Adieu SuperSix
Maandagavond, tussen Keijenborg en Velswijk, legde na 52.066 km dienst mijn Cannondale Supersix het loodje. Wat er precies gebeurde weet ik niet, maar het gevolg van dat iets was in ieder geval dat de derailleurhanger afknapte, een spaak brak en een derailleurkabel in het rond vloog. Het leverde een flink geratel op, toch kon ik gewoon op de fiets blijven. I. haalde mij op met de Swift, de fiets in achterin. Eenmaal thuis bleek het frame erger beschadigd dan ik aanvankelijk dacht.
En nu? De fiets weer op niveau laten maken, zou me veel geld kosten. In de schuur hing nog de Wilier Lavaredo. Een fijne en mooie fiets waar ik nooit afstand van kon doen. Die laten opknappen zou mij veel geld besparen. Twijfel twijfel, want een carbon SuperSix is natuurlijk wel wat anders dan een aluminium Lavaredo.
Vandaag hakte ik de knoop door. De Wilier is naar de fietsenmaker en krijgt daar een degelijke opknapbeurt zodat ik er nog een paar seizoenen de weg mee op kan. Van de Cannondale haalde ik nog wat vitale onderdelen af en het restant zette ik op Marktplaats. Binnen een uur had ik een bieder en vanavond al werd het frame met wat aanhangsels opgehaald.
De Cannondale kocht ik in december 2010. Omdat er toen veel sneeuw lag, deed ik mijn eerste rondje op 9 januari 2011. Sindsdien heb ik 52.000 km met de fiets gereden. Hij was in Engeland, Wales en Schotland, in Denemarken en Duitsland. Vorig jaar reed ik er Parijs-Roubaix mee en ging hij mee naar Umbrië en Zwitserland. Als hij vers van een servicebeurt kwam, was het een fijne fiets. Helaas had hij veel van die beurten nodig. Dat lag vooral aan dat waardeloze BB30-systeem. Ik schat dat ik wel 10 keer de trapaslagers heb laten vervangen. Misschien dat ik daarom de SuperSix niet zo in mijn hart heb gesloten als de Lavaredo en eerder de Ridley.
Hij is weg. Zoetjes aan moet ik maar eens gaan sparen voor een nieuwe fiets. Merk en kleur doen mij niet zoveel, zolang hij maar geen BB30-achtige bracket heeft.
En nu? De fiets weer op niveau laten maken, zou me veel geld kosten. In de schuur hing nog de Wilier Lavaredo. Een fijne en mooie fiets waar ik nooit afstand van kon doen. Die laten opknappen zou mij veel geld besparen. Twijfel twijfel, want een carbon SuperSix is natuurlijk wel wat anders dan een aluminium Lavaredo.
Vandaag hakte ik de knoop door. De Wilier is naar de fietsenmaker en krijgt daar een degelijke opknapbeurt zodat ik er nog een paar seizoenen de weg mee op kan. Van de Cannondale haalde ik nog wat vitale onderdelen af en het restant zette ik op Marktplaats. Binnen een uur had ik een bieder en vanavond al werd het frame met wat aanhangsels opgehaald.
De Cannondale kocht ik in december 2010. Omdat er toen veel sneeuw lag, deed ik mijn eerste rondje op 9 januari 2011. Sindsdien heb ik 52.000 km met de fiets gereden. Hij was in Engeland, Wales en Schotland, in Denemarken en Duitsland. Vorig jaar reed ik er Parijs-Roubaix mee en ging hij mee naar Umbrië en Zwitserland. Als hij vers van een servicebeurt kwam, was het een fijne fiets. Helaas had hij veel van die beurten nodig. Dat lag vooral aan dat waardeloze BB30-systeem. Ik schat dat ik wel 10 keer de trapaslagers heb laten vervangen. Misschien dat ik daarom de SuperSix niet zo in mijn hart heb gesloten als de Lavaredo en eerder de Ridley.
 |
| De Cannodale Supersix gloednieuw in december 2010. |
Hij is weg. Zoetjes aan moet ik maar eens gaan sparen voor een nieuwe fiets. Merk en kleur doen mij niet zoveel, zolang hij maar geen BB30-achtige bracket heeft.
