Sjeng66

De perfecte kerst is: fietsen in de ochtend, mét goed weer. Dit jaar was die perfecte kerst er. Op eerste kerstdag reed ik op de Wilier het klassieke rondje Loo-Baak. Vandaag besteeg ik mijn zomerfiets en ging razendsnel via Hummelo en Hengelo naar Lochem. Ik was zeker niet de enige fietser die genoot van de geweldige rust die deze dagen in de Achterhoek heerst. Meer nog dan racers waren er hardlopers en hondenuitlaters op pad. Omdat ook die recreanten gebruik maken van het fietspad, was het daar goed uitkijken geblazen. Maar eenmaal in de binnenlanden? Geen mens. Afgeschreven na (ik denk wel) 50.000 km trouwe dienst. Voor het nieuwe jaar heb ik hagelwitte Gaerne's.

Een vlaai bezorgen bij pa en ma, dat leek me nou zo leuk. Gewoon op de racefiets. Gisteren leenden de omstandigheden zich er uitstekend voor, al was het bij de start in Vierlingsbeek toch wel wat koud. Ik was mijn overschoenen vergeten en had de verkeerde handschoenen bijgestoken. Het was vrijdag de 13e en even dacht ik aan meer rampspoed onderweg. Om de kou op de tenen te beperken, wikkelde ik wat plastic om mijn sokken. Een beproefde methode. Na ruim anderhalf uur fietsen, stapte ik de winkel van bakkerij Gommans binnen. Met een schuin blik op mijn geparkeerde fiets, kocht ik een kersenvlaai. Na drie "tassen" koffie en een groot stuk vlaai reed ik via De Peel terug naar Vierlingsbeek. Het kost me vrijwel een hele dag, maar ik doe er pa, ma en mezelf een groot plezier mee. En bakkerij Gommans misschien ook. Vrijdag de 13e was een mooie dag. Het ideale rondje: Vierlingsbeek, Maasdorpen, Sevenum, Peeldorpen, Vierlingsbeek. Afgerond 90 km .

Voor het zevende jaar op rij heb ik meer dan 10.000 km weggetrapt. Vandaag konden de handen omhoog in het buurtschap Groot Dochteren. Op slechts 20 km van huis is dit wel een van de mooiste stukjes van de Achterhoek. Komende van Laren fiets je door een erg afwisselend landschap. De wegen zijn er smal en bochtig. Bij huis 't Ross is een handwijzer én een kleine maar gevaarlijke kruising. Even later moet je het Twentekanaal over en dan volgt al snel de Berkel. Door het bos kom je op de weg naar Vorden (of Almen). Fotocollectie Regionaal Archief Zutphen Fotonummer  SZU002019804

Ik moest de website Alle Groningers testen op het werk. Als testnaam gebruikte ik de achternaam van I. want haar familie komt uit het Noorden. Na even doorklikken blijkt de overgrootmoeder van I. ene Jantje Mollema te zijn! Vast en zeker verwant aan Bauke. Mijn zoons hebben Mollema-bloed (...en ik niet)! Fragment uit de huwelijksakte van de dochter van Jakob Haaksma en Jantje Mollema. Screenshot (en vandaar de slechte kwaliteit) uit database Alle Groningers

Dit weekend fietste ik over de Afsluitdijk. Ik begon in Medemblik en het eindpunt moest een B&B in Harlingen zijn. Het was prachtig zonnig, maar er stond wel een behoorlijke wind uit oostelijke richting. Dat werd dus beuken. Na een paar kilometer had ik het eigenlijk wel gezien op de dijk. Van links naar rechts: dijk, asfalt, afrastering, blik, asfalt en dan de kale zee. Boven me een strak blauwe hemel. Harder dan 26 km/u ging ik niet en dus werd het een dik uur afzien. Afsluitdijk , a photo by The Wolf on Flickr. Eindelijk bij Zurich, maakte ik nog een rondje over Bolsward en Franeker om toch aan de magische 100 km te komen. Ik kreeg weer eens ruzie met de fietsknooppunten en beloofde mezelf die dingen nooit meer te befietsen. Dan nog liever via de provinciale weg. Wel zag ik dankzij de knooppunten deze ontzettend mooie kerk bij Burgwerd. De NH kerk van Burgwerd anno 1959. Foto: Rijksdienst voor Cultureel Erfgoed op Wikimedia

Even spelen met Pixlr-o-matic en de Wilier ziet er erg vintage uit. Het muurtje op de achtergrond staat op de camping in La Colle-sur-Loupe.

