgende dorp gewoon weer oppakken. Twee keer 150 km fietsen met een goede schranspartij en overnachting halverwege had ik mij bedacht. Na precies 160 km kneep ik gisteren in de remmen in Gasthaus Rappers tussen Gesher en Velen. I. zat al aan een stevig glas witbier. Ik koos voor een Schlösser Alt. Na een slechte nachtrust, maar een erg goed ontbijt, volgde de tweede etappe. Mijn billen en het gedeelte daaronder lag halfopen en deed loeipijn. Dat drukte de pret behoorlijk. Een slechte broek, een ongeschikt zadel of een combinatie van die twee? Ik weet het nog niet. Om ...

Afgelopen week was ik op vakantie bij het Sarnermeer. Dat is niet ver van Luzern, in het hartje van Zwitserland. Behalve familie was ook de oude, trouwe Wilier, een gidsje Fietsen in Zwitserland en Michelinkaart 551 mee. Er stonden weer wat BIGgen op het menu. Fietsen in Zwitserland is geweldig: de wegen en bewegwijzering zijn goed en de beklimmingen afmattend. Het weer kan wel eens wat roet in het eten gooien en ook deze vakantie werden zonnige dagen afgewisseld met baggerdagen. Toch kon ik nog drie tochtjes maken. De eerste ging over twee BIGgen: de Glaubenbergpass en de Glaubenbüelenpass . Foto: Tony Bracjun op Flickr . De tweede rit zette koers naar de ontzettend zware klim van Stöckalp naar ski-oord Melchsee-Frutt . Op 8 km van de top is de weg het ene uur afgesloten voor opgaand verkeer en het uur daarna voor dalende auto's, zó smal en steil is de weg. In die 8 km moeten er nog meer dan 800 hoogtemeters worden afgelegd om te eindigen om 1919 meter hoogte. Pfff. ...

Dat hij mooi zou zijn wist ik wel. En dat ie bijzonder is, wist ik ook. Maar zou ik met de Van Nicholas ook de bergen in kunnen? Op mijn eerste ritje, vandaag zondag 27 juli, een benauwde maar droge dag, moest ik dat maar eens testen. Een berg van formaat is het natuurlijk helemaal niet maar als testhelling voldoet de Posbank heel aardig. Nog nooit had ik de traditionele 39/25 als kleinste verzet. Het viel me niet helemaal mee, want ik had me de afgelopen jaren een lekker lichte tred aangemeten. De Van Nicholas Chinook met Marchisio wielen en Campagnolo Chorus groep is een plaatje van een fiets.

Via Soigneur #8 kwam ik op het spoor van Veloviewer. Een account bij Strava volstaat om leuke grafieken uit je data te halen. In dit wiel de fietsdata van de maand juni. Leuk speelgoed.

En ineens stond ik buiten met een serieus aanbod. Ik kwam om mijn fiets op te halen, bleef hangen bij de Van Nicholas stand en raakte in gesprek: "Laten we maar eens een prijsje maken...". De Tour de France is aanstaande en het schijnt dat fabrikanten dat evenement aangrijpen voor special editions . Van Nicholas pakt uit met de titanium frame en Campa Chorus afmontage. Precies wat mijn hartje begeert. Limited Edition. Zolang de voorraad strekt. Snel beslissen. Nu. Wow.

Stond ik daar toch mooi te kijken bij De Radstake met mijn lekke band. Ongemerkt was ik mijn zadeltasje met bandenlichters en reservebandje verloren. Wat nu? Geen collegafietser te bekennen, want zo'n fraai fietsweer was het ook weer niet. De pootjes van mijn zonnebril bleken te zacht om de band van de velg te wippen. Om mij heen spiedend naar beter gereedschap vielen mijn ogen op de steekas van mijn achterwiel. Het bleek heel bruikbaar vervangend werktuig. Terug naar huis bedacht ik me dat het haast geen toeval kon zijn dat de snelspanners dezelfde vorm hebben als lichters. Op internetfora blijkt het een bekende tip te zijn. De oude Radstake aan de grote weg tussen Varsseveld en Lichtenvoorde. Nu een duchtig uitgaanscentrum met veel kapotte bierflesjes op de weg. (Bron: 0737 Fotocollectie Achterhoeks Archief op www.ecal.nu.) Ik leerde nog meer gisterenochtend. Een: Ruurlo is een @#^%-dorp voor snelle fietsers. Als je niet nét de juiste afslag pakt, kom je in hopeloze woo...

Het was op de Biesseltsebaan dat het wonder gebeurde. Enkele uren daarvoor zat hij helemaal stuk en leek voorgoed afgeschreven, maar daar op de Biesseltsebaan, tussen Molenhoek en Nijmegen, werden getrainde wielrenners opzij geschoven als waren het zondagfietsers. Niemand krijgt Thomas klein! Foto:  www.sportplaat.nl En profil  doet Thomas denken aan Coppi en aan Ten Dam: een scherp getekend gelaat, met aardig wat baardstoppels. Van achteren gezien, is Thomas een a-typische fietser. De knieën wijzen naar buiten en niet elegant naar binnen zoals het hoort. Het verzet is (te) groot en al met al lijkt hij nog het meest op Fignon. Getraind op zijn bijna antieke Trek 1000 was er niet door Thomas en de afspraak met Mark bleek al bij de start mislukt. Na 60 km leek Thomas dus helemaal stuk te zitten. En ik mentaal ook: "nooit ga ik meer fietsen met mensen die niet trainen". Ik wist het zeker! Maar na het wonder op de Biesseltsebaan weet ik dat alles bij het oude blijft. Ook...

