Heuvelentocht Twello
Het was een enerverend fietsweekend. Sportieve uitdagingen werden moeiteloos afgewisseld met kleine fietsprobleempjes en lichte lichamelijke ongemakken. Dit alles werd omgeven door drie dagen zon en temperaturen oplopend tot wel 17 of 18 graden.
Vrijdag om 8 uur ging de telefoon. "Dat kan er maar eentje zijn" dacht ik: J.P. die weer gaat fietsen. Om 8.45 fietste ik als vanouds zij aan zij met J. richting Hengelo en Varssel. De tijd was tekort om alle nieuwe aankopen, fietsprobleempjes en -plannen te bespreken. Bij Mossel sloeg J. linksaf en fietste ik nog 70 km solo verder.
Op zaterdag bracht I. mij naar Twello voor een tocht van 125 km. De tocht bleef aan de Westkant van de IJssel en voerde naar Wilp en via de Posbank naar Doorwerth en via Otterlo en Hoenderloo terug naar Twello. Na een flesje koude cola kon ik snel weer terug naar Warnsveld. Mooie tocht, maar met een vervelend stuk bij Arnhem. Daar kruist deze tocht de grotere toertocht Veenendaal-Veenendaal. Ik las dat daar maar liefst 4.000 deelnemers waren!
Dan de fietsprobleempjes. De Cannondale geeft een tikkend geluid bij het aanzetten. Zodra ik uit het zadel kom, steekt die tik de kop op. Om het zadel veilig lager te zetten (zie vorig blog) had ik een momentsleutel gekocht (slik, dat ding kostte me 70 euro!). Met dat ding heb ik alle boutjes nog eens op het goede moment nagetrokken, maar de tik blijft. Waarschijnlijk zit het 'm in de trapas of in de bladboutjes. Om die na te trekken heb ik wéér een andere sleutel nodig. Bovendien zijn die carbon onderdelen mij te vitaal om mee te experimenteren. Daarom heb ik vrijdag een afspraak bij de fietsenmaker. Tot overmaat van ramp kraakt de Wilier óók. Ik vermoed dat in dit geval het balhoofd gesmeerd moet worden.
Tenslotte de fysieke malheur. Het lager zetten van de zadels lijkt een goede zet te zijn; ik zit meteen weer in de vertrouwde luie zit. De rug voelt nog wat verwrongen maar de nek is minder stijf. Erg vervelend zijn de bultjes in de lies die een comfortabele zit onmogelijk maken. Gek genoeg kun je daar toch 144 km heel gelukkig mee fietsen.
Vrijdag om 8 uur ging de telefoon. "Dat kan er maar eentje zijn" dacht ik: J.P. die weer gaat fietsen. Om 8.45 fietste ik als vanouds zij aan zij met J. richting Hengelo en Varssel. De tijd was tekort om alle nieuwe aankopen, fietsprobleempjes en -plannen te bespreken. Bij Mossel sloeg J. linksaf en fietste ik nog 70 km solo verder.
Op zaterdag bracht I. mij naar Twello voor een tocht van 125 km. De tocht bleef aan de Westkant van de IJssel en voerde naar Wilp en via de Posbank naar Doorwerth en via Otterlo en Hoenderloo terug naar Twello. Na een flesje koude cola kon ik snel weer terug naar Warnsveld. Mooie tocht, maar met een vervelend stuk bij Arnhem. Daar kruist deze tocht de grotere toertocht Veenendaal-Veenendaal. Ik las dat daar maar liefst 4.000 deelnemers waren!
Dan de fietsprobleempjes. De Cannondale geeft een tikkend geluid bij het aanzetten. Zodra ik uit het zadel kom, steekt die tik de kop op. Om het zadel veilig lager te zetten (zie vorig blog) had ik een momentsleutel gekocht (slik, dat ding kostte me 70 euro!). Met dat ding heb ik alle boutjes nog eens op het goede moment nagetrokken, maar de tik blijft. Waarschijnlijk zit het 'm in de trapas of in de bladboutjes. Om die na te trekken heb ik wéér een andere sleutel nodig. Bovendien zijn die carbon onderdelen mij te vitaal om mee te experimenteren. Daarom heb ik vrijdag een afspraak bij de fietsenmaker. Tot overmaat van ramp kraakt de Wilier óók. Ik vermoed dat in dit geval het balhoofd gesmeerd moet worden.
Tenslotte de fysieke malheur. Het lager zetten van de zadels lijkt een goede zet te zijn; ik zit meteen weer in de vertrouwde luie zit. De rug voelt nog wat verwrongen maar de nek is minder stijf. Erg vervelend zijn de bultjes in de lies die een comfortabele zit onmogelijk maken. Gek genoeg kun je daar toch 144 km heel gelukkig mee fietsen.
