Negen levens
Het was tijdens de Peter Winnen Classic dat ik de kat met negen levens heb gezien. Ik maakte deze tocht samen met vriend M, met wie ik al lang niet meer samen had gefietst. Ik was zijn fietsstijl vergeten. In dit blog leg ik zijn karakter beter maar even vast opdat ik 'm nooit meer vergeet.
M. had in het voorjaar de Ronde van Vlaanderen gereden en ook Limburgs Mooiste. In de zomervakantie had hij zelfs de Monte Carpegna, de trainingsberg van wijlen Marco Pantani, bedwongen. Het zat wel goed met zijn vorm, zo werd door hem en mij gedacht.
Aanvankelijk was er enige twijfel of M. de 115 of 140 zou doen. Bij splitsing tussen die twee afstanden - dat was na zo'n 50 km. - koos hij resoluut voor de langste afstand. Waarom met minder genoegen nemen? Het was ongelofelijk warm maar het tempo lag behoorlijk hoog en van vermoeidheid was nog geen sprake. Nog geen kwartier later stokte zijn tempo; de heuveltjes van Sonsbeck bleken ineens echte bergreuzen. Een lichte paniek maakte zich meester van mij: "hoe moet dat verder"? Tot mijn verbazing koos M. toch weer het wiel van de zeer sympathieke Xerox-rijders. Zij sleepten ons over de magische 100. Daarna sloop de kramp in de benen van M.
Ysselsteijn was nog ver en leek steeds verder weg ook al trapten we kilometer na kilometer. En weer kreeg M. de geest. Waar ik me tevreden stelde met een gangetje van zo'n 23-24 km. per uur, gaf M. ineens vol gas. Om drie uur waren we terug bij herberg De Peel en om vier uur leverde ik een oude man af bij vrouw en kinderen. "Wat heb je met hem gedaan" kreeg ik als ontvangst. Nou ja!
Op de bijna warmste dag van deze eeuw kwam ik de kat met negen levens tegen. De kat haalde de finish en was daar erg blij mee. M. had zichzelf weer eens overtroffen. Geweldig! Ik zou ook vaker mijn grenzen moeten opzoeken en met kramp in de poten de top halen.
Over de tocht zelf. Ik vond hem mooi en zeker een stuk mooier dan die ene keer in 2010 toen een totale offday weinig ruimte liet voor enige landschapsbeleving. Door het gematigde tempo kon ik nu optimaal van de omgeving genieten. Voor veel mensen is het Noord-Limburgse landschap niet echt spannend of fraai. De Maas vormt een gunstige uitzondering, maar verder is het er best wel eentonig. Voor mij geldt dat niet. Ik ben er geboren en getogen en tijdens de tocht kwamen talloze herinneringen naar boven: voetballen in Veulen en Leunen, naar het verre Siebengewald met Hermans' Sjeng en de brug bij Well die nog steeds "nieuw" wordt genoemd.
M. had in het voorjaar de Ronde van Vlaanderen gereden en ook Limburgs Mooiste. In de zomervakantie had hij zelfs de Monte Carpegna, de trainingsberg van wijlen Marco Pantani, bedwongen. Het zat wel goed met zijn vorm, zo werd door hem en mij gedacht.
Aanvankelijk was er enige twijfel of M. de 115 of 140 zou doen. Bij splitsing tussen die twee afstanden - dat was na zo'n 50 km. - koos hij resoluut voor de langste afstand. Waarom met minder genoegen nemen? Het was ongelofelijk warm maar het tempo lag behoorlijk hoog en van vermoeidheid was nog geen sprake. Nog geen kwartier later stokte zijn tempo; de heuveltjes van Sonsbeck bleken ineens echte bergreuzen. Een lichte paniek maakte zich meester van mij: "hoe moet dat verder"? Tot mijn verbazing koos M. toch weer het wiel van de zeer sympathieke Xerox-rijders. Zij sleepten ons over de magische 100. Daarna sloop de kramp in de benen van M.
 |
| Sonsbeck vom Balberg gesehen. Foto: Semiliki op de.wikipedia. |
 |
| Sonsbecker Schweiz, Blick von der Wiegestraße auf den Tüschenwald. Foto: Michael Aengeneyndt op de.wikipedia |
Ysselsteijn was nog ver en leek steeds verder weg ook al trapten we kilometer na kilometer. En weer kreeg M. de geest. Waar ik me tevreden stelde met een gangetje van zo'n 23-24 km. per uur, gaf M. ineens vol gas. Om drie uur waren we terug bij herberg De Peel en om vier uur leverde ik een oude man af bij vrouw en kinderen. "Wat heb je met hem gedaan" kreeg ik als ontvangst. Nou ja!
Op de bijna warmste dag van deze eeuw kwam ik de kat met negen levens tegen. De kat haalde de finish en was daar erg blij mee. M. had zichzelf weer eens overtroffen. Geweldig! Ik zou ook vaker mijn grenzen moeten opzoeken en met kramp in de poten de top halen.
 |
| Bron: www.uitinlimburg.nl |
Over de tocht zelf. Ik vond hem mooi en zeker een stuk mooier dan die ene keer in 2010 toen een totale offday weinig ruimte liet voor enige landschapsbeleving. Door het gematigde tempo kon ik nu optimaal van de omgeving genieten. Voor veel mensen is het Noord-Limburgse landschap niet echt spannend of fraai. De Maas vormt een gunstige uitzondering, maar verder is het er best wel eentonig. Voor mij geldt dat niet. Ik ben er geboren en getogen en tijdens de tocht kwamen talloze herinneringen naar boven: voetballen in Veulen en Leunen, naar het verre Siebengewald met Hermans' Sjeng en de brug bij Well die nog steeds "nieuw" wordt genoemd.
 |
| In het Duitse land Bron: http://www.peterwinnenclassic.eu/ |