Vandaag ontvangen: mijn inschrijving voor de Ronde van Nijmegen. Er zit een chip op de kaart; blijkbaar worden enkele klimtijden geregistreerd. Volgende week, dan ben ik er bij. Ik ben nummer 3414 en heb er zin in!

Te vaak lek gereden de laatste weken. Afgelopen dinsdagavond nog, nadat ik eerst een dikke bui over me heen had gekregen. Na bijna 8.000 km waren de banden kaal. Gisteren legde ik nieuwe Continental Grand Prix 4000S-banden om de wielen. Kan ik het hele jaar weer mee vooruit. Meteen ook vier binnenbandjes besteld. Omdat ik steeds het nummer van de Schwalbe's vergeet, leg ik het nu vast in dit blog: SV15, met een 40 mm ventiel. Oude banden in de kliko.

Het schijnt een erg warme maand maart te zijn. Vandaag reed ik naar Elten, mijn eerste kleine uitstapje naar het buitenland. Onderweg stopte ik tussen Loerbeek en Didam voor een veld met koolzaad in volle bloei en knipte deze foto. Ik hoorde twee passerende wandeldames mompelen: "doe ik nooit, zoiets zit in mijn hoofd". Ik maakte een kort praatje en ging daarna weer richting Zutphen.

Ik droeg oude brillen, voorhangertjes en voorzetbrillen, maar niks was geschikt. Met regen en zweet was het zicht al snel erg beperkt. En met mist werd het zelfs extra gevaarlijk. Jammer dat ik niet eerder bedacht dat sportlenzen ideaal zijn om mee te fietsen. Bij Hans Anders betaal ik € 12,50 voor 32 lenzen voor één oog. Met een setje kan ik 10 tot 15 weken vooruit.

Ik zag vandaag een kievit, zelfs een heel stel bij elkaar. Natuurlijk was dat bij Varssel, aan de Varsselring. De lente komt er aan! De getopte molen in Varssel. Foto: Gouwenaar (eigen foto) op Wikimedia Commons

Voor mijn verjaardag kreeg ik (opnieuw) fietsertjes, waardebonnen en zelfs een leuk stempel waarmee ik racertjes kan stempelen. Maar het meeste bijzondere cadeau was toch wel een fietsbewegingsanalyse bij Lucas Bos in Renkum . Al lang heb ik last van mijn linkerknie. Vaak in het voorjaar, maar soms ook maanden achtereen niet. Sinds enige jaren is daar de rechterheup bijgekomen. Ook de heup zeurt af en toe. En dan het gedoe met nek, schouder en rug, waardoor ik mij in 2013 een heus wrak voelde. Tijd om eindelijk eens een grondige check te doen. Lucas Bos is een fysiotherapeut die een fietsbewegingsanalyse aanbiedt. Mijn positie op de fiets werd tot op de millimeter in beeld gebracht. Daar waar nodig werd de fiets meteen aangepast. Zo werden de schoenplaatsjes iets naar achter gezet en het zadel daarom enkele millimeters lager. Het stuur werd als niet-ergonomisch beoordeeld. Verder bleek ik een goede zit te hebben en ook de Cannondale had de juiste maten. Fragment van het rapport...

Fietsen in de Vogezen is geweldig. Je hoeft niet ver te reizen en de klimmen zijn nét lang en steil genoeg. Ik deed onder andere de BIG-en Petit Ballon en de Ballon d'Alsace. Tien lekke banden ondanks nieuwe banden is te gek voor woorden. Enorm gehannes met nek, rug, heup, knie en voet. Behandelingen en adviezen van eerst fysiotherapeut en nu chiropractor sloegen maar matig aan. Mooie, warme tochten in Zuid-Frankrijk. De beklimming van de Gurnigel was mijn eerste BIG in Zwitserland en met 1600 meter het hoogste punt van 2013. Eindelijk: van Warnsveld naar Sevenum! Af en toe zag ik de Tacx en J.P. In het voorjaar liet ik mijn Nijmeegse vrienden de mooie Achterhoek op de fiets zien. Fietsen over de Afsluitdijk is maar niks. De cijfers volgens Garmin Connect:

Het is de zachtste winter in tijden. Voor gladde wegen hoef ik niet bang te zijn, maar droge wegen zijn er ook niet. Al weken lang rij ik op nat wegdek. Dat betekent: spatwater en drek. Na de fietserij volgt plichtsgetrouw een poetsbeurt. Ik ben er 20 tot 30 minuten mee bezig.