Sjeng66

"Nee hoor, niet met pijn in hart" was het antwoord op de vraag van J.P. over het afscheid van de Ridley Triton. Sinds ik deze racer kocht in februari 2005 heb ik er 634 ritjes mee gefietst. In de 1327 uur dat ik op het zadel zat en de schoenen ingeklikt, trapte ik precies 38.000 km weg. Van de fiets zijn in die vijf en half jaar nog maar een paar onderdelen "origineel". Natuurlijk het frame en ook het stuur, de stuur- en zadelpen, de derailleurs en de shifters. Verder is alles wel eens of vaker vervangen. Wel is hij altijd op middenklasniveau gehouden. Veel, heel veel kilometers legde ik af in de Achterhoek. Het rondje Harfsen, het rondje Varssel (vaak met J.P.) en het rondje Markelo, hoe vaak heb ik ze niet gereden met de Ridley? Maar ook naar de Posbank, de Holterberg en de Zuidlimburgse heuvels. De hoogtepunten lagen natuurlijk in het buitenland. Mijn eerste grote klim, de Mont Ventoux, en daarna nog ruiger over de Stelviopas (foto). De mooiste herinneringen heb ...

Omdat de Cannondale zo mooi is, toch een foto. Vergeet even de hendels van Shimano en de wielen van Mavic en denk in Campa. ...ja? Dan heb je de juiste voorstelling!

Dit is 'm geworden: een Cannondale SuperSix 2011. Jawel! Een topframe in wit met rood. Ik laat 'm afmonteren met Campa Centaur en Campa Scirocco wielen. De andere onderdelen laat ik "af fabriek", bijvoorbeeld het FSA crankstel (niet slecht...), het Fizik Arione zadel (heel mooi...) en de Schwalbe banden (moet toch worden vervangen...). De pedalen worden witte Keo Max. Een goede foto heb ik nog niet, want de pr-foto's zijn altijd met Shimano. En dat halve werk ga ik niet uploaden. Foto's volgen pas als hij is zoals besteld. In volle glorie dus. Oei oei, wat zal die fiets rijden! Onder de acht kilo? Moet lukken! Leveringsdatum is ongeveer half december. Vóór 15 december kan ik 'm toch niet betalen. Mag ie mooi in de showroom pronken als ie eerder klaar is.

Het is toch al weer twee weken geleden, maar ik moet het toch even in mijn blog vermelden: de Mergellandtocht in Zuid Limburg, samen met R. op een geweldige mooie zondagochtend in de eerste dagen van oktober. Lekker fietsen volgens een met bordjes uitgezette route. Ik heb 'm al vaker gefietst en enkele lastige punten in het parcours herken ik. De route heeft daarom weinig verrassingen meer voor mij. Maar omdat hij zo erg mooi is en uniek in Nederland, blijf ik elke keer weer genieten. Op deze gewone zondagochtend in oktober is er geen groot fietsevenement en dus is het helemaal niet druk. Natuurlijk zie je in dit gebied wel veel meer racefietsers dan in de Achterhoek. Er zijn meer liefhebbers die deze Zuidelijke achterhoek kennen. Het fietsen met R. gaat goed. Op het vlakke houdt hij nauwelijks enige maat en is het voor mij flink aanpoten. Tegen de heuvels op moet hij mij laten gaan. Op de top wacht ik 'm op en daarna fietsen we stevig verder. Halverwege de tocht is er koffie e...

Het is oktober. Het winterseizoen is begonnen en dat houdt onder andere in dat ik op de dinsdagavonden schuurfiets. Schuurfietsen is fietsen op een fietstrainer. Die van mij is van het merk Tacx. Sommigen noemen deze vorm van trainen daarom ook wel Tacxen. Maar ik noem het dus schuurfietsen. Tegen achten trek ik me terug in de schuur met een fles water en een handdoek. De radio zet ik op het sympathieke programma Het theater van het sentiment . Dat geeft tenminste nog enige afleiding. Verder is het schuurfietsen één groot drama. Een uur lang in die kleine ruimte. In hartje winter is het daar ook nog eens berekoud. Voor me op de muur hangt een klok met een duidelijke secondewijzer. Om de vijf minuten verander ik de weerstand op het achterwiel en schakel ik naar een betere versnelling. Meestal doe ik een piramide: vijf keer weerstand verhogen van 1 tot 6, daarna terug van 6 naar 1. Na tien minuten trappen vormen zich de eerste zweetdruppels. Nog tien minuten later kletsen de eerste drupp...