Vier biggen
Je wordt bijna voor gek verklaard als je zegt dat je op vakantie gaat naar de Ardennen. "Het regent er altijd en dan is het zooo mistroostig, echt waar." Ja, het is echt waar. We hadden regen en het was koud. De Ardennen toonde zich vooral de eerste dagen van de vakantie van haar slechtste kant. Haar charmes bleven verborgen tot die enkele uren met zon en in de avondschemer. En natuurlijk kon ik - de fietser - mijn hart ophalen in het Belgische fietswalhalla. Weer of geen weer: er stonden vier BIG-en op het menu.
Vier biggen dus met als mega-BIG de Muur van Hoei. Als ik die had beklommen, zo meende ik, kon ik me eindelijk meten met de fietsers die de Stockeu en de Redoute hadden bedwongen. Snoeven over enorme stijgingspercentages, met elk blikje bier een percentage erbij... Omdat de meeste aandacht uitging naar die vreselijke klim in Hoei, was ik niet voorbedacht op Le Mur de la Vélomédiane. Die puist staat ook bekend als de Pied Monti en start in het plaatsje Magobe dat aanschurkt tegen La Roche en Ardenne. Het was mijn tweede expeditie deze week. De eerste tocht verliep in de regen en had al de bedwinging van de Col du Rideux opgeleverd.
De Pied Monti is bijzonder steil. Wauw, wát een muur zie je voor je als je eenmaal van de grote weg bent en het plaatsje via een bruggetje verlaat. Ik kende weliswaar de statistieken maar als een berg geen naam of faam heeft, willen die cijfers wel eens vergeten raken. Misschien werd de zwaarte ook ingegeven door het feit dat het dus vies fietsweer was. Bovendien was ik vergeten mijn bidons bij te steken. Een zeldzame fout die me bij droog en warm weer zeker zou zijn opgebroken.
Het weer in de tweede helft van de week was nog steeds koud en de omgeving bleef grijs en groen. Toch was het minder nat. Op woensdag trok ik naar Hoei om daar de muur te bedwingen. Echte angst voor het klimwerk had ik niet, maar een gezonde nervositeit ontstond allengs de weg er naar toe. Terecht, want ontzag moet je hebben voor deze muur. Wat een klereding.
De vierde en laatste col was de mooiste: de Col d'Haussire. Ook nu fietste ik in grijs weer. In La Roche wist ik precies waar ik de klim kon beginnen. Enkele dagen eerder hadden we namelijk een bezoek gebracht aan dit toeristenstadje en in het straatje net vóór de kerk vond ik een bordje waarop Maxime Montfort de start van de klim aankondigt. Het is een klim van ruim vier kilometer en door deze lengte waan je je even in het verdere buitenland. Ik kwam trouwens nauwelijks andere racefietsers tegen.
Ik noteer nu 30 BIG-en en daarmee heb ik klasse BIG 1 bereikt. Nog 30 andere geselecteerde bergen en ik promoveer naar BIG 2.
 |
| Muur van Hoei of Mur de Huy. Op het einde kun je geen Huy meer zien. Foto: Jacco van Boven op http://www.geolocation.ws/v/P/12767180/huy-mur/en |
Vier biggen dus met als mega-BIG de Muur van Hoei. Als ik die had beklommen, zo meende ik, kon ik me eindelijk meten met de fietsers die de Stockeu en de Redoute hadden bedwongen. Snoeven over enorme stijgingspercentages, met elk blikje bier een percentage erbij... Omdat de meeste aandacht uitging naar die vreselijke klim in Hoei, was ik niet voorbedacht op Le Mur de la Vélomédiane. Die puist staat ook bekend als de Pied Monti en start in het plaatsje Magobe dat aanschurkt tegen La Roche en Ardenne. Het was mijn tweede expeditie deze week. De eerste tocht verliep in de regen en had al de bedwinging van de Col du Rideux opgeleverd.
 |
| Bron: www.kuitenbijters.com > Pied Monti |
De Pied Monti is bijzonder steil. Wauw, wát een muur zie je voor je als je eenmaal van de grote weg bent en het plaatsje via een bruggetje verlaat. Ik kende weliswaar de statistieken maar als een berg geen naam of faam heeft, willen die cijfers wel eens vergeten raken. Misschien werd de zwaarte ook ingegeven door het feit dat het dus vies fietsweer was. Bovendien was ik vergeten mijn bidons bij te steken. Een zeldzame fout die me bij droog en warm weer zeker zou zijn opgebroken.
Het weer in de tweede helft van de week was nog steeds koud en de omgeving bleef grijs en groen. Toch was het minder nat. Op woensdag trok ik naar Hoei om daar de muur te bedwingen. Echte angst voor het klimwerk had ik niet, maar een gezonde nervositeit ontstond allengs de weg er naar toe. Terecht, want ontzag moet je hebben voor deze muur. Wat een klereding.
De vierde en laatste col was de mooiste: de Col d'Haussire. Ook nu fietste ik in grijs weer. In La Roche wist ik precies waar ik de klim kon beginnen. Enkele dagen eerder hadden we namelijk een bezoek gebracht aan dit toeristenstadje en in het straatje net vóór de kerk vond ik een bordje waarop Maxime Montfort de start van de klim aankondigt. Het is een klim van ruim vier kilometer en door deze lengte waan je je even in het verdere buitenland. Ik kwam trouwens nauwelijks andere racefietsers tegen.Ik noteer nu 30 BIG-en en daarmee heb ik klasse BIG 1 bereikt. Nog 30 andere geselecteerde bergen en ik promoveer naar BIG 2.
