SuperSix 5.000 km oud
De SuperSix is vandaag 5.000 km oud geworden. Het nieuwe is er vanaf, maar het apetrotse gevoel als ik 'm klaar zet voor wéér een ritje is er nog steeds. Honderd procent. En ook als ik 'm berijd, is er die fijne klik tussen man en paard. Een korte terugblik en een eerste evaluatie.
De eerste tochtjes moest ik erg wennen aan het stuur. Niet de nieuwe hendels van Campa - de plaatsing van de handen is super - maar eerder de breedte van het stuur en de iets opwaartse positie accepteerde ik pas na een paar duizend km. Het Fizik Arione-zadel was niet verkeerd, toch is de Fizik Antares een betere keus voor mij. Dat geldt ook voor de banden: de Conti's vind ik prettiger dan de Schwalbe's. De groep is goed en de wielen ook - niet vreemd want hetzelfde duo heb ik ook op de Wilier. Het frame stuurt strak en is nog steeds mooi. Wel komen heel voorzichtig de eerste krasjes tevoorschijn. Ik ben benieuwd hoe de lak er na een vol jaar uitziet. Ik heb de indruk dat de witte lak iets vergeelt.
Het grootste verschil met de Wilier en de Ridley is wel het typische geluid dat de SuperSix voortbrengt. Ergens bij het crankstel worden schurende geluiden gevormd. Je hoort de machinerie draaien. Ik moet daar nog steeds aan wennen. Blijkbaar heeft dit geen invloed op de efficiëntie want ik reed nog nooit zo snel als met deze SuperSix!
 |
Even voor het idee: 5.000 km is bijvoorbeeld van Warnsveld naar Gibraltar en weer terug. Je moet dan wel over de snelweg. |
De eerste tochtjes moest ik erg wennen aan het stuur. Niet de nieuwe hendels van Campa - de plaatsing van de handen is super - maar eerder de breedte van het stuur en de iets opwaartse positie accepteerde ik pas na een paar duizend km. Het Fizik Arione-zadel was niet verkeerd, toch is de Fizik Antares een betere keus voor mij. Dat geldt ook voor de banden: de Conti's vind ik prettiger dan de Schwalbe's. De groep is goed en de wielen ook - niet vreemd want hetzelfde duo heb ik ook op de Wilier. Het frame stuurt strak en is nog steeds mooi. Wel komen heel voorzichtig de eerste krasjes tevoorschijn. Ik ben benieuwd hoe de lak er na een vol jaar uitziet. Ik heb de indruk dat de witte lak iets vergeelt.
Het grootste verschil met de Wilier en de Ridley is wel het typische geluid dat de SuperSix voortbrengt. Ergens bij het crankstel worden schurende geluiden gevormd. Je hoort de machinerie draaien. Ik moet daar nog steeds aan wennen. Blijkbaar heeft dit geen invloed op de efficiëntie want ik reed nog nooit zo snel als met deze SuperSix!
