In De Peel
Ik trok met mijn grindfiets over de grens van de provincies Noord-Brabant en Limburg. Een bijzonder gebied met veel rechte wegen, een kanaal, landerijen en De Peel.
Sluis 13
Nogal bepalend in dit grensgebied is de Zuid-Willemsvaart. Dit kanaal stroomt van Maastricht naar Den Bosch. Iets ten noorden van Nederweert kruist het kanaal de twee zuidelijke Nederlandse provincies. Bij de dertiende sluis (men telde van Den Bosch naar Maastricht) ontstond een buurtschapje: Sluis 13. Bij Sluis 13 is de Dertiendedijk en die dijk vormt de feitelijke provinciegrens. Ik stond daar op zaterdag met de fiets aan de hand. Ik twijfelde of ik wel door het rulle zand kon. Omdat een moedige fietser met 40 mm-banden mij tegenmoet kwam, besloot ik toch het gebied in te trekken. Enkele keren moest ik van de fiets; ik kan dit onderdeel van het grindfietsen nog steeds niet waarderen.
De Sint Willibrordusput
Terug over de Zuid-Willemsvaart bij Nederweert kwam ik in Nationaal Park De Groote Peel. Het hart van dit park is niet bedoeld om met de fiets te doorkruisen, maar aan de rand ervan lopen prachtige gravelpaden. In Meijel hield ik halt bij de Sint Willibrordus- of Sint Wilbersput.
De opbouw op de put dateert van 1899. De put zelf is van veel oudere datum. Hij zou geslagen zijn door Willibrordus zelf en dan zitten we in de achtste eeuw. Dat deze missionaris juist daar een put sloeg, is geen toeval. Precies op deze plaats loopt de Peelrandbreuk. Dit markante punt werd in de latere eeuwen ook gebruikt om de grens aan te geven tussen de verschillende rechtsgebieden. In 1549 werd er een grenssteen geplaatst die in 1761 is vervangen door een nieuwe. Die is nu nog steeds in replica te zien op drie meter afstand van de Sint Willibrordusput. De grenssteen toont de wapens van de Republiek en van Oostenrijk omdat dit deel van Limburg bij Oostenrijks Opper-Gelre hoorde. De steen is een mooie aanvulling op mijn verzameling.