100.000 km. fietsen op een racefiets in tien jaar en bijna vier maanden. Ik had me wel wat voorgesteld van deze mijlpaal, maar op het moment supreme kon ik nauwelijks de twee armen de lucht in steken. Dat kwam ook omdat ik juist op dat moment in een lastige verkeerssituatie zat. Nee, "er ging weinig door mij heen" en achteraf leek de rit er eentje van dertien in een dozijn. Het mooiste was eigenlijk de heide die in bloei staat en met een mager zonnetje zo ontzettend mooi is. Bron: Flickr | Arlette Timmermans Ik zag de documentaire De tour van Bauke en ik beloof dat ik me nooit wielrenner zal noemen. Een wielertoerist, dat is wat ik ben. Op naar de volgende 100.000.

In de souvenirwinkeltjes van Vence en Grasse greep ik steeds mis, maar in Nice was het eindelijk raak. In een speelgoedwinkel schoot ik - na eerst zelf gezocht te hebben - een medewerkster aan: "Excusez moi, je cherche un jeu de cyclistes". Tot mijn verbazing en vreugde begreep zij mijn vraag en leidde me naar de toonbank. Daar stond in een rek een pakje wielrennertjes. Voor € 6,90 werd ik de nieuwe eigenaar. De fietsertjes zijn van het merk Norev . Dit merk blijkt een grote speler te zijn in de wereld van de modelbouw. Ze maken vooral auto's en motors op schaal. Mooi spul, maar ik ben vooral geïnteresseerd in de fietsertjes. Norev levert zijn producten ook aan de site Le Tour de France en Miniature en via die site stap je al snel de wereld binnen van de miniatuurfietsertjes. Ik weet genoeg voor Sinterklaas en verjaardag... Ik heb de poppetjes op de trap geplakt. De bolletjestrui fietst tot verbazing van H. en J. niet vooraan.

De Col de Vence: twee weken lang was het mijn berg. Vier keer beklom ik hem met de fiets en één keer slenterde ik met I. over de top, genietend van het prachtige uitzicht op Nice, Antibes en de Middellandse Zee. Nee, Corsica was die dag niet te zien. De Col de Vence is 963 meter hoog en maakt deel uit van de Zee-Alpen. Zicht op de zee vanaf de col. Foto:  Jon Himoff op Flickr. ( http://www.flickr.com/photos/jhimoff/3163048681/) De klassieke start van de col begint bij de fontein aan de Avenue Henri Giraud in Vence. Hij is dan net geen 10 km lang en in die afstand moet je 643 hoogtemeters afleggen. Het gemiddelde stijgingspercentage is als gevolg 6,6%. De klim is zeker na de eerste paar km's erg gelijkmatig. Om de km is aan de rechterkant van de weg een informatiebordje voor de sportieve fietser geplaatst. In de augustusmaand is het gezellig druk met wielertoeristen, maar de overdreven drukte van de Mont Ventoux of Alpe d'Huez ontbreekt gelukkig. De allure van bovengen...

