Fietsprobleempjes (deels) opgelost
Het mooie voorjaar gaat onverminderd door in Nederland. Vrijdag én zondag volop zon en vrijwel windstil. Met 240 km deze week ruim genoeg kilometers gemaakt.
Vorige week schreef ik over probleempjes aan de fietsen. Voor de tik in de Supersix deed ik een beroep op de service van De Pedaleur. Ik werd er als altijd goed geholpen. Heel diep in het trapstel, na het weghalen van wat ringetjes en boutjes, bleek een onderdeel helemaal droog te staan. Door het nodige toegevoegde vet is de tik verdwenen. Vanmorgen fietste ik dus geweldig lekker op de Supersix: hij snorde optimaal.
Ook de kraak in de Wilier leek opgelost. Met vaseline had ik de zadelpen flink ingesmeerd en het zadel goed schoon gemaakt en daarna van vet voorzien. Toch kwam de kraak na een aantal km's weer opzetten. Na 20.000 km fietsgenot lijkt het prachtige San Marco Zoncolan-zadel het te begeven.
Het plan nu is om het Fizik Arione-zadel over te zetten van de Supersix naar de Lavaredo en voor de Supersix een nieuw topzadel te kopen. Een zadel dat ook nog eens goed smoelt. Ik twijfel tussen een nieuwe Zoncolan en een Fizik Antares. Ze zijn beide poepieduur. De Antares is wel iets lichter.
Dan nog een aardige gebeurtenis op zaterdagochtend. Ik was met Ingrid in een kledingzaak. Ingrid moest wat passen en ik liep wat verdwaald rond tussen de rekken toen de verkoper de opmerking "Jij zou zo de broer van Lance Armstrong kunnen zijn" plaatste. Een aardige gesprek over Armstrong en de fietsjeugd van de verkoper - hij fietste nog met Kuiper en Snoeink - volgde. Ingrid kocht inmiddels haar trui en zo stapten wij beiden tevreden naar buiten.
Een minder leuke ervaring had ik vanochtend. Toch niet echt traag trapte ik de Holterberg op. Even voor de Swarte Ruijter werd ik ongepast hard ingehaald door een lange slungel (type Van Summeren) gestoken in een Gerolsteiner pak en gezeten op een Specialized met een zadelpen van enkele decimeters.
Vorige week schreef ik over probleempjes aan de fietsen. Voor de tik in de Supersix deed ik een beroep op de service van De Pedaleur. Ik werd er als altijd goed geholpen. Heel diep in het trapstel, na het weghalen van wat ringetjes en boutjes, bleek een onderdeel helemaal droog te staan. Door het nodige toegevoegde vet is de tik verdwenen. Vanmorgen fietste ik dus geweldig lekker op de Supersix: hij snorde optimaal.
Ook de kraak in de Wilier leek opgelost. Met vaseline had ik de zadelpen flink ingesmeerd en het zadel goed schoon gemaakt en daarna van vet voorzien. Toch kwam de kraak na een aantal km's weer opzetten. Na 20.000 km fietsgenot lijkt het prachtige San Marco Zoncolan-zadel het te begeven.
Het plan nu is om het Fizik Arione-zadel over te zetten van de Supersix naar de Lavaredo en voor de Supersix een nieuw topzadel te kopen. Een zadel dat ook nog eens goed smoelt. Ik twijfel tussen een nieuwe Zoncolan en een Fizik Antares. Ze zijn beide poepieduur. De Antares is wel iets lichter.
Dan nog een aardige gebeurtenis op zaterdagochtend. Ik was met Ingrid in een kledingzaak. Ingrid moest wat passen en ik liep wat verdwaald rond tussen de rekken toen de verkoper de opmerking "Jij zou zo de broer van Lance Armstrong kunnen zijn" plaatste. Een aardige gesprek over Armstrong en de fietsjeugd van de verkoper - hij fietste nog met Kuiper en Snoeink - volgde. Ingrid kocht inmiddels haar trui en zo stapten wij beiden tevreden naar buiten.
Een minder leuke ervaring had ik vanochtend. Toch niet echt traag trapte ik de Holterberg op. Even voor de Swarte Ruijter werd ik ongepast hard ingehaald door een lange slungel (type Van Summeren) gestoken in een Gerolsteiner pak en gezeten op een Specialized met een zadelpen van enkele decimeters.
