Het is geweldig fietsen op Corsica. Dat ondervond ik de afgelopen drie weken. Iets meer dan 600 km asfalt mocht ik op dit prachteiland onder mijn wielen laten glijden. Hoogtepunt na hoogtepunt en geen drupje regen.
 |
| De drie locaties. |
Eerst maar eens wat algemene opmerkingen. Corsica is Frans en daarom is de aanduiding van de D-wegen bekend en voortreffelijk. Ik leerde wat D-nummers uit mijn hoofd, knoopte ze aan elkaar en had onderweg nauwelijks de kaart nodig. Op de N-wegen is het eveneens goed fietsen. Auto's houden goed rekening met fietsers. Ga je van de N-wegen af, dan ben je bijna gedwongen de bergen in te gaan. Gezien de pittige afstanden was rondjes fietsen daarom niet altijd mogelijk. Vaak ging het dus na het bereiken van een top dezelfde weg weer terug. Het asfalt is van wisselende kwaliteit: mooi asfalt kan snel overgaan in een wegdek vol kuilen en bobbels. De klimmen zijn nooit té heftig en zeker niet té lang. Precies goed.
 |
| Op de top van de Col de Bavella staat Maria in de sneeuw. |
Behalve beginpunt Porto-Vecchio was vooraf niet helemaal duidelijk waar op het eiland wij onze vakantie zouden doorbrengen. Niet ver van Porto-Vecchio ligt de
Col de Bavella. Een uitdagende klim - eentje die telt voor de BIG Challenge - en een landschappelijk hoogtepunt van Corsica. Die col moest worden genomen! Het venijn zat 'm niet in de beklimming van de Bavella maar de kilometers voor en door het dorpje L'Ospédale. Een heuse col met gemiddelde stijgingspercentages rond de 6%. Twee keer reed ik deze col. Eén keer tot op de top van de Col de Bavella (1218 m) en één keer maakte ik bij het dorpje Zonza rechtsomkeer.
Naast de klim van de Bavella was ook het fietsflaneren over de kustboulevard van Porto-Vecchio een erg leuke ervaring. En wat de denken van het fietsen door het dorpje Pinarello? Echt zó geschreven in de Corsicaanse taal.
 |
| Voortdurend zicht op de baai bij Ajaccio. |
De tweede campingplaats vonden we in Porticcio, niet ver van Ajaccio. In tegenstelling tot het gebied bij de Bavella was het daar voor mij wel mogelijk om enkele rondjes te rijden. Cols van naam en faam heb ik niet gevonden, maar met de beklimmingen naar Pietrosella (495 m), van de Col de Chenova (629 m), de Col de Cortone (523 m) en de Col de Bellevalle (552 m) werden toch de nodige hoogtemeters gemaakt.
De meest uitdagende klim trof ik toen we op onze derde en laatste pleisterplaats in Lumio bij Calvi stonden. Vroeg uit de veren begon ik aan een klim waarvan ik de statistieken niet kende. Wel wist ik dat de top op bijna 1099 meter lag. Na het bijzonder mooie bergdorpje Speloncato ging het extreem steil omhoog naar de
Bocca di a Battaglia. Een smalle, slechte weg van vijf kilometer lang met een stijgingspercentage rond de 10% stond mij te wachten. Op de top werd ik beloond met een magnifiek uitzicht op het dal en de zee. De afdaling was door het slechte wegdek geen echte beloning, maar het steeds veranderende decor vergoedde veel.
 |
| De Balagne ten voeten uit. |
Fietsen door de Balagne (de acherland van Calvi en L'Île Rousse) bleek ook de overige dagen een waar feest. Wat een pracht! Al die dorpjes tegen de bergwanden aangeplakt en steeds zicht op de Golf van Calvi. Met de beklimming van de Col de Salvi (509 m) kon ik nog een col aan mijn Corsicaanse klimlijst toevoegen.
