Langs de Angstel
Afgelopen weekend mocht ik een paar dagen tegeltjes rapen en gemeenten toevoegen aan mijn lijst van de Long Term NL Challlenge. In Soest sloeg ik mijn basiskamp op. Mijn oude blauwe Wilier was mijn koersfiets en die had ik speciaal voor deze gelegenheid verse banden opgelegd. Vanuit de Soester Bosstraat fietste ik via Hilversum en Weesp naar Amsterdam en vanaf de hoofdstad weer terug naar Soest. Dat tweede gedeelte was onverwacht mooi.
Ooit deed ik lerarenopleiding met als tweede vak Aardrijkskunde. Je kon een heus studiepunt verdienen als je de hele topografie van Nederland uit je hoofd kon knallen. Op enig moment wist ik dus vrijwel alle grote waterwegen van Nederland aan te wijzen op een blinde kaart. Ik weet zeker dat toen het riviertje de Angstel niet werd gevraagd. De Angstel: ik kende hem niet. Wikipedia vertelt er een heel verhaal over. Wat hier belangrijk is te vermelden, is dat hij ontzettend mooi is en dat er een prachtige weg (een dijk?) langs ligt waar het fantastisch fietsen is. Eigenlijk was dat riviertje wel het hoogtepunt van mijn fietsweekend. Nou ja, Breukelen en Loenen aan de Vecht mochten er ook wel zijn.
In Soest zat ik in de Stayokay. Dat was al voor de derde keer dat ik in deze jeugdherberg logeerde. En weer was het een aangenaam verblijf. Het is zeker niet het mooiste hostel van de Stayokayfamilie. Ik heb het eens opgezocht. Volgens de Soester Courant van 26 juni 2019 was het oorspronkelijk een school op bijzonder neutrale grondslag, opgericht in 1913. Labels als humanitair en onderwijsvernieuwer Jan Ligthart plakken aan deze oude school. Eind jaren '20 werd het een jeugdherberg onder de vlag van de Nederlandse Jeugdherberg Centrale. Het gebouw met de nieuwe functie kreeg de naam De Heidebloem. Inderdaad ligt een steenworp verderop een flink stuk heide, maar aan de andere kant van de straat loop je zo een bedrijventerrein op.
 |
| Ansichtkaart uit 1931. Bron: Archief Eemland, fotonummer 0390.0015 (Public Domain Mark 1) |
Dieptepunt van het weekend was mijn gekwetste linkerknie. Het gaat ontegenzeggelijk beter met dat gewricht. Maar de ene dag is de andere niet en zo blijft hij maar zeuren. Onder het motto “De knie is de slaaf van de heup” doe ik al enkele weken oefeningen voor de rompstabiliteit. Thuis doe ik wat rekoefeningen en in een bedompt zaaltje van de fysiotherapie moeten enkele apparaten mij helpen.