Om de Côte d'Azur een fietsparadijs te noemen gaat misschien wat ver, maar veel scheelt het niet. Het is er namelijk behoorlijk druk en zeker aan de kust is de bebouwing volledig aaneen geschakeld. Maar eenmaal buiten de steden valt er een enorme rust over de fietser en stapelen de fraaie beklimmingen zich in sneltreinvaart op. Bovendien kun je rekenen op vrijwel zeker droog en warm weer. Ik zat op de camping in La Colle sur Loup met I., H. en J. Campinglife! Een foto gemaakt en bewerkt door H. v.d. H. Ik reed ongeveer 500 kilometer in de omgeving van Vence en Grasse. Alleen de eerste keer had ik de kaart nodig die ik al maandenlang had bestudeerd. De andere keren wezen de bordjes mij de weg naar de juiste bestemming. De bewegwijzering in Frankrijk is altijd weer prima in orde! Even boven Vence ligt de Col de Vence. Een heuse col - maar géén BIG - van bijna 10 km lang met een voortdurend stijgingspercentage van 6 à 7%. Informatiebordjes langs de kant vertellen je per k...

Het idee speelde al een hele tijd en vandaag was het dan zover: van Warnsveld naar mijn ouders in Sevenum. Het weer was perfect en ook de wind was zeker niet ongunstig want het waaide licht uit Oostelijke richting. Het enige waar ik me een beetje zorgen om maakte was het vinden van de juiste weg ter hoogte van Gogh. Ik had daarom een kaart bijgestoken en wat plaatsnamen op een kaartje geschreven: Grieth-Kalkar-Uedem-Gogh-Weeze en dan hup de grens over bij Siebengewald of Well. Na een dikke 90 km was ik op de brug van Well en via de Maasroute en Lottum was ik om precies 12.00 uur op plaats van bestemming. Een mooie, vrijwel vlekkeloze én snelle tocht. Fietsend door het Duitse land dacht ik aan mijn voorouders. Ik meende dat zij uit de buurt van Gogh en Geldern kwamen. Thuis nog eens opgezocht hoe het ook alweer zit. Nee, ik had eigenlijk nog door moeten rijden tot Straelen en dan via Venlo de Maas over. Daar, in die streek woonden mijn voorouders. Dat is dan voor een volgende keer...

Dit jaar heb ik alle tijd om de Tour de France te volgen. Ik bof, want het is een mooie ronde dit jaar. Morgen is de beklimming van de Mont Ventoux. Natuurlijk denk ik dan aan die fijne vakantie van acht jaar geleden toen we met de vrienden dat ding gingen beklimmen. Goed getraind beklom ik 'm de eerste keer vanuit Bedoin (1'44) en twee dagen later was Malaucene de startplaats (1'42). De eerste keer is natuurlijk speciaal, maar de tweede beklimming heugt me nog het meest. Ja, het spookte boven op de top. Mist drie km onder de top en het ijs waaide van de mast. Vanaf die dag weet ik wat klappertanden is.  Een "waarde"-loos certificaat uitgereikt door de uitbaters van Les Belles Heures in Roaix . Inmiddels maak ik vele kilometers en gaat het langzaam maar zeker weer wat beter met nek en rug. Morgenmiddag zit ik gekluisterd voor de buis.

De problemen met rug en nek houden aan. Wekelijks bezoek ik de fysiotherapeut. Gelukkig houdt hij de moed er wel in. Ikzelf ben inmiddels ten einde raad. Overal duikt de pijn op. Soms is er een goede dag, maar elke keer volgt weer een terugslag. Van de fysiotherapeut mag ik gewoon blijven fietsen. De Cannondale heb ik helemaal uitgelijnd met de Wilier: het stuur is nu minder breed en iets dieper. Verder probeer ik me vooral niet te forceren. Dat levert dan in ieder geval het voordeel op dat ik ook eens nieuwe rondjes kan proberen. Vandaag ging ik daarom naar Zwillbrock. Tenminste, dat wilde ik. Bij de rondweg om Groenlo fietste ik mis en kwam uit in Meddo. Grensgebied Achterhoek-Duitsland. Foto: On the border door Rogiro op Flickr.  

