Fietsen met Frank

Ik fietste afgelopen dagen door Oost-Groningen, Frank. Je ging met me mee. Zo kreeg ons plan van pakweg dertig jaar geleden toch nog vorm. Maar het ging anders dan dat we het ons toen voorstelden. Omdat je moe bent en pijn lijdt, moest ik het trapwerk alleen doen. Jij bleef thuis en ik dacht aan jou en aan ons.

Zo ging je met mij mee door de Pekela's, om Winschoten heen en door Heiligerlee ("heel belangrijk voor onze geschiedenis”) naar de eindbestemming van die dag, Scheemda. Jij zou vast nog wél iets van waarde hebben gezien in het aftandse hotelletje waar ik overnachtte. Aardappels, rode kool en een kommetje jus; ik hoor het je onderkoeld zeggen: "krijg je niet vaak meer". Met lange tanden, maar wel met binnenpret, kreeg ik deze Groningse kost door de keel. ’s-Avonds hadden we kunnen scrabbelen.

Op vrijdag trok ik verder Groningen in, bijna tot aan de punt in Eemshaven. Je zou hebben genoten van het zicht op Delfzijl, vanaf de brug over het Oude Eemskanaal, met op die ochtend mooi tinten blauw en grijs in de lucht: “ook dat is Oost-Groningen”. Bij Roodeschool had je willen stoppen, Frank, jij liefhebber van het kleine geluk op deze wereld, en even verderop had je mij, met je onderwijzerstoontje, gewezen op scheuren in de muren: “opletten, scheuren!”. Een grijns erbij, tanden bloot. Na Usquert verlaten we Oost-Groningen. Met de wenkbrauwen opgetrokken had je mij gevraagd of ik het mooi vond. Jazeker, Frank, heel mooi.

De Hooilandseweg loopt dwars door Roodeschool. Foto uit 1973.
Foto: NL-GnGRA_818_12903 door M.A. Douma, in beeldbank Groninger Archieven.

Ik fiets verder, langs de Friese kust tot in Harlingen. Daar pak ik de boot naar Terschelling. Op het moment van inschepen, krijg ik een WhatsApp. Van jou. We spreken af op dinsdag.

Deze fietsdagen in Groningen en Friesland had ik een paar maanden geleden al gepland. Het ging toen beter met Frank. Alle gemeenten in Groningen heb ik nu gefietst. Fijn dat zo’n onnozele hobby als gemeentenfietsen toch zoveel betekenis kan krijgen.