Col du VAM
Dat de VAM-berg in Wijster werd opengesteld voor fietsers was afgelopen najaar landelijk nieuws. Ik had dit bericht goed onthouden. Even rekenen: heen 100 km, beetje zoeken nog eens 10 km en weer terug naar huis ook 100 km. Met wat geluk moest een tocht naar deze befaamde afvalberg net iets langer dan 200 km zijn. Zeker niet minder maar ook niet veel meer.
Met vaderdag zag ik mijn kans schoon; mijn kinderen gunden mij graag een heel dagje zelf fietsen. Om half acht stapte ik op de Chinook en om vijf uur was ik thuis. Ik had er toch 236 km over gedaan.
Problemen om de weg te vinden had ik vooral bij de VAM-berg zelf. Ik zag de col liggen maar de weg naar het fietspark vond ik slecht aangegeven. Dat vond ook een Groningse fietser die ik de weg vroeg. Samen vonden we na wat zoeken de entree en samen bereikten we de top van 4800 cm boven NAP. De klim stelt helemaal niks voor, maar het is wel een belevenis om met veel andere fietsers op zo'n legendarisch punt even stil te staan en te genieten van het uitzicht. Wat dát betreft lijkt het wel de Mont Ventoux.
Ook bij Ommen moest ik wat extra kilometers maken. De doorgaande weg door het dorp was afgesloten. Voor auto's is bij afsluitingen altijd wel een mooie omleidingsroute gemaakt, maar als fietser ben je de pineut. Tot mijn ergernis maakte ik weer eens kennis met een typische Nederlandse woonwijk. Helemaal eigen schuld was mijn omweg bij Hellendoorn. Ter hoogte van het avonturenpark nam ik een verkeerde afslag. Als straf voor mijn eigenwijsheid om eventjes om te draaien, moest ik over Nijverdal naar huis.
In Haarle dronk ik een halve liter koude cola en ik bedacht me dat dit toch wel de lekkerste drank is als je veel dorst hebt en 200 km in de benen.
Met vaderdag zag ik mijn kans schoon; mijn kinderen gunden mij graag een heel dagje zelf fietsen. Om half acht stapte ik op de Chinook en om vijf uur was ik thuis. Ik had er toch 236 km over gedaan.
Problemen om de weg te vinden had ik vooral bij de VAM-berg zelf. Ik zag de col liggen maar de weg naar het fietspark vond ik slecht aangegeven. Dat vond ook een Groningse fietser die ik de weg vroeg. Samen vonden we na wat zoeken de entree en samen bereikten we de top van 4800 cm boven NAP. De klim stelt helemaal niks voor, maar het is wel een belevenis om met veel andere fietsers op zo'n legendarisch punt even stil te staan en te genieten van het uitzicht. Wat dát betreft lijkt het wel de Mont Ventoux.
 |
| Foto gemaakt door een mij onbekende maar sympathieke Groningse fietser. |
Ook bij Ommen moest ik wat extra kilometers maken. De doorgaande weg door het dorp was afgesloten. Voor auto's is bij afsluitingen altijd wel een mooie omleidingsroute gemaakt, maar als fietser ben je de pineut. Tot mijn ergernis maakte ik weer eens kennis met een typische Nederlandse woonwijk. Helemaal eigen schuld was mijn omweg bij Hellendoorn. Ter hoogte van het avonturenpark nam ik een verkeerde afslag. Als straf voor mijn eigenwijsheid om eventjes om te draaien, moest ik over Nijverdal naar huis.
In Haarle dronk ik een halve liter koude cola en ik bedacht me dat dit toch wel de lekkerste drank is als je veel dorst hebt en 200 km in de benen.
