Sjeng66

Het zou bar en boos worden dit weekend: buien, kans op onweer en een venijnige wind. Op zaterdag viel het allemaal reuze mee en toen ik in die ochtend op de KNMI-site keek, bleek er in Oost-Nederland weinig aan de hand. Zou ik...? Screendump van www.knmi.nl op 26 augustus om een uur of 11.00. Nee dus, want ik fiets niet op zaterdag- maar op zondagochtend. En die ochtend zag het plaatje er heel anders uit. Uitstel leek ook niet echt een optie, dus stapte ik om 8.00 uur toch maar op de racer. Na 100 meter had ik al "de natte kont". De natte schoenen volgden enkele minuten later. Natter dan nat kan niet, dus het ergste had ik binnen enkele minuten achter de kiezen. Omdat het niet koud was viel het allemaal best mee en op het einde van de rit werd het zelfs droog. Iets van onweer heb ik niet gehoord en de zon heb ik niet gezien. Andere racefietsers zag ik ook niet.

Het was tijdens de Peter Winnen Classic dat ik de kat met negen levens heb gezien. Ik maakte deze tocht samen met vriend M, met wie ik al lang niet meer samen had gefietst. Ik was zijn fietsstijl vergeten. In dit blog leg ik zijn karakter beter maar even vast opdat ik 'm nooit meer vergeet. M. had in het voorjaar de Ronde van Vlaanderen gereden en ook Limburgs Mooiste. In de zomervakantie had hij zelfs de Monte Carpegna, de trainingsberg van wijlen Marco Pantani, bedwongen. Het zat wel goed met zijn vorm, zo werd door hem en mij gedacht. Aanvankelijk was er enige twijfel of M. de 115 of 140 zou doen. Bij splitsing tussen die twee afstanden - dat was na zo'n 50 km. - koos hij resoluut voor de langste afstand. Waarom met minder genoegen nemen? Het was ongelofelijk warm maar het tempo lag behoorlijk hoog en van vermoeidheid was nog geen sprake. Nog geen kwartier later stokte zijn tempo; de heuveltjes van Sonsbeck bleken ineens echte bergreuzen. Een li...