Een paar jaar geleden stond ik even op het punt om mijn Wilier te verkopen. Er was belangstelling zullen we maar zeggen. Het gebeurde niet, ik kon mijn Italiaan niet wegdoen. Hij was te mooi en wij hadden samen zoveel meegemaakt. Ik hing hem terug aan de muur met het idee om hem ooit weer eens op te knappen voor een relaxed rondje op een mooie zomerdag.
Met het onverwachte overlijden van de SuperSix waren de diensten van de Wilier sneller nodig dan gedacht. Vorig jaar reed ik een dikke 5.000 km met hem. En wat deed hij het goed en wat reed hij fijn. Ik was weer helemaal verliefd op de oude Wilier Lavaredo en besloot hem daarom helemaal op te knappen. Aan mij is een nieuwe fiets met schijfremmen en elektronica niet besteed. Bovendien is het anno 2020 uiterst hip om materialen te hergebruiken. Graag!
Deze Italiaan is een mooie verschijning, juist nu hij wat ouder is. Toch, de vakanties in de Alpen, op Corsica, aan de Côte d'Azur en de
chainsuck bij Saint-Étienne hadden hun sporen op het frame wel achtergelaten. Tijd voor een complete lakbeurt. Tijd voor een heel nieuwe kleur: Italiaans blauw!
Vandaag kon ik de Wilier ophalen. Wat is hij prachtig gespoten door
Unlimited Colors. Het afmonteren en opnieuw bouwen deed ik uiteraard niet zelf maar liet ik doen door de monteurs van Wielerhuis de Pedaleur. Volgens mij vonden ze het best een leuke klus. Apetrots ben ik op mijn vernieuwde Italiaan.
 |
| Foto: Wielerhuis de Pedaleur. |
 |
| Foto: Wielerhuis de Pedaleur. |
 |
| Donderdag 5 maart. |
