Maandenlang had ik toegeleefd naar deze tocht en afgelopen zaterdag was het dan zo ver. Om een uur of acht in de morgen vertrok ik met Frank vanuit Busigny voor 172 km naar het Velodrome in Roubaix. Volgens het kaartje moesten er 52 km kasseien in 29 secties worden overwonnen. Net zoveel als de profs vandaag. Maar nooit heb ik de afstand tussen een prof en mij - de wielertoerist - zo groot ervaren als tijdens PR. Ik kan wel zeggen: die kasseien zijn helemaal niks voor mij. Links en rechts werd ik voorbij gestoven door amateurs die het kunstje van het rijden op deze stenen wél beheersen. Laat staan wat de profs presteren!
 |
| Foto: Maindru Photo |
Tijdens deze uitvoering van de 8e challenge waren de omstandigheden vrijwel volmaakt. Er was zon, de temperatuur liep al snel op richting de 20 graden en de kasseistroken lagen droog. De wind kwam uit het zuiden.
Hoeveel geluk kan een mens dus hebben? Het verhaal is nog sterker. Uitgerekend donderdag, toen ik nog een voorbereidingstochtje van 100 km wilde doen, brak voor de eerste keer van mijn leven een spaak. Parijs-Roubaix fietste ik daarom met een oud maar onverwoestbaar reservewiel. Een lekke band bleef me bespaard, net als andere malheur. En wat te zeggen van de organisatie en de sfeer? Allemaal perfect. Lees het maar terug op de
site van de organisatie. Met 6.000 deelnemers blijft het evenement mooi binnen de perken. Het paste allemaal met gemak in het befaamde Velodrome van Roubaix.
 |
| Fietsmaat Frank. Hij maakte mij in december zo gek om voor deze tocht in te schrijven. |
Als je bovenstaande allemaal bij elkaar optelt, kom je tot een ideale tocht. En dat is net wat toch een klein beetje de glans van deze dag afhaalt. Parijs-Roubaix is een tocht die het moet hebben van heroïsche verhalen: regen en gladde kasseien, platte banden, gebroken stuurpennen en sleutelbenen. Niks van dit alles. Na 175 km kwam ik nog redelijk fit over de finish. Tevreden maar niet uitgewoond. Om iets over tienen 's-avonds was ik weer thuis in Warnsveld. Van trillende handen tijdens het autorijden door het geklepper op de stenen was nauwelijks sprake. Alleen van gebrek aan genoeg koffie.
De Parijs-Roubaix Challenge fietsen? Zeker doen, maar toch een beetje hopen op een regenbuitje of gebroken spaak. Je hebt de dag erna namelijk veel verantwoording af te leggen aan alle belangstellenden.
 |
| Tijdens een pauze ontmoetten we Andy Schleck! |
