Fietsen in Denemarken

Na vijf of zes mislukte pogingen in verschillende stadjes lukte het in Helsingor wel. Bij Rex Cykler kon ik me eindelijk een echt Deens fietsshirt aanschaffen. In de kleur blauw en met een wat saai motief, dat wel. Maar na al dat gezoek kon ik daar niet moeilijk over doen. Ik beschouw het als "goed fout" en een mooi souvenir.

Twee weken was ik in Denemarken. Eén week verbleef ik bij het stadje Faaborg op het eiland Funen, in de tweede week was er een huisje gereserveerd in het uiterste noorden van Seeland.

Funen is een klein fietsparadijs. Het is er nergens vlak. In een ritje van 80 km haal je zonder enige moeite 600 hoogtemeters. Je komt niet hoger dan 100 meter boven zeeniveau en de beklimmingen zijn slechts een paar honderd meter lang. Noord-Seeland is wat minder heuvelachtig. Grootste hindernissen daar zijn de wind en het drukkere wegennet. Hoofdstad Kopenhagen is niet ver weg.

In Denemarken kun je geweldig goed fietsen. De wegen zijn er goed, het is er rustig, de andere weggebruikers houden rekening met wielrenners en de bewegwijzering is uitstekend. Toch nog iets te mopperen? Ja, op die vervelende fietspaden die ineens ophouden of overgaan op een wandelpad of worden onderbroken door hekjes.

De Denen zelf houden ook wel van een potje trappen. Opvallend was het aantal wielrenners op een tijdritfiets. Meestal strak in het pak en vaak op een fraaie Cervelo. En net als deze toerist uit Nederland kiezen zij vaak voor strak rechtdoor op de wat grotere, doorgaande wegen en niet voor de fraaiere lokale wegen. Tempo maken! Ook in Denemarken proberen gemiddeld 30 km/u te halen! En dat lukte.

Bij het huisje in Noord-Seeland.
Mét shirt van Rex Cykler! Foto: HvdH.

Geen Garmin Connect of Strava bij de hand.
Dan maar weer ouderwets op de achterkant van de
reiskaart aantekeningen maken.


Een knallert is een brommer.

Als wielerliefhebber stop je natuurlijk even bij Skibby!
Foto: HvdH.

Bandje plakken na een klassieke fout.
Fiets in de auto gelaten, met de volle zon op de ruiten.
De banden op volle druk... Foto: IK.
Mijn trouwe SuperSix bij het mooie huisje in Asserbo.



Ook lezen...

Een blauwe Italiaan

Afbeelding
Een paar jaar geleden stond ik even op het punt om mijn Wilier te verkopen. Er was belangstelling zullen we maar zeggen. Het gebeurde niet, ik kon mijn Italiaan niet wegdoen. Hij was te mooi en wij hadden samen zoveel meegemaakt. Ik hing hem terug aan de muur met het idee om hem ooit weer eens op te knappen voor een relaxed rondje op een mooie zomerdag. Met het onverwachte overlijden van de SuperSix waren de diensten van de Wilier sneller nodig dan gedacht. Vorig jaar reed ik een dikke 5.000 km met hem. En wat deed hij het goed en wat reed hij fijn. Ik was weer helemaal verliefd op de oude Wilier Lavaredo en besloot hem daarom helemaal op te knappen. Aan mij is een nieuwe fiets met schijfremmen en elektronica niet besteed. Bovendien is het anno 2020 uiterst hip om materialen te hergebruiken. Graag! Deze Italiaan is een mooie verschijning, juist nu hij wat ouder is. Toch, de vakanties in de Alpen, op Corsica, aan de Côte d'Azur en de chainsuck bij Saint-Étienne hadden hun spore...
Lees vooral verder...

Waterweekend

Afbeelding
Wekenlang was het droog en warm in Nederland, maar in het weekend waarin ik mijn laatste vijftien Zuid-Hollandse gemeenten befietste moest het plenzen en waaien. En omdat dit gedeelte rond Gouda en Rotterdam toch al rijk bezaaid is met rivieren, kanalen en havens, werd het een echt waterrijk weekend. Ik paste mijn fietstochten erop aan. Hollandsche IJssel Mijn uitvalsbasis was een huisje aan de Reeuwijkse plassen. Heel gunstig ten opzichte van de uitgekozen gemeenten lag dat niet. Aanvankelijk had ik bedacht om er vanuit Warnsveld naar toe te fietsen, bepakt met enkele tassen en beperkte bagage. Geen sprake van: ik koos voor een droge oplossing door met de auto te gaan. Eenmaal in Gouda pakte ik de Wilier uit de auto en volgde de Hollandsche IJssel naar het zuiden. Die route bracht mij naar de Van Brienenoordbrug, één van de hoogtepunten dit weekend. Wat een verkeersknooppunt is me dat. Via de Drechtsteden - op de brug over de Oude Maas keek ik neer op ik de Grote Kerk van Dordrecht - ...
Lees vooral verder...

Gelre-tegelen

Afbeelding
Ik ben Gelders, ik fiets tegeltjes en verdien mijn brood met geschiedenis. Alle reden om alle Explorer-tegeltjes in het historische Gelre te fietsen. De materialen heb ik allemaal, nu alleen nog maar fietsen en data uploaden. Vorig jaar verscheen van de hand van Iris Dracht en Dolly Verhoeven het boek De grenzen van Gelre. Fietsen door historisch landschap . Een fris en informatief boek met daarbij ingesloten een fietsroute van 900 km over fietsknooppunten. De route raakt de buitengrenzen van het oude hertogdom aan. Over die buitengrenzen is natuurlijk heel veel te bepraten want ze waren in de loop van de eeuwen nogal grillig. Was Karel van Gelre niet ooit baas in het verre Friesland? Je zou zo een paar honderd km meer of minder hoeven te fietsen. De auteurs kiezen voor een veilige weg. Voor de drie kwartieren die na 1543 overbleven, kozen zij de grenzen van de huidige provincie Gelderland. Voor het oude Overkwartier is er een lijn getrokken langs enkele steden in noordelijk Limburg ...
Lees vooral verder...