Twee heuvels voor het BIG-register had ik voor deze vakantie op het oog: ééntje in de North York Moors en ééntje op de grens van Schotland met Engeland. Beide kon ik - als nummer 46 en 47 - toevoegen aan mijn lijst.
 |
| Grensgebied Engeland-Schotland. |
In de North York Moors is het geweldig fietsen. Ik vergeet dan even de regen en de wind die in deze regio vaak aanwezig zijn. Mijn eerste tocht ging meteen van Castleton, over de
Rosedale Head, naar Rosedale Abbey. Wat stijgingspercentage betreft geen lastige klim, maar
de elementen speelden die dag al aardig op. In juli! De weg naar de top moest met stevige tegenwind worden afgelegd en de top zelf was in nevel gehuld. Hoe zou het hier zijn in de herfst of winter? De top is trouwens nauwelijks te missen, want die is gemarkeerd met een stenen kruis van zo'n twee of drie meter hoog:
Ralph's Cross.
 |
| Via wat surfen op Strava kwam ik op de site Grand DépArt. Natuurlijk bestelde ik deze poster: http://granddepart.eu/posters/rosedale-head/. |
Naast de wind, die vrij spel heeft in de open vlakten, heb je als fietser te maken met veel korte maar pittige klimmen. Verkeersbordjes met waarschuwingen voor een stijgingspercentage van 25 of zelfs 33% zijn geen uitzondering. Die waarschuwingen zijn wel wat overdreven. Toch doen de klimmetjes echt niet onder voor de Keutenberg of zelfs de Muur van Hoei. Tijdens één van mijn tochten was er ook de
Stockton Sportive le Tour de Moor georganiseerd. Omdat ik in tegengestelde richting fietste, kon ik het geploeter van de deelnemers goed bekijken.
De Moors zijn goed ontsloten. De wegen aan de noordkant zijn erg heuvelachtig, de wegen in de noord-zuidrichting zijn vooral heel mooi en lang. Het gebied laat zich goed vergelijken met de Sallandse Heuvelrug. En dat in het kwadraat.
 |
Ook voor de Engelsen geldt het gebied als een uitdaging.
Naast de Le Tour de Moor was dit al de tweede tocht die die week werd georganiseerd. |
De tweede BIG ligt op de grens van Schotland en Engeland, maar telt als een Schotse claim. Het is de grensovergang aan de A68 met de naam
Carter Bar. Ik kon de klim nemen op een van de weinige droge momenten die ons werden gegeven tijdens onze vakantie in Schotland. Ook deze klim lijkt niet lastig, maar toen ik daags erna de Carter Bar met de auto aandeed bleek het epische karakter van deze grensovergang. Als het waait en regent is er geen enkele beschutting op de top. Wat een ellende was het die dag. Ik had dus geluk en nam twee stukjes cake bij de snackbar-caravan
 |
| Foto vanuit de auto op grensovergang Carter Bar, daags na mijn fietstocht. |
De Scottish Borders is een fijn fietsgebied. Het gebied is niet dichtbevolkt, de wegen zijn daarom niet druk maar wel glooiend. De bewegwijzering is uitstekend.
 |
| Scottish Borders: glooiend en af en toe (flink) wat regen. |
 |
| Scottish Borders. Carter Bar staat er net niet op. |
