Achterderailleur

Gek is dat. Als je denkt dat de omstandigheden gunstig zijn voor een snelle tijd blijkt het toch weer eens tegen te vallen. En omgekeerd geldt dat bij een ogenschijnlijk slechte dag er toch een mooi gemiddelde op de teller staat als je eenmaal thuis bent.

Afgelopen dinsdag liep het voor geen meter. Oké, er stond wind, maar veel meer problemen had ik "tussen mijn oren". Een hoop getik uit het bracket. Of uit het balhoofdgebied? En dan ook nog een derailleur die niet lekker schakelt. Ik vraag me af: "hoelang is het geleden dat ik de ketting heb vervangen? Toch zeker niet meer dan 3.000 km? Mijn kransjes zijn toch nog goed". Ik maal in mijn hoofd en niet met mijn benen. Dat is niet goed.

Vorig jaar diende het probleem zich al aan. Een schroefje van de achterderailleur liet zich niet meer goed aandraaien. De schroefdraad was versleten. De fijne afstelling die dit mechanisme vereist, bleek niet meer mogelijk. Vandaag adviseerde de fietsendokter in Doetinchem een nieuwe achterderailleur. Na 33.000 km gaat de Campa Centauer eraf en een nieuwe Veloce komt erop. Het alternatief - een Record - is voor mij onbetaalbaar en zou bovendien haast een vlag op een modderschuit betekenen. Stilaan devalueert mijn trouwe Supersix.

Bron: http://www.campagnolo.com

Fietsen met Campagnolo blijkt steeds meer een extra dure hobby te zijn. De fietsendokters in Doetinchem droegen werkkleding van een concurrerend merk. Ik heb er maar niks van gezegd.