Schuurfietsen
Het is oktober. Het winterseizoen is begonnen en dat houdt onder andere in dat ik op de dinsdagavonden schuurfiets. Schuurfietsen is fietsen op een fietstrainer. Die van mij is van het merk Tacx. Sommigen noemen deze vorm van trainen daarom ook wel Tacxen. Maar ik noem het dus schuurfietsen.
Tegen achten trek ik me terug in de schuur met een fles water en een handdoek. De radio zet ik op het sympathieke programma Het theater van het sentiment. Dat geeft tenminste nog enige afleiding. Verder is het schuurfietsen één groot drama. Een uur lang in die kleine ruimte. In hartje winter is het daar ook nog eens berekoud. Voor me op de muur hangt een klok met een duidelijke secondewijzer. Om de vijf minuten verander ik de weerstand op het achterwiel en schakel ik naar een betere versnelling. Meestal doe ik een piramide: vijf keer weerstand verhogen van 1 tot 6, daarna terug van 6 naar 1.
Na tien minuten trappen vormen zich de eerste zweetdruppels. Nog tien minuten later kletsen de eerste druppels op de vloer. In herfst en vroege voorjaar is het in de schuur nog redelijk warm en is de zweetproductie een stuk hoger. Op de mat vormt zich dan een aardig plasje. Inmiddels kijk ik steeds hoopvoller naar de klok: wanneer is het uur voorbij?
Na afloop neem ik een korte douche, een koekje en een drankje ter beloning. Volgende week weer schuurfietsen. Ha, fijn!
Tegen achten trek ik me terug in de schuur met een fles water en een handdoek. De radio zet ik op het sympathieke programma Het theater van het sentiment. Dat geeft tenminste nog enige afleiding. Verder is het schuurfietsen één groot drama. Een uur lang in die kleine ruimte. In hartje winter is het daar ook nog eens berekoud. Voor me op de muur hangt een klok met een duidelijke secondewijzer. Om de vijf minuten verander ik de weerstand op het achterwiel en schakel ik naar een betere versnelling. Meestal doe ik een piramide: vijf keer weerstand verhogen van 1 tot 6, daarna terug van 6 naar 1.
Na tien minuten trappen vormen zich de eerste zweetdruppels. Nog tien minuten later kletsen de eerste druppels op de vloer. In herfst en vroege voorjaar is het in de schuur nog redelijk warm en is de zweetproductie een stuk hoger. Op de mat vormt zich dan een aardig plasje. Inmiddels kijk ik steeds hoopvoller naar de klok: wanneer is het uur voorbij?
Na afloop neem ik een korte douche, een koekje en een drankje ter beloning. Volgende week weer schuurfietsen. Ha, fijn!
