De Supersix ontmaagd
De maagdelijke status van de Cannondale Supersix is vandaag opgeheven. Eindelijk...ruim drie weken na aanschaf kon ik vanmorgen mijn eerste rondje rijden. Geen sneeuw, geen opgevroren smeltwater. Wel een flets zonnetje en een straf windje uit het Westen. De eerste bochten werden nog voorzichtig genomen, daarna was ik overtuigd van de goede condities en mocht de Supersix los. De eerste 76 km met de Supersix zitten erop!
Wat viel op? Het stuur is wennen, het is grover en de handen hebben bovenop (nog) geen fijne plaats. Het frame is groter; ik berijd geen kinderfiets meer. Alles schakelt natuurlijk perfect en de nieuwe shifters van Campa "hangen" erg lekker. Met het zadel komt het helemaal goed - denk ik. Misschien verbeeld ik mij, maar het frame lijkt stijver, vooral in het bracket. Niet onbelangrijk: de fiets poetst makkelijker! De grootste winst, en echt merkbaar, is het sturen: erg direct.
Wat verder opviel. De zilverreiger tussen Baak en Hengelo. De wind, die ook op een Supersix erg vervelend is. De vele fietsers op de weg met bijna allemaal een glimlach op hun gezicht. Eindelijk los!
Wat viel op? Het stuur is wennen, het is grover en de handen hebben bovenop (nog) geen fijne plaats. Het frame is groter; ik berijd geen kinderfiets meer. Alles schakelt natuurlijk perfect en de nieuwe shifters van Campa "hangen" erg lekker. Met het zadel komt het helemaal goed - denk ik. Misschien verbeeld ik mij, maar het frame lijkt stijver, vooral in het bracket. Niet onbelangrijk: de fiets poetst makkelijker! De grootste winst, en echt merkbaar, is het sturen: erg direct.
Wat verder opviel. De zilverreiger tussen Baak en Hengelo. De wind, die ook op een Supersix erg vervelend is. De vele fietsers op de weg met bijna allemaal een glimlach op hun gezicht. Eindelijk los!
