Weekendje Linne

Ik had mij verheugd op een trein-fietsweekend met een B&B in het dorpje Linne bij Roermond. Het werd een auto-fietsweekend met een verregende vrijdag. Zaterdag kon ik een grote ronde in het smalste gedeelte van Nederland doen en op zondag nog een kleine ronde want er moest ook een bezoekje aan mijn moeder worden afgelegd.

Tussen Maaseik en Weert

Omdat het erg nat was geweest en fietsen op onverharde wegen vast problemen had opgeleverd, koos ik voor een asfaltroute door de Peel. Eerst moest er nog een oude grenssteen in Echt worden bezocht, daarna kon ik bij Maaseik de Maas oversteken. Veel valt er niet te vertellen over de route. Heel aantrekkelijk is deze Belgisch-Limburgse omgeving niet maar zeker ook niet verkeerd. Gewoon. Op de grensovergang tussen Molenbeersel en Stramproy vond ik nog een fraaie grenspaal uit de 1843-serie, het soort paal dat ook bij Grenslandklassieker wordt aangetikt. Ik spaar ze niet, maar als ik er eentje tegenkom gaat ie op de foto.

Tussen Molenbeersel en Stramproy.

De Meinweg

Op zondag bleef er nog tijd over voor een ronde van 55 kilometer. Ik bezocht via het Duitse dorpje Arsbeck natuurgebied de Meinweg. Alleen door smalle bospaden te nemen kon ik nog wat blanco tegeltjes afvinken. Dat smalle gedoe in de bossen ligt mij niet zo. Later kwam ik gelukkig op een fraaie grindweg in open gebied en toen kon ik wel genieten van de Meinweg. Ook op de grens met Duitsland vond ik een grenssteen. Die Duits-Nederlandse serie is erg sober uitgevoerd en doordat het nogal donker was in het bos laat ik de foto van dat somber geheel beter maar niet zien.

Bed en Breakfast

Ik heb nu verschillende keren een B&B aangedaan. Dat leverde wisselende ervaringen op. De B&B in Linne was comfortabel en verder niks dan lof voor de gastvrijheid en service van de uitbaatster. Toch had ik moeite met haar concept. Dat concept hield in dat je steeds in haar eigen woning en woonomgeving verbleef, samen met haar en de overige gasten. Terugtrekken naar de eigen kamer was blijkbaar niet de bedoeling want daar stond naast een bed alleen maar een kale stoel. Ik verlangde naar de sfeer van de Stayokay’s. Jammer dat die er zo weinig zijn; zeker in het zuiden van Nederland mag er wel eentje bij.

Een grenssteen Gelre-Gulik op het Vrijthof in Echt.