Rug- en nekpijn drukken de fietspret op dit moment. De fysiotherapeut houdt het op een onschuldige irritatie aan de rugspieraanhechting. Zijn massage biedt enige verlichting, maar belangrijker zijn zijn geruststellende woorden. Toch heb ik een afspraak gemaakt met de fietsendokter om beide fietsen nog eens naast elkaar te houden en zoveel mogelijk op elkaar af te stellen. Links en rechts zitten toch wel wat centimeters verschil. Inmiddels maak ik toch gewoon de nodige kilometers. Afgelopen week deed ik met R. de 110 km van de Theo de Rooij Classic. Een erg fraaie tocht door Twente die uiteindelijk 120 km lang bleek te zijn. Vandaag leek vaste fietsmaat J. eindelijk uit zijn winterslaap. Met hem fietste ik het vaste rondje Varssel. Ondanks een hoop praatjes zat het tempo er goed in.

Deze lente gaat de boeken in als bijzonder koud. De laatste weken brachten ook nog eens veel regen. Desondanks kon ik afgelopen week nog twee mooie rondes fietsen. Op Eerste Pinksterdag fietste ik de Sallandse Heuvelentocht. Ik las dat er 900 deelnemers waren, maar van een overdrukke tocht was geen sprake. Net als vorig jaar heerste er een relaxte sfeer en brachten de pijlen mij naar de omgeving van Rijssen en Holten. Veel fietste ik alleen, een tijdje met een jongen met een mooie Carrera en ook nog een poosje in een groepje. Thuis stond 140 km. op de teller met een mooi gemiddelde van 31,5 km/u. Gisteren waren de voorspelling niet helemaal gunstig, toch zette ik mijn plan door om vanuit Boxmeer naar mijn ouders in Sevenum te fietsen. Ter hoogte van Venray koos ik voor een route over de Maasdorpen naar Venlo. Zo kwam ik door Lottum. Hier liggen de roots van mijn familie van vaders kant. Ik zag een molen en bedacht me dat ik helemaal niet wist dat er in mijn j...

Afgelopen week was ik in de Vogezen. Met vriend J.P. en zijn familie hadden we een afspraak op camping Eguisheim. Een goede uitvalsbasis voor enkele ballonnen. Waar de eerste dagen grijs en wat druilerig waren, knapte het weer gaandeweg op. De beklimming van de Petit Ballon (telt voor BIG-klassement) was zwaar, ook omdat het op de top mistig en erg koud was. Langs de weg lag zelfs nog sneeuw. De mooiste tocht was vanuit Bitschwiller (even ten westen van Thann) over de Col du Hundsrück en Masevaux naar de Ballon d'Alsace (BIG). Met vrijwel de hele tijd de zon op ons hoofd werden bijna 1700 hoogtemeters overwonnen. De andere twee geplande BIG-cols in dit gebied van de Vogezen moest ik tot mijn spijt laten liggen. Wel reed ik vanaf de camping nog twee keer het rondje Route des 5 Chateaux. Col du Hundsrück. Foto door Sjaak Kempe op Wikimedia. ( http://commons.wikimedia.org/wiki/File:20110531_01_Col_du_Hundsruck.jpg ) Op camping Trois Chateaux .

Het is 10 jaar geleden dat ik op de racefiets stapte. Als een dikkertje van zeker 90 kilo op een kanariepietengele Bianchi reed ik een tochtje over Ravenstein en Malden, volgens aantekening 68 km lang en met een gemiddelde van 24 km/u. Nu, 20 kilo lichter en ruim 95.000 km verder, kan ik een leven zonder de racer nauwelijks meer voorstellen. Regen in België en Nederland, bergen in Zwitserland, Italië en Frankrijk, weekendjes in Duitsland en wind in Denemarken; ik neem alles voor lief, als ik maar op de fiets kan.

