Vijf dagen bracht ik door in Aken. Met I. had ik een erg leuk appartement in hartje stad. Aken is een fijne stad waar best wel veel te doen en te zien is. Dat is maar goed ook want het weer was bar en boos. Zaterdag en zondag regende het vrijwel onafgebroken. En net die twee dagen had ik bestemd voor een flinke fietstocht.
 |
| Uiteraard uit eten bij café Kittel... |
Op zaterdag pakte ik toch maar de Wilier; twee BIGgen moesten er immers beklommen worden. Allebei met start in het Belgische Eupen. Nog redelijk droog begon ik aan de makkelijke klim naar het hoogste punt van België:
Signal de Botrange (nr. 126 op de lijst). Gaandeweg begon de aangekondigde regen. Eerst in de vorm van wat licht gespetter en eenmaal op de 694 meter hoge top kwam het met bakken naar beneden. Iets met stijgingsregen? Hoe dan ook telde ik daar mijn 68e BIG.
 |
| Op de top van Signal de Botrange |
Was het terug in Eupen weer droog? Ik weet het niet meer. Ik was toch al zeiknat en omdat ik donkere wolken boven Monschau zag hangen wist ik dat dit een helse dag zou worden. Ook de klim naar
Mützenich (BIG nr. 155, mijn 69e) was niet moeilijk en net als de klim naar Botrange saai rechtdoor op een jakkerbaan.
Met natte voeten, natte handen, bladeren op de weg, vervelende fietspaden, wegopbrekingen langs de B258 (waar ik eigenlijk helemaal niet wilde komen!) en verwarrende plaatsaanduidingen was de weg terug naar Aken een echte lijdensweg. Waar ik mij had verheugd op een mooie aankomst in de stad (misschien wel met een terrasje?), spoelde ik bijna weg van de regen.
De regio Aken en Eupen vond ik geen fijn fietsgebied. Veel grote Duitse B- en Belgische N-wegen doorkruisen deze grensstreek. Vast en zeker zijn er mooie fietswegen te vinden; ik zag ze in die paar dagen helaas niet. De BIGgen zijn in ieder geval binnen.
