Sjeng66

Naar de vaantjes, uitgewoond en uitgepierd. Een onvergetelijk moment in de tuin bij pa en ma in Sevenum aan het eind van de Peter Winnen Classic 2010. Alleen met de hulp van I. kon ik van de fiets komen. De spieren waren compleet verzuurd. Was 't misschien de afstand die ik heb onderschat? Had ik te weinig gegeten, te weinig vocht ingenomen of lag 't aan 't benauwde weer? In ieder geval was 't straffe tempo van R. te hoog gegrepen en kwam ik nooit in mijn eigen, vertrouwde ritme. Zeker is ook dat na 130 km. de pijp uit ging. Wat een rustige afsluiting van het zomerseizoen had moeten worden, werd zo een pittige tocht. Weer een waardevolle ervaring rijker. Mijn eigen, vertrouwde ritme. Dat is heel veel fietsen in een vrijwel constant tempo. Dat constante tempo is alleen onderhevig aan wind en zwaartekracht, mijn benen malen altijd met dezelfde kracht. Zonder hartslagmeter weet ik wat ik kan en waar mijn grenzen liggen. Bij de PWC heb ik nieuwe grenzen verkend, met verzuri...

Inmiddels twee weken terug van vakantie. Mijn conditie is helemaal op peil en de kilometercijfers zijn op orde. Ik loop zelfs iets voor op schema. Maar mocht de komende winter net zo bizar verlopen als de afgelopen, dan lever ik die meters zó weer in. Over twee weken doe ik de Peter Winnen Classic. Of J. dan ook top is, is maar de vraag. Ik zal hem binnenkort eens bellen. Mijn spaarloontegoed komt in september in één keer vrij. Dat betekent dat mijn fietsfonds een enorme geldinjectie krijgt. Mijn droom om een kekke fiets te kopen, wordt werkelijkheid. Ik heb mijn ogen laten vallen op de Cannondale six carbon. Die moet dan wel worden afgemonteerd met Campagnolo Centaur. Ik richt me op half januari voor een bestelling om de prachtfiets op 4 februari op te kunnen ophalen... Mooi vooruitzicht.