Flandritienne
Waar moet ik beginnen na zo'n fijn feest? Ik werd 50 en vierde dat in Hall. Mijn uitnodiging voor dit feest stond in het teken van fietsen en bevatte een oproep om bij te dragen aan het Fietsfonds. Die boodschap werd goed begrepen. Bijna leek ik wel een profwielrenner, zoveel aandacht kreeg dit aspect uit een halve eeuw leefervaring. Toch is niks minder waar: ik verdien een mooie boterham op een kantoor en ik heb nauwelijks aantoonbaar talent voor het berijden van de wielrenfiets. Maar wel ben ik gedreven en in staat om jaar in, jaar uit meer dan 10.000 km op het smalle zadel te zitten.
Met dit kader voor ogen, beleefde ik dus een bijzondere dag in een vreemd huis tussen bos en het Apeldoorns Kanaal. Van familie kreeg ik een blits shirt van Davanti, wielersokken, een setje fietsertjes van Cyclistes Leon en een geinig T-shirt uit de Queldichwinkel. Vrienden gaven geld voor het Fietsfonds. Ik heb dit cash geld meteen omgezet in een puur titanium zadelpen met een dito klem om die pen niet te ver in de buis te laten zakken.
De mannen van 84 - mijn aartsvrienden - pakten extra uit. Ze maakten een gedichtenbundel. En als mijn vrienden dichten, dan staat er geen maat meer op ze. Af en toe vliegen de superlatieven uit de bocht maar veel vaker slaan de observaties keihard toe. Zonder droge ogen kan ik de bundel niet lezen; ik zie er onze vriendschap van meer dan 30 jaar in 4D in terug. Wat een talent zit in deze mannen. Wie verzint nou het woord Flandritienne?
Gelukkig plaatse buurman alles weer in het juiste perspectief met deze prachtige tekening van de gekroonde koning van de zijwieltjes.
Met dit kader voor ogen, beleefde ik dus een bijzondere dag in een vreemd huis tussen bos en het Apeldoorns Kanaal. Van familie kreeg ik een blits shirt van Davanti, wielersokken, een setje fietsertjes van Cyclistes Leon en een geinig T-shirt uit de Queldichwinkel. Vrienden gaven geld voor het Fietsfonds. Ik heb dit cash geld meteen omgezet in een puur titanium zadelpen met een dito klem om die pen niet te ver in de buis te laten zakken.
De mannen van 84 - mijn aartsvrienden - pakten extra uit. Ze maakten een gedichtenbundel. En als mijn vrienden dichten, dan staat er geen maat meer op ze. Af en toe vliegen de superlatieven uit de bocht maar veel vaker slaan de observaties keihard toe. Zonder droge ogen kan ik de bundel niet lezen; ik zie er onze vriendschap van meer dan 30 jaar in 4D in terug. Wat een talent zit in deze mannen. Wie verzint nou het woord Flandritienne?
Gelukkig plaatse buurman alles weer in het juiste perspectief met deze prachtige tekening van de gekroonde koning van de zijwieltjes.