Met twee knallende bandjes opende Thomas het Rondje Achterhoek , mijn tochtje met de Nijmeegse vrienden ter gelegenheid van mijn verjaardag. Het ritje ging zoals ik had verwacht: een chaotische voorbereiding, een hoop lachen en een fijn gevoel na afloop. Nadat we Thomas een nieuwe achterband hadden bezorgd, kon het ritje echt beginnen. Over Harfsen, Loo en Laren moesten we om een uur of vier bij het Ludgerusgebouw in Vierakker zijn want daar hadden we afgesproken met onze twee supporters. Onderweg liet Mark weer eens zien dat op zijn zwakke momenten flitsende demarrages volgen en Chris Jan etaleerde tot kilometer 40 zijn prachtige zit op de fiets. Nog steeds zie ik in hem de nieuwe Indurain. Jongens, bedankt voor de prachtige tocht, de kadootjes en de fun. En I. dank ik voor de heerlijk pasta Bolognese, gemaakt naar origineel Luiks-Italiaans recept. J. dank ik voor de fotoshoot. Voorbereiding. Welke shirts zien we dit seizoen? Route doorspreken met de ploegleiding...

Na een paar dagen van wat ruis en kriebel op of bij de luchtwegen, ging ik vrijdag toch maar even naar de huisarts. In de ochtend eerst een tochtje 100 km, want wie weet, zou de dokter mijn plannen voor het voorjaar drastisch inperken. Zou het een lichte longontsteking zijn? Of astma of hooikoorts? Ik herkende de symptomen niet en dat beviel me helemaal niks. Volgens de arts is er weinig aan de hand. Longen en hart lijken in orde - "je hebt een heel mooie hartslag" werd me nog even verteld - maar het is het gedoe met mijn rug die de luchtpijp irriteert. Ik vind het een plausibele verklaring en ik doe het er maar mee.

Eerst was er de rechterheup, daarna de linkerknie en nu de rug. Hoog, midden en laag: op alle plaatsen van de rug is er wel wat aan te merken. Ik twijfelde de fysiotherapeut te bellen of een afspraak te maken met een specialist in Renkum die mensen goed op de fiets zet. Ik heb de fiets opnieuw opgemeten. Het zadel toch te hoog? De stuurpen gekanteld? De banden te stevig opgepompt? Ik kom er niet achter, maar gelukkig voelt de rug beetje bij beetje wat beter. Als ik fiets heb ik weinig of geen last, daarna wel. De vraag is of de rugpijn wel door het fietsen komt. Misschien is het de aanhoudende kou? Of de gigaklus op het werk waardoor ik te lang in dezelfde ingespannen houding voor het beeldscherm zit? Pasen is voorbij. Het was een weekend met een afwezige I. en H. Vijf dagen achter elkaar trok ik erop uit voor 60 km. Ik maak genoeg kilometers en de vorm is goed. Mijn vader vertelde altijd dat hij na Pasen de korte boek aan moest, hoe koud het ook was. Vandaag was het echt vee...

Oké, mijn knie ligt in de kreukels maar verder gaat het goed. Dit blog blijft een fietsblog. Na eerst een blessure aan de rechterheup en vervolgens een kwetsuur aan de linkerknie, geef ik mijn hardloopaspiraties maar beter op. Het geeft me meer last dan lust. Ik ga weer schuurfietsen. De grote boosdoeners zijn de aanhechtingen van de bovenbeenspier. Goed nieuws is er van het buitenfietsen. Vorige week kwam de Cannondale weer van stal. Wow, dat fietst! Wat een verschil met de Wilier! Daarom ging de Wilier naar de fietsenmaker. Flink wat geld lichter kon ik heb hem vrijdag ophalen. Met pijn in mijn hart zag ik dat het prachtige Campa crankstel een kettingblad van BBB had gekregen. Beide fietsen zijn helemaal seizoensklaar. Ik deed al een tochtje van een dikke 100 km met een mooie 30,6 km/u gemiddeld. Mijn conclusie: wel een jaartje ouder maar nog geen sleet. In het voorjaar staat een weekje Vogezen gepland. Voor de zomer is een camping in de buurt van Nice geb...

Wel 10 cm sneeuw was er in onze straat gevallen en fietsen zat er vanmorgen daarom niet in. Bij het ontbijt stond de radio aan en Rowwen Hèze kwam voorbij met een lied over Limburg; in Limburg wordt dezer dagen immers carnaval gevierd. O ja, dat is waar ook! Van carnaval merk je hier helemaal niets. Dat werd me vanmiddag weer eens duidelijk. De sneeuw verdween nog sneller dan hij kwam en om een uur kon ik toch nog een rondje doen. Ik vertrok zelfs vanaf een bijna droge straat. De tocht ging over Harfsen en Loo. Met  forse tegenwind kwam ik in na 40 km in Laren en daar zag ik een tent en mensen op weg naar de tent. Wat was daar te doen? Een midwinterwandeling? Een dorpsfeest? Pas nadat ik het dorp uit was, bedacht ik me dat dit misschien wel een carnavalstent was! Het was het eerste en laatste spoor van dit feest in de omgeving Zutphen-Lochem die middag. Voor mijn verjaardag kreeg ik dit shirt. Het zou met zijn bonte kleuren zeker niet misstaan in een carnavalsoptocht. Met dank ...

Iemand had het gisteren ergens over Siberische toestanden. Wie het was, op radio of televisie, weet ik niet meer, maar ik heb het wel onthouden. Dat is niet vreemd want ik was er bij, gisteren in de Siberische kou. Zouden het 30 km worden of kon ik er nog 40 uitpeuren? Over Lochem of over Baak? Niks stond nog vast, alleen dat het in de ochtend moest gebeuren. Na het middaguur zou de sneeuw het wegdek onbegaanbaar maken voor de smalle banden. Het werd een 50-er. Lang leve de nieuwe winterhandschoenen die de stoutste verwachtingen overtreffen. Wat heb ik mezelf jarenlang tekort gedaan! De Sealskinz houden de handen warm ook al vriest het wel 6 graden en loopt de gevoelstemperatuur in de dubbele cijfers onder nul. Voor komende week ziet het er niet best uit. Over één maand begint het seizoen met Omloop Het Nieuwsblad en over twee maanden is het lente. KNMI dagrapport 20 januari 2013 station Hupsel Een blijvende irritatie aan de rechterheup onderdrukt trouwens nog steeds mijn...

Een nieuw jaar, veel regen, twee ritjes en twee lekke banden. Dat schreeuwt om vers rubber. Nieuwe Schwalbe Durano S-banden voor de winterfiets, en straks nieuwe Continental GrandPrix 4000 S-banden voor de zomerfiets. De Wilier kreeg de afgelopen jaren alleen maar afdankertjes en verdient daarom mooie nieuwe banden. Ze hoeven niet licht te zijn, maar wel goed en mooi. Op de Cannondale leg ik de vertrouwde Conti's. Voor een dikke 100 euro bestelde ik vier banden. Klaar voor het nieuwe seizoen. Met hardlopen heb ik een revalidatieprogramma: een maandje lang maximaal 20 minuten lopen. De rechterheup voelt steeds beter.

Ik schreef 5 BIG-en bij op mijn lijst. Level 1 is behaald. De Muur van Huy was de zwaarste. De klim naar het Hermannsdenkmal was de mooiste. Hoger dan 560 meter kwam ik dit jaar niet. Het was vooral een plat jaar. Het was met 35 graden Celsius wel erg heet tijdens de Peter Winnen Classic. De Sallandse Heuvelentocht ging snel, meer dan 31 km/u gemiddeld over 160 km. Te weinig met J.P. gefietst. Wel met R. en M. en dat was ook leuk. Fietsen in Belgisch Limburg viel tegen. In de Ardennen was het fietsen top! Maar in 2013 moet ik beslist weer naar Zuid Europa. Acht lekke banden is te veel. Snel investeren in nieuwe buba's. De Tacx heb ik weggelegd, want hardlopen doe je namelijk wél buiten. Omdat een blessure me hindert, komt het schuurfietsen in 2013 misschien toch weer terug. De jaarcijfers volgens GarminConnect: